Η Σκόρλια με τα υψωμένα δένδρα της

Η Σκόρλια με τα υψωμένα δένδρα της

(του μακαριστού ιερέα Λάμπρου Γεωργίου)

Αφιερώνεται στους αγαπητούς Πτελεώτες που αύριο Κυριακή 3 Ιουνίου πραγματοποιούν το ετήσιο αντάμωμά τους στη γενέτειρα Σκόρλια.

Στην τοποθεσία Αλώνια της Σκόρλιας σώζεται μια γέρικη βελανιδιά με ένα σιδερένιο σταυρό στον κορμό της.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν περάσει από εκεί, έχουν ξεκουραστεί στο βαθύ ίσκιο της, έχουν κάνει το σταυρό τους και έχουν την απορία πως βρέθηκε εκεί ο σταυρός. Αυτή την ιστορία θα προσπαθήσω να σας διηγηθώ όπως την άκουσα από τους προπαπούδες όταν ήμουν παιδί.

Πριν πολλά-πολλά χρόνια οι Σκορλιώτες βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση. Η ζωή βέβαια στο χωριό ήταν πάντα δύσκολη αλλά εκείνο το διάστημα η μια κακοτυχία ακολουθούσε την άλλη. Οι λιγοστές καλλιέργειες δεν απέδιδαν, τα ζώα ψοφούσαν και τα δέντρα ξεραίνονταν. Σκέφτηκαν, λοιπόν, να εξορκίσουν το κακό με την «ύψωση» των δέντρων.

Ηλίας Παπαγεωργίου

Ηλίας Παπαγεωργίου

«Μια  βλαχοπούλα αγάπησα»

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου 

"Ο Θεός και ο κόσμος"

«Ο Θεός και ο κόσμος»

[το νέο βιβλίο του Νικολάου Κ. Αντωνόπουλου]

«Ο Θεός και ο κόσμος» είναι το νέο βιβλίο του πολυγραφότατου χωριανού μας συγγραφέα, τέως επιθεωρητή Δημοτικής Εκπαίδευσης κ. Νικολάου Κ. Αντωνόπουλου. Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που έλαβα στα χέρια μου αυτό το βιβλίο επειδή ο συγγραφέας υπήρξε δάσκαλός μου στη δεκαετία του ’60, στη γενέτειρά μου τον Άγιο Γεώργιο και επειδή, αργότερα, ο ίδιος μου άνοιξε διάπλατα το δρόμο και με ενθάρρυνε για τις δικές μου συγγραφικές απόπειρες.

Το εν λόγω βιβλίο πιστεύω ότι είναι το ωριμότερο έργο του, απόσταγμα της πολύχρονης εμπειρίας του στο πνευματικό γίγνεσθαι της ζωής και το συνιστώ ανεπιφύλακτα να το διαβάσουμε όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, για να γίνουμε κατά τι σοφότεροι.
Το θέμα το βιβλίου προσεγγίζεται πολύπλευρα με βιολογική, φυσική, μεταφυσική, θρησκευτική, φιλοσοφική και ψυχολογική επιστημονικότητα, όπως καταδεικνύει η πλούσια ελληνόγλωσση και ξενόγλωσση βιβλιογραφία του.

Συγχαρητήρια θερμά σεβαστέ δάσκαλέ μας! Ευχόμαστε μακροημέρευση και πνευματική διαύγεια για να μας χαρίσετε και άλλα σας δημιουργήματα, που θ’ αποτελούν πνευματική όαση για μας και χρυσή παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές!

Παραθέτουμε το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου, καθώς και σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα, ως ένδειξη αγάπης και σεβασμού προς το δάσκαλό μας!

Τον έκτο μήνα τον καλό

Τον έκτο μήνα τον καλό

[Καλαντάρι-Παντελής Θαλασσινός]

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Πέθανε ο δάσκαλος...

"Πέθανε ο δάσκαλος…πέθανε το βιβλίο…"

[Πως φθάσαμε ως εδώ]

Προφητική διδασκαλία του φιλόσοφου 
Δημήτρη Λιαντίνη

Πηγή: Πηγή: http://www.liantinis.org

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου 

Φ.Ε.Κ. του 1883

Περί επιλογής  πρωτεύουσας

του Δήμου Τυμφρηστού το 1883

Παρουσιάζουμε απόσπασμα  ΦΕΚ του 1883 που αναφέρεται στην σύγκληση του Επαρχιακού Συμβουλίου Φθιώτιδας για την επιλογή πρωτεύουσας του Δήμου Τυμφρηστού που μας απέστειλε ο συνεργάτης μας πατέρας Ιωάννης,

Λαογραφικά Ιουνίου

Λαογραφικά του Ιουνίου

Ιούνιος απ' τη λατινική Junius: Juno = Ήρα. Άρα Ιούνιος: ηρωικός ή Ηραίος: μήνας αφιερωμένος στην Ήρα. Ήρα είναι το θηλυκό του Ήρως.

Αρχαίες γιορτές: σχετικές με τις τροπές του Ηλίου. 

Χριστιανικές γιορτές: των Ηλιοτροπίων. [Ενώ στις 25 Δεκ. γιορτάζονται οι χειμερινές τροπές του Ήλιου (Χριστούγεννα), έξι μήνες μετά, στις 25 Ιουνίου, γιορτάζονται οι θερινές του τροπές, μαζί με το «Γενέθλιον» Ιωάννου του Προδρόμου.] 

Κιτρινισμένη φωτογραφία

Κιτρινισμένη φωτογραφία

αφιερωμένη στους συμμαθητές μου

 

Η κιτρινισμένη από το χρόνο φωτογραφία αφιερώνεται με αγάπη στους συμμαθητές μου, που στα πρώτα γυμνασιακά μας χρόνια ατενίζουμε διαφορετικό προσανατολισμό, όπως και συνέβη στη πραγματικότητα της ζωής.

Για την ιστορία οι εικονιζόμενοι συμμαθητές μου είναι από την αρχή: Τσάμης Κώστας, Τσιαχρής Βαγγέλης, ο ίδιος, και τελευταίος ο Αλεξόπουλος Δημήτρης. Τη φωτογραφία μάς τράβηξε, με μια απλή Kodak, ο συμμαθητής μας Κουμαντάνος Βασίλης.

Τάκης Ευθυμίου

"Ο μακρύς χειμώνας"

«Ο μακρύς χειμώνας»

[Αφιερωμένο στην πτώση της Πόλης & σε κάθε χαμένη πατρίδα]

Χαΐνηδες από το δίσκο " Το μεγάλο ταξίδι " 1997

Στίχοι-μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης. Ερμηνεία: Μαρία Κώτη

Με τ' ουρανού τα ντέρτια κι αν πηγαίνω μικρή να μου συμπαθείς
σαν την παλιά παρέα συνεπαίρνει και πως να την αρνηθείς.
Θέλω να σου μιλήσω για χαμένες πατρίδες αλλοτινές
προτού γενούν κι εκείνες παραμύθια και θύμησες μακρινές.

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου

[Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του]

 

Τρίτη 29 Μαίου 1453, η «Πόλις εάλω». Η Βασιλεύουσα πέφτει στα χέρια των Οθωμανών και ο τελευταίος της αυτοκράτορας, τα ξημερώματα αυτής της Τρίτης, πολεμώντας σαν απλός στρατιώτης σκοτώνεται στην πύλη του Αγίου Ρωμανού.

Θρύλοι, μύθοι και μυστικοί πόθοι συνόδευσαν τον θάνατό του.

Κάποιες φήμες θέλουν τον Μωάμεθ τον Πορθητή να διατάζει να βρουν τί απέγινε ο Κωνσταντίνος. Λέγεται ότι βρέθηκε το άψυχο σώμα του κάτω από ένα σωρό άλλων πτωμάτων και το κεφάλι του για επιβεβαίωση στάλθηκε στον Μωάμεθ που το αναγνώρισε. Στην συνέχεια με εντολή τού σουλτάνου να τάφηκε με τις αρμόζουσες βασιλικές τιμές, χωρίς όμως να ανακοινωθεί ο τόπος της ταφής.

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

[Θρύλος της Πόλης]

Μόλις έφθασε η ώρα η πόλη να τουρκέψει και μπήκαν μέσα οι Τούρκοι, έτρεξε ο βασιλιάς μας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, καβάλα στ’ άλογό του να τους εμποδίσει. Ήταν πλήθος αρίφνητο η Τουρκιά, χιλιάδες τον έβαλαν στη μέση κι εκείνος χτυπούσε κι έκοβε με το σπαθί του.

Τότε, σκοτώθηκε τ’ άλογό του κι έπεσε κι αυτός. Κι εκεί που ένας Αράπης σήκωσε το σπαθί να χτυπήσει το βασιλιά, ήρθε άγγελος Κυρίου και τον άρπαξε και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη κάτω, κοντά στη Χρυσόπορτα.

Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς και καρτερεί την ώρα να ’ρθει πάλι ο άγγελος να τον σηκώσει. Οι Τούρκοι το ξέρουν καλά αυτό, μα δεν μπορούν να βρουν τη σπηλιά που είναι ο βασιλιάς γι’ αυτό έχτισαν την πόρτα που ξέρουν πως απ’ αυτή θα μπει ο βασιλιάς να τους πάρει πίσω την Πόλη.

Μα, όταν είναι θέλημα Θεού, θα κατεβεί ο άγγελος στη σπηλιά και θα τον ξεμαρμαρώσει και θα του δώσει στο χέρι το σπαθί που είχε στη μάχη. Και θα σηκωθεί ο βασιλιάς και θα μπει στην Πόλη από τη Χρυσόπορτα και, κυνηγώντας με τα φουσάτα του τους Τούρκους, θα τους διώξει ως την Κόκκινη Μηλιά...

Πηγή: «Οι θρύλοι της Πόλης», Νικόλαος Βασιλειάδης, 1923

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Το "μάτι" της παλιάς εκκλησίας Δικάστρου

Το «Μάτι», στην παλιά εκκλησία του 

Αγίου Γεωργίου, πολιούχου  Δικάστρου

(Του  Λεωνίδα Ιωάννου Καρφή, Αντιστρατήγου ε.α.)

 

                    Η ανέγερση της Εκκλησίας  του Αγίου Γεωργίου Δικάστρου ( 1925-1927)

Στις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα ο πληθυσμός του Δικάστρου, για δεύτερη φορά, είχε ξεπεράσει τους 600 κατοίκους. 622 ήταν οι κάτοικοι στην απογραφή του 1928. Πολλοί οι κάτοικοι, μικρή η Εκκλησία του πολιούχου Αγίου Γεωργίου, σημαντικό το πρόβλημα του εκκλησιασμού. Η Εκκλησία πρωτοκτίστηκε το 1498, στην αρχή της Τουρκοκρατίας  και ήταν μικρών διαστάσεων, χωρίς ευπρέπειες,  για να μην ήταν προσιτή  στον  κατακτητή.

Ο Παπα-Γρηγόρης και οι γέροντες του χωριού συσκέφτηκαν, αποφάσισαν και σχεδίασαν:  να κατεδαφίσουν την παλιά Εκκλησία του πολιούχου  Αγίου Γεωργίου και να αναγείρουν νέα και μεγαλύτερη, για να χωράει όλους τους κατοίκους και να μην μένει κανένας, κατά την Θεία Λειτουργία, έξω από την Εκκλησία. Οι κάτοικοι είχαν αποκτήσει την συνήθεια  να εκκλησιάζονται όλοι, οικογενειακώς, τις Κυριακές. Ήταν ένα από τα ιερά επιτεύγματα  του Παπα-Γρηγόρη.

Η άλωση της Πόλης

Η Άλωση της Πόλης

[29 Μαΐου 1453]

(Του Γεωργίου Φραντζή, μοναδικού χρονικογράφου αυτόπτη μάρτυρα)

 

Οι δυστυχείς Ρωμαίοι, αφού άκουσαν τα λόγια του αυτοκράτορα, έσφιξαν την καρδιά τους, αγκα­λιάστηκαν και έκλαιγαν όλοι μαζί. Κανένας δεν έφερνε πια στη μνήμη του τα αγαπημένα του παι­διά, τη γυναίκα και την περιουσία του, αλλά ήθε­λαν όλοι να πεθάνουν για τη σωτηρία της πατρίδας τους. Ύστερα γύρισαν στις θέσεις τους για να φυλάξουν τα τείχη της πόλης. Ο αυτοκράτορας πήγε αμέσως στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας, προσευχήθηκε με δάκρυα στα μάτια και κοινώνη­σε των αχράντων μυστηρίων. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι εκείνη τη νύχτα. Έπειτα γύρισε στα ανάκτορα και ζήτησε συγνώμη από όλους. Ποιος μπορεί να περιγράψει αυτήν τη στιγμή τους θρή­νους και τους οδυρμούς που ακούστηκαν τότε στο παλάτι; Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος, ακόμα κι αν ήταν από ξύλο ή από πέτρα.

Η μισή λειτουργία

Η ΜΙΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
[Λαϊκή Παράδοση]

του Γιάννη Σαντάρμη

Η ΜΙΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

                        Σαν λύκ’ οι Τούρκοι πλάκωσαν,

                        πυκνή πλημμύρα,

                        ζώνουν τη βασιλεύουσα

                        γύρα-τριγύρα.

                        Στερνά χτυπούν τα σήμαντρα,

                        στερνά οι καμπάνες,

                        στην εκκλησιά παν γέροντες,

                        παιδιά και μάνες.

                        Στερνό και τ’ αγιολείτουργο

                        που κάνουν τώρα,

                        στερνά τη θεία Μετάληψη

                        παίρνουν στην ώρα.

Τα βοσκοτόπια

Τ Α   Β Ο Σ Κ Ο Τ Ο Π Ι Α

(του Γιάννη Σαντάρμη)

Τώρα κοντά την άνοιξη, τώρα το καλοκαίρι,

που πρασινίζουν τα βουνά, που χορταριάζει ο κάμπος,

συμμαζωμένοι οι μπιστικοί στην πιο τρανή καλύβα

μοιράζουν βλαχολίβαδα χωρίζουν βοσκοτόπια.

Καταμεσίς ο τσέλιγκας, γύρα-τριγύρα οι βλάχοι,

παρακοντά τους κι ο παπάς που τους βλογεί και λέει.

— Με τη βοήθεια του Θεού και με τη δύναμη Του
οι τσάρκοι γιόμισαν αρνιά, κατσίκια τα πιτούλια.