TREILER

Το παρόν Ιστολόγιο έχει σκοπό να περισώσει & να προβάλλει τη ρουμελιώτικη ιστοριολαογραφία -

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020

Νίκος Παπακώστας μετανάστης στην Αμερική


Από τη Ζιώψη Φθιώτιδας μετανάστης στην Αμερική

Σύμφωνα με αξιόλογη έρευνα του Κώστα Αθ. Μπαλωμένου, φυσικού, που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο «ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ» με θέμα «Από το χωριό Ζιώψη Φθιώτιδας, μετανάστες στην Αμερική(1907-1915)», ο Νικόλαος Παπακώστας του Ευαγγέλου, κάτοικος Ζιώψης, φαίνεται να αναχώρησε από το λιμάνι της Πάτρας με το οχηματαγωγό Martha Washington και έφθασε στην Αμερική στην πόλη Σικάγο(Ιλλινόις), όπου ήταν και ο φίλος του Ι. Πλατής, στις 13-3-1911 σε ηλικία 32 ετών, παντρεμένος, τη γυναίκα του άφησε στη Ζιώψη. Με 40 δολάρια στην τσέπη αναζητούσε δουλειά σε φάρμα.
Σύμφωνα με πληροφορίες συγγενικού του προσώπου με το ψευδώνυμο Unknown  εγκαταστάθηκε και στην πολιτεία New Jersey, όπου παρέμεινε για 5 χρόνια και όπως φαίνεται από τη φωτογραφία δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της εστίασης. Επέστρεψε στην πατρίδα και στο επόμενο ταξίδι της ίδιας χρονιάς πήρε μαζί του και τη σύζυγό του, η οποία όμως όταν έφτασαν στην Αμερική εξαφανίστηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ο Νίκος παρέμεινε εκεί άλλα 6 χρόνια και ύστερα επέστρεψε στο χωριό, ξαναπαντρεύτηκε την Ελένη Ι. Γεωργαντά και απέκτησε τρεις γυιους τον Κωνσταντίνο που πέθανε μικρός, τον Παναγιώτη και τον Κων/νο και μία κόρη τη Γεωργία.

Πηγή φωτο: Κώστας Π. Παπακώστας
Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

Αντίο στον Μπάμπη Τσέλο


ΣΤΕΡΝΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ στον ΜΠΑΜΠΗ ΤΣΕΛΟ
                                                 
 
«Δε με τρομάζει ο χρόνος καβαλάρης καλέ μου κι ανέ περνά
                          μόνο σαν παίρνει φίλους την καρδιά μου ραΐζει και με γερνά»

Όταν χάνεις ένα φίλο καρδιακό, έναν χαρισματικό παιδαγωγό, έναν καταξιωμένο καλλιτέχνη-λογοτέχνη, έναν υπέροχο άνθρωπο, το καμάρι όλων μας, απλά σιωπάς, επειδή η οδύνη – κεραυνός κι αστροπελέκι – συνθλίβει νου, ψυχή και καρδιά. Τα δυο χρόνια που με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια πάλεψε με την ανίατη ασθένειά του μας μύησε στα μονοπάτια της ανθρώπινης αρετής…
Καλό ταξίδι Μπάμπη, αγαπημένε μας φίλε, εκεί που δικαιωματικά ανήκεις, στον αστερισμό του Παραδείσου και της Αιωνιότητας!

Τάκης-Κούλα Ευθυμίου

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2020

Καφεκούτι


ΚΑΦΕΚΟΥΤΙ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
[Από συλλογή Γιάννη Μάκκα]

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

"Το νυχτοθέρι"


 
                         ΤΟ ΝΥΧΤΟΘΕΡΙ
                                                  (του Γιάννη Σαντάρμη)
                               
                                                   Πηγή φωτο: Βούλα Παπαϊωάννου
                  Πέσαν ταπόσκια απτα βουνά, σκόρπισαν τα λιοπύρια,
                  ταθώα τζιτζίκια σώπασαν, κούρνιασαν ταγριοπούλια,
                  ο αποσπερίτης σκάει λαμπρός κι αποτραβιέται η μέρα
                  και το φεγγάρι στην κορφή κι εκείνο ξεπροβάλλει
                  κι από το πλούσιο του το φως φεγγολογάνε οι κάμποι.
                  Λες κι είναι μέρα φωτερή, καθάρια αυγή λες κι είναι
                  λαμποκοπάει και το σπαρτό και το μεστό σιτάρι
                  σα λίμνη μοιάζει κίτρινη, σα θάλασσα ασημένια
                  που κάνει κύματα χρυσά στο φύσημα ταγέρα.
                  Σταγέρι που σηκώθηκεν ο τόπος δροσερεύει
                 και με ταπόγειο της νυχτιάς, με τη δροσιά του κάμπου,
                 που μαλακώνει η καλαμιά, που παίρνει και λουρώνει,
                 μπαίνει στο θέρο η αργατιά, στο βραδινό το θέρο.
                 Αραδαριές αραδαριές παγαίνουν οι θερίστρες,
                 αραδαριές αραδαριές τραβάν κι οι θεριστάδες
                 και τα δρεπάνια όπως βαρούν και γλήγορα τα παίζουν
                 γροικάς άκουσμα απτο θέρισμα, τρίξιμο ακούς τριγύρα,
                αυτιάζεσαι και σφύριγμα και καλαμιάς τραγούδι.
                Οι θεριστάδες παν μπροστά και πίσω οι δεματιάδες
                εδώ δραξιές, εκεί αγκαλιές, χερόβολα αλλού πάλι
                δένουν με τα δεματικά και στο χωράφι σταίνουν
                δεμάτια ορθά σαν πρόβατα, δεμάτια ορθά σαν κριάρια.