TREILER

Το παρόν Ιστολόγιο έχει σκοπό να περισώσει & να προβάλλει τη ρουμελιώτικη ιστοριολαογραφία -

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022

Το φεγγάρι στο Δημοτικό Τραγούδι

Το Φεγγάρι στο Δημοτικό Τραγούδι

Λαογραφικά σημειώματα του Χρήστου Τούμπουρου

Στην ποίηση το Φεγγάρι χρησιμοποιείται συχνά και άλλοτε συμβολοποιεί την ομορφιά, άλλοτε παρουσιάζει... θετικά ή αρνητικά στοιχεία της ζωής.

Χαρακτηριστική, σχετικά με τις ιδιότητες του Φεγγαριού, είναι η αντίθεση από τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου.

«Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!/Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται/που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι/θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις./Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου./

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,/αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,/ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου/λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα».

Στο Δημοτικό Τραγούδι υπάρχουν πολλές παρομοιώσεις του ανθρώπου ή μελών του ανθρώπινου σώματος με ουράνια σώματα. Συνηθέστερα είναι ο Ήλιος και το Φεγγάρι, είτε χωριστά είτε μαζί, που συμβολοποιούν κυρίως τη γυναικεία ομορφιά.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Η πατρίδα μου η Ρούμελη, εξώφυλλο

ΑΘΑΝΑΤΗ ΡΟΥΜΕΛΗ

Εξώφυλλο από παλιό βιβλίο συλλογής Γιάννη Μάκκα

Πηγή: Ioannis Elatos Makkas

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2022

Η αποθέωση του ελέους και της φιλανθρωπίας

Η αποθέωση του ελέους

και της φιλανθρωπίας.

 

Τα είδα όλα με τα μάτια μου

(Τελικά ο ανθρωπισμός, η ευσυνειδησία και η δίχως όρια προσφορά στον διπλανό και στον συνάνθρωπο λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα στο Γ. Ν. Λαμίας.)

Είναι λιγότερο από μία εβδομάδα τώρα που βρέθηκα, εμπερίστατος, από τις πλαγιές του Ανατολικού Τυμφρηστού, στο Κέντρο Υγείας Μακρακώμης και στη συνέχεια, μέσα από την γνωστή και ακολουθητέα διαδρομή, στα έκτακτα περιστατικά του Γενικού Νοσοκομείου Λαμίας, στο θάλαμο βραχείας νοσηλείας στη συνέχεια, και τελικά στο θάλαμο νοσηλείας 523 κάποιας κλινικής των υψηλών ορόφων.

Και ενώ όλα πηγαίναν καλά για εμένα, ξαφνικά ο κύριος Σπύρος, εμπερίστατος κι αυτός, από την Οπουντία Λοκρίδα, παρουσίασε επιδείνωση της κατάστασης του κι εκεί μπροστά στα μάτια μου έγιναν όλα. Εκεί μπροστά στα μάτια μου διεπίστωσα πόσο μεγάλον αγώνα δίνουνε οι κατασυκοφαντημένοι ιατροί και οι γιάτρισσες του κατασυκοφαντημένου δημοσίου συστήματος υγείας, αλλά και οι νοσηλεύτριες και οι νοσηλευτές, για να ανατάξουν αυτόν τον συνάνθρωπο. Εκεί διεπίστωσα το μέγεθος της ανιδιοτελούς προσφοράς και της φιλανθρωπίας αυτών των ανθρώπων. Μου ήταν αδιανόητο ότι, οι άνθρωποι αυτοί, πέρα από την καθαρά υπαλληλική τους ιδιότητα, δίνουνε κάθε μέρα την ψυχή τους για να σώσουνε έναν “ξένο” άνθρωπο. Η κινητοποίηση ήταν άμεση, αφού, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, κατέφτασαν οι γιατροί της καρδιολογικής και σε συνεργασία με τους υπάρχοντες συναδέλφους τους, ανέταξαν και μετέφεραν στην εντατική τον κ. Σπύρο. Δυστυχώς αργότερα εξέπνευσε.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή την σημερινή μου εμπειρία και το δέος και τον θαυμασμό που μετέφερε σε εμένα, έναν απλό θεατή, η ευσυνειδησία και η συνέπεια αυτών των ανθρώπων.

Συμπατριώτες της Στερεάς Ελλάδας, στηρίξτε και εμψυχώστε τους επιστήμονες και το νοσηλευτικό προσωπικό του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Είναι η μόνη μας ελπίδα.

 

Γράφω εγώ ο γιος τ’ κυρ – Κώστα,

ο επιλεγόμενος και Γκουρπάνης.

 

Το βελανίδι

Το βελανίδι

(Του Γερ. Ηρ. Παπατρέχα)

 

Πηγή φωτο: https://www.google.com/search

 

Ο Αύγουστος, με το παλιό η­μερολόγιο βέβαια, δηλ. το χρονικό διάστημα από 14 Αυγούστου μέχρι 14 Σεπτεμβρίου σήμε­ρα, ήταν για τα χωριά μας, όπως και για όλα τα χωριά της Ελλάδας, ο καλότυχος μήνας. Η σοδειά για το ψωμί της χρονιάς και την «ταή» των ζωντανών, είχε καλά κυβερ­νηθεί στ’ αμπάρια, αν βέβαια είχε πάει καλά ο Μάης.

Οι μύλοι δούλευαν νυχτοήμερα, τα φουρνάρια μοσκοβολούσαν από το νιο ψωμί. Ο νοικοκύρης που ε­ξασφάλιζε το ψωμί του σπιτιού, τη «φαούρα» του, ένιωθε ευτυχής ω­σάν να είχε λύσει όλα του τα προβλήματα. Το ψωμί της φαμελιάς ή­ταν το σπουδαιότερο, το βασικό, όλα τ’ άλλα, κάπως θα τα βόλευε. Και τα βόλευε καλά και παρακαλά τις χρονιές που «έπιανε» βελανίδι ο μεγάλος βελανιδιώνας, κύριο χα­ρακτηριστικό της ξηρομερίτικης εν­δοχώρας.

Απ’ τη βουνοσειρά του Πεταλά, που αποτελεί και το φυσικό όριο Ξηρομέρου και Βάλτου, πιο σωστά απ’ τα Σαρδίνινα, μέχρι κάτω χαμηλά στον Τρίκαρδο,  κυρίαρχο στοιχείο είναι οι σκληροτράχηλες και συχνά υψικάρηνες, αιωνόβιες βελανιδιές. Ήταν κάποτε ο μεγαλύτερος βελανιδιώνας των Βαλ­κανίων και λέω κάποτε, γιατί στον αιώνα μας δοκιμάστηκε πολύ από τη φωτιά και το τσεκούρι.

Θαυμάζει κανείς τούτο το δέ­ντρο που ριζώνει, «αξαίνει και πλαταίνει» στις αιχμηρές και «ηλίβατες» βουνοσειρές του τόπου μας και καταφέρνει με την ελάχιστη ικμάδα να στέκεται περήφανο και συχνά πελώριο. Σε πολλά, που έτυ­χε να ριζώσουν σε «ψαχνό», μόνο το επίθετο γιγαντιαίο ταιριάζει. Είναι πραγματικές βασιλικές δρυς.

  Ως τις αρχές του αιώνα μας στη Βελαώρα του  Μαχαλά  ύψωνε  το απίστευτο ανάστημα της η περι­βόητη «Κάλπη», οπωσδήποτε η με­γαλύτερη βελανιδιά της Βαλκανι­κής. Όταν κάποτε ζήτησα από ένα σεβάσμιο γέροντα, σκληροτράχηλο όπως η βελανιδιά, να μου περιγράψει εκείνον το γίγαντα, μου απά­ντησε χαρακτηριστικά: «Ήταν ένα έρπιτου!». Και είναι γνωστό ότι στο Ξηρόμερο με τη λέξη «έρπετο» (όχι ερπετό), χαρακτηρίζουμε κάτι γιγαντιαίο, τερατώδες. Ήταν τόσο μεγάλη, λοιπόν, εκείνη η βελανι­διά, που της είχαν δώσει και το τόσο περίεργο όνομα «Κάλπη», ώ­στε όταν έπιανε βελανίδι, κληρονόταν ως «τεμάχι» σε τέσσερες - πέ­ντε οικογένειες.

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2022

Ο Βασίλης Σπανούλης στο χωριό μας

Ο  ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Να από που αντλούσε δύναμη ο Βασίλης Σπανούλης. Έτρωγε λουκάνικα από τον Αη-Γιώργη…

........................................ 

Το να βλέπεις τον θρύλο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, Βασίλη Σπανούλη να ψωνίζει στον Άγιο Γεώργιο Τυμφρηστού δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Ο Βασίλης Σπανούλης με την ομάδα του Περιστερίου επέστρεφε το απόγευμα του Σαββάτου (3/9) από το Καρπενήσι, όπου οι «Πρίγκηπες» πραγματοποίησαν το βασικό στάδιο της προετοιμασίας τους.

Κι ενώ το λεωφορείο με τους παράγοντες και παίκτες της ομάδας κατευθυνόταν προς Αθήνα έκανε μία στάση στον Άγιο Γεώργιο  Τυμφρηστού προκειμένου να αγοράσουν τοπικά προϊόντα.

Έκπληκτος ο ιδιοκτήτης του κρεοπωλείου Γιώργος Συλεούνης – γνωστό για τα υπέροχα λουκάνικα του –  υποδέχτηκε τον θρύλο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ που από φέτος κάθεται στην άκρη του πάγκου του Περιστερίου ξεκινώντας την προπονητική του καριέρα.

Μιλώντας στο Ilamia.gr ο κος Συλεούνης ευχαρίστησε τον κόουτς Σπανούλη για την προτίμηση του. Μάλιστα έμεινε ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από την απλότητα και την ευγένειά του.

Πηγή:  Ilamia.gr

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου