Οι περιοδείες του Αλή Πασά στη Ρεντίνα & στη "Βρύση Καρφή"

 

Οι  περιοδείες

του Αλή Πασά στη Ρεντίνα  και στη «Βρύση Καρφή»

 

                                                        του Λεωνίδα Ιωάννου Καρφή

                                                                                               Αντιστρατήγου ε.α.   

                                   

Ο Αλή Πασάς και το Πασαλίκι των Ιωαννίνων

 

   O Aλή Πασάς γεννήθηκε το 1744, στο Τεπελένι, από μητέρα Ελληνίδα, που λεγόταν Χάμκω. Το 1788 ο Σουλτάνος τον διόρισε Πασά των Ιωαννίνων, με δικαιοδοσία και στην Στερεά Ελλάδα. ‘Ήταν  ατίθασος και τύραννος και αποκαλούνταν «Λιοντάρι των Ιωαννίνων». Στην αυλή του εκπαιδεύτηκαν και υπηρέτησαν, ο Ανδρούτσος, ο Καραϊσκάκης, ο Πανουργιάς, ο Κίτσος Τζαβέλας, ο Κωλέττης, ο Βηλαράς,  κ.α.

   Το 1820 ο Αλή Πασάς αρνήθηκε να υπακούσει στον Σουλτάνο  και θεωρήθηκε επικίνδυνος. Τον Ιανουάριο 1822 ο Σουλτάνος  απέστειλε  τον Κιοσέ Μεχμέτ Πασά για τη σύλληψή του.  Ο Αλή Πασάς για να αποφύγει τη σύλληψή του  κατέφυγε στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, κοντά στη Λίμνη Ιωαννίνων, όπου και σκοτώθηκε, στις 24 Ιανουαρίου 1822,  σε συμπλοκή, με τουρκικό απόσπασμα.     

 

Οι περιοδείες του Αλή Πασά

 

   Ο Αλή Πασάς, κάθε χρόνο, από το 1788,  επισκέπτονταν τις Λουτροπόλεις Σμοκόβου και Υπάτης  και στη συνέχεια έκανε περιοδείες στις περιοχές  Τυμφρηστού και Αγράφων,  για  έλεγχο και παγίωση της εξουσίας του. Διανυκτέρευε σε αρχοντικά των κοτζαμπάσηδων. Τον συνόδευε πάντοτε πολυπληθής συνοδεία. Οι περιοδείες του, για λόγους ασφαλείας του, δεν ανακοινώνονταν, ήταν μυστικές και αιφνιδιαστικές.

   Την συνοδεία του αποτελούσαν: «γιατροί, γραμματικοί, αξιωματούχοι και επίλεκτο στρατιωτικό τμήμα σωματοφυλάκων». Ο Αλή Πασάς συνήθιζε να μεταφέρει μαζί του και όλα τα είδη της ανατολίτικης χλιδής: «μαξιλάρια μεταξένια, χρυσοκέντητα και πολύχρωμα, ναργιλέδες χρυσούς και ασημένιους,  γούνες πανάκριβες,  και  σκηνές αρχοντικές,  με πολυτελέστατες επιπλώσεις». Είχε πάντοτε μαζί του  και  τις παλλακίδες του, για  να  τον περιποιούνται στοργικά  και να  τον φροντίζουν.

Η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου

 

Η Παλιά Εκκλησία του χωριού Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας

[Του Τάκη Ευθυμίου]

 

Η φωτογραφία έχει κιτρινίσει από τον πανδαμάτορα χρόνο, μα ακόμη ανασαίνει. Στο βάθος, η πλαγιά του Κακόπλαγου σιωπηλή, μάρτυρας μιας εποχής που οι άνθρωποι πάλευαν με τη φτώχεια, μα είχαν ακόμη πίστη. Μπροστά της στέκει η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ταπεινή, μα ευλογημένη· το πρώτο καταφύγιο των ψυχών των Ζιωψιωτών που κατέβηκαν στα Ισιώματα γύρω στο 1906.

Με κόπο, εράνους και ιδρώτα, έστησαν αυτό το μικρό θαύμα της πέτρας και του ασβέστη. Ο εργολάβος Ιωάννης Δροσόπουλος, οι Γεωργανταίοι που δώρισαν το οικόπεδο, ο παπα-Γεώργης Παπανικολάου που λειτουργούσε από το 1910 ως το 1948, όλοι τους έγιναν ένα σώμα με το εκκλησάκι. Ένα σώμα που άντεξε πολέμους, κατοχές και φωτιές.

Βελούχι - Το βουνό των θρύλων και της λεβεντιάς

 

Βελούχι – Το Βουνό των Θρύλων και της Λεβεντιάς

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Αγέρωχο και περήφανο στέκει το Βελούχι, ο Τυμφρηστός, με την κορφή του να χάνεται μέσα στα σύννεφα, λες και συνομιλεί με τους θεούς. Δεν είναι τυχαίο που η μυθολογία το ’δεσε με τον ομώνυμο βασιλιά, γιο του θεοποιημένου Σπερχειού ποταμού. Άλλοι λένε πως το όνομά του το πήρε από το χρώμα της γης του — το χρώμα της τέφρας — κι άλλοι πάλι πως «Βελούχι» στα σλάβικα σημαίνει λευκό βουνό, γιατί τον περισσότερο χρόνο η κορφή του είναι σκεπασμένη με χιόνι. Ό,τι κι αν είναι, τούτο το βουνό κουβαλά στις πλαγιές του ιστορίες και θρύλους, αίμα και δόξα, παράδοση και τραγούδι.

Στις υπώρειες του, στη Βουλγάρα  κάποτε έγινε μάχη φοβερή, τότε που οι Βούλγαροι προσπάθησαν να ξεφύγουν ύστερα από τη σφαγή του Σπερχειού. Μα οι ντόπιοι δεν τους άφησαν να περάσουν κι ο τόπος γέμισε κόκαλα και δόξα ελληνική. Τη μνήμη εκείνης της μέρας τη μνημόνεψε κι ο Παλαμάς στη Φλογέρα του Βασιλιά, επειδή τα βουνά τούτα είδαν το μακελειό και το χάρηκαν, όπως χαίρεται η λεβεντιά τη λευτεριά της.

ΦΘΙΑ Ύμνος ομηρικός

 

ΦΘΙΑ - Ύμνοσ ομηρικόσ

Ἔνθα Φθίη κείται, πολυλήϊος καὶ εὔανδρος,
ἐν κόλπῳ γαίης Φθιώτιδος, ὑπ᾽ Ὄθρυν τε καὶ Οίτην αἰπύν,
μητρόπολις Μυρμιδόνων, ἀνδρῶν ἀσπίδι χαλκείῃ
τέρπονται πολέμοιο καὶ ἀλκῆς ἀκαμάτου.

Οὐ χρυσὸς ἐν Φθίῃ πολὺς οὐδ᾽ ἀργύρου θαῦμα,
ἀλλ᾽ ἀρετὴ καὶ κλέος παλαιῶν προγόνων ἔνεστιν.
Τείχεα δ᾽ οὐχ ὑψηλὰ καὶ οὐρανὸν ἀμφιβαίνοντα,
ἀλλὰ στερεὰ λίθοισι, μένοντα καὶ ἐν χαλεπῷ ἀνέμῳ·
ὥς τε καὶ ἄνδρες ἔασι, βραχίονες εὐρυμέτωποι,
σιγῇ μᾶλλον ἢ λόγῳ χαίροντες ἀγορήν.

Ἐν μέσῳ δ᾽ ἄρα οἶκος Πηλῆος ἥρωος ἔστη,
αὐλαὶ εὐρύχωροι, πατημέναι ποσσὶ γενεῶν,
ἔνθα ποτ᾽ Ἀχιλλεὺς, πόδας ὠκὺς ἀμύμων,
παῖς ἔτι νήπιος ὢν δόρυ σκιρτῶν ἐδιδάσκετο,
καὶ Θέτις ἀργυρόπεζα, θεὰ ἁλιγενεία,
νύκτας ἀμφιπολεύουσα μινύριζε γόον αἰνόν,
μοῖραν ὀδυρομένη, τὴν οὐδ᾽ ἀθάνατοι λύουσιν.