ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ: Μετανάστες στην Αμερική από την Κάψη (Τυμφρηστό) Φ...

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ: Μετανάστες στην Αμερική από την Κάψη (Τυμφρηστό) Φ...:                     Προλεγόμενα      Δυστυχώς για μένα, οφείλω να το πω, δεν είμαι από την όμορφη Κάψη, την έχω όμως   επισκεφθεί...

Βουλή Ελλήνων

Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 1932

[Παλιά Ελλάδα]

Πηγή: Facebook «Φωτογραφίες Μνήμες Παράδοση»

Επιμέλεια - Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Μέγας Αλέξανδρος και Διογένης

Η Συνάντηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου & του Διογένη

Puget Pierre (1620-1694), Μουσείο Λούβρου, Παρίσι

«Εἰ μὴ τὰ βαρβαρικὰ τοῖς Ἑλληνικοῖς κεράσαι διενοούμην καὶ πᾶσαν ἤπειρον ἐπιὼν ἐξημερῶσαι, καὶ πέρατα γῆς ἀνερευνῶν καὶ θαλάττης ὠκεανῷ προσερεῖσαι Μακεδονίαν, καὶ τὴν Ἑλλάδα σπεῖραι καὶ καταχέασθαι γένους παντὸς εὐδικίαν καὶ εἰρήνην, οὐκ ἂν ἐν ἀπράκτῳ τρυφῶν ἐξουσίᾳ καθήμην, ἀλλ´ ἐζήλουν ἂν τὴν Διογένους εὐτέλειαν».

Πλούταρχος, Περί τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης ἢ ἀρετῆς, Λόγος Αʹ 10 (332 Α)

«Εάν δεν σκεφτόμουν να αναμείξω τα βαρβαρικά έθνη με την Ελλάδα και διατρέχοντας όλη την ήπειρο, να την εκπολιτίσω και αφού βρω τα πέρατα της γης και τον ωκεανό της θάλασσας να εκτείνω ως εκεί την Μακεδονία και σπείρω και απλώσω την ελληνική δικαιοσύνη και ειρήνη σε όλα τα μέρη του κόσμου, δε θα καθόμουν άπρακτος μεταχειριζόμενος την εξουσία για σωματικές απολαύσεις, αλλά θα ζήλευα την απλότητα του Διογένους».

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ - History-of-Macedonia.com

Πηγή: https://www.facebook.com/history.of.macedonia

και Facebook φωτογραφίες Μνήμη Παράδοση

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Σπήλαιο στο Μαρτίνο

Σπήλαιο με σταλακτίτες αποκαλύφθηκε στο Μαρτίνο

Με οδηγό τις μαρτυρίες μιας 100χρονης συμπατριώτισσάς του  και συντροφιά τον εγγονό της ο ιστορικός και ερευνητής Νίκος Μπάτσος από το Μαρτίνο, αποκάλυψε μια σπηλιά γεμάτη σταλαγμίτες και σταλακτίτες στον λόφο του Προφήτη Ηλία.

 

Το μυστικό βρισκόταν καλά φυλαγμένο σε βάθος 13 περίπου μέτρων και όταν ο κος Μπάτσος με τον εγγονό της γιαγιάς έριξαν φως από έναν φακό στην σπηλιά μαγεύτηκαν από το λαμπύρισμα. Ένας πίνακας ζωγραφικής ανεπανάληπτος, ένα θέαμα αξεπέραστο εκεί δίπλα μας εξομολογείται στον FM-1 συγκινημένος ο κος Μπάτσος. Η αίθουσα μπαζωμένη κατά το ήμισυ έχει μήκος 17 μέτρα και πλάτος 9 μέτρα περίπου όπως εκτίμησαν σπηλαιολόγοι και αρχαιολόγοι που έστειλε στις 16 Σεπτεμβρίου το υπουργείο Πολιτισμού ειδοποιημένο για το εύρημα.

Το σπήλαιο που μπορεί να αξιοποιηθεί ίσως να έχει ζωή πάνω από 15.000 χρόνια ενώ πολλοί από τους σταλακτίτες είναι σπασμένοι. Ίσως από τον μεγάλο σεισμό του 1894 που ισοπέδωσε την περιοχή, ίσως από τους κατοίκους που προσέφευγαν εκεί για να κρυφτούν την εποχή της Τουρκοκρατίας όπως αναφέρουν οι θρύλοι της περιοχής. 

Πηγή: http://www.lamiafm1.gr/

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Το δώρο του Κατσαντώνη

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

[του Ευρυτάνα  Ιωάννη Μάκκα]

Όταν ο Κατσαντώνης είχε πρωτοπαλίκαρο τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, του είχε δώσει ως δώρο ένα τηλεσκόπιο (κιάλια, διόπτρες). Τα κιάλια αυτά, είχε κάνει δώρο στον Κατσαντώνη ο Έλληνας στρατηγός του Ρωσικού στρατού Παπαδόπουλος, όταν ανταμώθηκαν στη συνάντηση το 1806 στο νησί της Λευκάδας, όπου ο Κατσαντώνης ορίσθηκε αρχηγός των κλεφτών και του Αγώνος, που θα ξεκινούσε το 1811 χτυπώντας τα Γιάννενα και τον Αλή Πασά. Ο Κατσαντώνης τα έδωσε μετά στον Καραϊσκάκη, ο οποίος, μάλιστα, μ' αυτά πρωτοείδε στο Προσηλιακό των Αγράφων τον Βελή Γκέκα, τον οποίο, ως γνωστόν σκότωσαν, τότε, στη μάχη. Τα κιάλια αυτά, το σπάνιο και δυσεύρετο αυτό δώρο του Κατσαντώνη, ο Καραϊσκάκης τα είχε χάσει στην πολιορκία της Ακροπόλεως το 1827. Για καλή του τύχη, τα κιάλια βρέθηκαν τότε από το άλλο πρωτοπαλίκαρο του Κατσαντώνη το Γιάννη Φραγκίστα. Ο Καραϊσκάκης χάρηκε και είπε στον Φραγκίστα να τα κρατήσει γιατί αυτός πάλι θα τα έχανε. Ο Φραγκίστας έδωσε το κειμήλιο αυτό αργότερα στο Μουσείο της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων.

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Ναός Επικούρειου Απόλλωνα

ΒΑΣΣΕΣ 1963-ΝΑΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

[Παλιά Ελλάδα]

Πηγή: Facebook Bernant Flament

Επιμέλεια - Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Μνημείο Σπερχειού-Αχιλλέα

ΜΙΑ ΙΔΕΑ - ΠΡΟΤΑΣΗ:

 ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ  ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΕΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΜΗΡΙΚΟ ΑΧΙΛΛΕΑ ΚΑΙ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΓΙΟΡΤΩΝ ΑΧΙΛΛΕΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΤΥΜΦΡΗΣΤΙΑ ΧΩΡΙΑ

ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΠΟΥ ΩΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΣΠΕΡΧΕΙΟΥ ΕΧΟΥΝ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΑΧΙΛΛΕΑ

Σχεδιάγραμμα Συμπλέγματος-Μνημείου Σπερχειού-Αχιλλέα

Τολμάμε να γνωστοποιήσουμε μια φιλόδοξη ιδέα-πρόταση που αφορά το Διιπετή Σπερχειό και τον ομηρικό Αχιλλέα και που περιλαμβάνει δύο σκέλη:

1) Το πρώτο σκέλος αφορά την τοποθέτηση ενός συμπλέγματος-μνημείου μεγάλων διατάσεων, πλησίον του Σπερχειού σε περίοπτη θέση για τους διερχόμενους, ίσως στα Διπόταμα, που θα περιλαμβάνει ένα κοντάρι η αιχμή του οποίου θα παριστάνει ένα τμήμα της ξακουστής ασπίδας του Αχιλλέα με τις ανάγλυφες παραστάσεις της να είναι καρφωμένο πάνω σε πέτρινο ή μαρμάρινο βράχο που θα φέρει εγχάρακτη επιγραφή με τα εξής λόγια του Ομήρου της Ραψωδίας Ψ στ. 144-149 της Ιλιάδας που με κρυστάλλινη σαφήνεια ο ήρωας Αχιλλέας  απευθύνει προς τον θεοποιημένο Σπερχειό, μιλώντας ταυτόχρονα για την πατρική του γη, που ορίζεται πλάι στο θεϊκό ποτάμι:

«Σπερχειέ, του κάκου αλήθεια σου ‘ταξεν ο κύρης μου ο Πηλέας,

στην ποθητή πατρίδα αν γύριζα κει πέρα, τα μαλλιά μου

στη χάρη σου να κόψω, κάνοντας θυσία τρανή από πάνω:

πενήντα κριάρια πλάι στους όχτους σου βαρβάτα να σου σφάξω,

πα στις πηγές, όπου ‘ναι τέμενος κι ο ευωδιαστός βωμός σου.

Τέτοιαν ευχή είχε κάμει ο γέροντας, μα συ το ναι δεν το ‘πες!»

Η έμπνευση και ο σχεδιασμός του συμπλέγματος που δημοσιεύουμε παραπάνω ανήκουν στον καταξιωμένο ζωγράφο-καλλιτέχνη Μπάμπη Τσέλο, ο οποίος προσφέρεται εθελοντικά, εάν η ιδέα-πρόταση καρποφορήσει, να επιβλέψει την πραγμάτωση του έργου, καταθέτοντας την πολύτιμη τεχνογνωσία και εμπειρία του.

Νίκος Δαβανέλλος, φωτογράφος

ΝΙΚΟΣ ΤΑΞ. ΔΑΒΑΝΕΛΛΟΣ

[Ο εραστής της ασπρόμαυρης φωτογραφίας]

Ο Νίκος Ταξ. Δαβανέλλος γεννήθηκε στην Κλεπά της Ναυπακτίας και σχεδόν αμέσως ήρθε στο Νέο Κρίκελλο Φθιώτιδας και από εκεί στη Λαμία. Τελείωσε την Εμπορική Σχολή Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια σπούδασε την Αγγλική γλώσσα παρακολουθώντας μαθήματα σε κολέγια των πόλεων του Λονδίνου, της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ. Είναι ιδιοκτήτης και διευθυντής των εκπαιδευτηρίων "Δαβανέλλος", στη Λαμία.

Ασχολείται με την ασπρόμαυρη φωτογραφία και έχει στο ενεργητικό του δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζεται ό,τι έχει ακόμα απομείνει από τον τρόπο ζωής και της ενασχόλησης των ανθρώπων της πόλης και των χωριών μας, καθώς επίσης και όλα τα δρώμενα: κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά των τελευταίων τριάντα χρόνων. Έχει πραγματοποιήσει εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, όπως για παράδειγμα στη Λαμία, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κόρινθο, κ.λπ. και στο Παρίσι, στο Σαράγιεβο, στο Μπρίστολ, στο Μπαθ και αλλού, και έχει πάρει μέρος σε μεγάλο αριθμό ομαδικών εκθέσεων.

Μέσα από τη συγγραφική του ενασχόληση έχουν εκδοθεί τα πιο κάτω έργα: "Η παλιά Λαμία" (λεύκωμα σε συνεργασία), 1982, "Γύφτοι σοφοί και γύφτοι μάγοι", εκδ. Γνώση, 1987, "Λαμία, το χρονικό μιας πόλης", 1994, "Λαμία, με τη γραφίδα των περιηγητών", εκδ. Οιωνός Βιβλιοχώρος, 2005. Άρθρα και μελέτες έχουν δημοσιευθεί στον τοπικό και τον περιοδικό τύπο. Ασχολείται επίσης με τη μετάφραση.

Πηγή: http://www.biblionet.gr/

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Αχιλλέα το φυτό

ΑΧΙΛΛΕΑ Η ΧΙΛΙΟΦΥΛΛΟΣ

[Το φυτό του ομηρικού Αχιλλέα]

Η ιστορία & οι μύθοι της Αχιλλέας

Αχιλλέα (Achillea millefolium) Η αχιλλέα γνωστή και ως χιλιόφυλλο, αγριαψιθιά, πέλινο, πισιδιά, σεμεσάντο, συμηλούδι και λάζαρος γιατί με τα λουλούδια της στολίζονται τα παιδιά που ψάλλουν για το Λάζαρο στα χωριά το Μεγάλο Σάββατο (Αγγλικά: Yarrow, Milfoil, Nosebleed, Herb militaris, Soldier's woundwort, Thousand leaf, Thousand seal, Field hop, Old man's pepper) αριθμεί περισσότερα από 120 είδη και το σημαντικότερο είναι Achillea millefolium (Αχιλλέα η χιλιόφυλλη), που ανήκει στην οικογένεια των Σύνθετων (Asteraceae).

Είναι ένας πολυετής αειθαλής θάμνος που κάθε χρόνο ανθίζει και έχει ύψος 20-80cm, έχει έρπον διακλαδισμένο ρίζωμα, με ρόδακα φύλλα στη βάση και απλά ανθοφόρα στελέχη. Από τα στελέχη της Αχιλλέας προβάλουν αναρριχητικά κλαδάκια, λευκής χροιάς, χωρίς φύλλα που καταλήγουν σε διακλαδώσεις και σχηματίζουν νέα στελέχη. Τα φύλλα έχουν πράσινο-μπλε χρώμα και μοιάζουν με χτένες δηλαδή δίπτερα και κάπως τριχωτά. Τα άνθη είναι ακτινωτά σαν ομπρέλες συνήθως άσπρα έως τριανταφυλλί και έχουν το σχήμα μικρής μαργαρίτας διαμέτρου 1cm. Βρίσκεται στις άκρες των δρόμων, σε ακαλλιέργητες περιοχές και βοσκότοπους μέχρι το υψόμετρο των 2.700m. Συναντάται στην Ελλάδα αυτοφυής κυρίως σε δάση και βοσκοτόπια. 

Η ιστορικότητα του Αχιλλέα

Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΙΚΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

[του Τάκη Ευθυμίου]

Είναι πλέον, σήμερα, βέβαιο ότι ο ομηρικός ήρωας Αχιλλέας ανήκει στη λαμπερή προϊστορία των Ελλήνων και όχι στην ομιχλώδη μυθολογία. Αυτό πιστοποιήθηκε ύστερα από την ανακάλυψη της Τροίας, των Μυκηνών, της Τίρυνθας, της Πύλου, του Βαφειού, του Ανακτορικού τάφου Μενελάου-Ελένης στο χωριό Πελλάνα Σπάρτης(Λακεδαίμων), της Ιωλκού και τόσων άλλων μυκηναϊκών κέντρων.

Επίσης, πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στα παράλια της Τροίας τάφοι νεκρών στρατιωτών με μυκηναϊκό οπλισμό, που οι επιστήμονες αποφάνθηκαν ότι ανήκαν στους Αχαιούς πολεμιστές που πολιόρκησαν την Τροία.

Είναι κρίμα πια με τόσα στοιχεία που ήρθαν στο φως, επιστήμονες ν' αμφισβητούν την ιστορικότητα του τρωικού πολέμου και του προσώπου του Αχιλλέα. Αποτελούν άρνηση & τροχοπέδη για περαιτέρω έρευνα.

Υ.Γ. Τώρα που το θέμα της Αμφίπολης προξένησε, δικαιολογημένα άλλωστε,   το παγκόσμιο ενδιαφέρον είναι ευκαιρία εμείς οι Έλληνες να επαναπροσδιορίσουμε τη χαλαρή μας σχέση  προς  τους αρχαιολογικούς μας θησαυρούς που ανήκουν δικαιωματικά σε όλους μας. Τόσο χρόνια που εμείς προβάλλαμε και τονίζαμε αυτά τα θέματα κοντέψαμε να γίνουμε γραφικοί! Δεν πειράζει. Ποτέ δεν είναι αργά!

Βούλα Παπαϊωάννου

Βούλα Παπαϊωάννου (1898-1990)

[Το ανθρώπινο βλέμμα στα βάσανα ενός λαού]

1930 ασκούμενη κατ’ αρχάς με επιτυχία σε λήψεις τοπίου, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων.

Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του '40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.

Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Ξεφεύγοντας συχνά από τις εντολές της υπηρεσίας της, απαθανάτισε προσωπικές ιστορίες και φυσιογνωμίες απλών ανθρώπων που παραπέμπουν μάλλον στην αξιοπρέπεια παρά στην εξαθλίωση.

Στη δεκαετία του '50 το έργο της εκφράζει την αισιοδοξία που επικρατούσε μετά τον πόλεμο για το μέλλον της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα την τάση στην επάνοδο των παραδοσιακών αξιών. Πέρα από κάθε προηγούμενη ρομαντική προσέγγιση, αποτύπωσε και πάλι το ελληνικό τοπίο με τα σημάδια της ιστορίας του και τους κατοίκους της υπαίθρου.

Ρουμελιώτικος γάμος

ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ

[Παλιά Ελλάδα]

Φωτογραφίεα έτους 1950 του Ρουμελιώτη φωτογράφου

Απόστολου Παντέλη (Βαρδουσιώτη)

Πηγή: Ιωάννης Μάκκας, από πρώτο χέρι του φωτογράφου

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Οδοιπορικό στο Σπερχειό

Ένα Οδοιπορικό στο Σπερχειό: από τις πηγές στις εκβολές

Μια γνωριμία από κοντά, πεζοπορία σε απίθανες συνθήκες,

εξερεύνηση, αποτύπωση, καταγραφή από έναν ΜΗ ΕΙΔΙΚΟ

[Του Στέφανου Σταμέλλου]*

Ιούλιος 2014

http://sperxeios.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html

Δευτέρα 14 Ιουλίου, 8 η ώρα το πρωί, κι η κάψα του καλοκαιριού έχει αρχίσει να ανεβαίνει στις ρεματιές του Σπερχειού. Αφήνω το αυτοκίνητο στην αρχή του χωματόδρομου μετά τη Μεσαία Κάψη, που, σύμφωνα με την ταμπέλα, οδηγεί στο «ΠΕΤΡΙΝΟ ΜΟΝΟΤΟΞΟ ΓΕΦΥΡΙ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΑΚΗ».

Έτσι άρχισε το «Οδοιπορικό στο Σπερχειό: από τις πηγές στις εκβολές», υλοποιώντας μια σκέψη που την είχα καιρό στο μυαλό μου. Σκοπός του Οδοιπορικού: να πλησιάσω όσο γίνεται περισσότερο τον κύριο «κορμό» του ποταμού, να δω από κοντά, περπατώντας μέσα στην κοίτη, κάποιες γκρίζες δύσκολες περιοχές, που δεν πάει αυτοκίνητο, να καταγράψω, να αποτυπώσω και να ξεδιαλύνω στο μυαλό μου ορισμένα πράγματα που αφορούν τη χλωρίδα, την πανίδα, τα πουλιά, τα ψάρια και γενικά το οικοσύστημα του Σπερχειού. Να καταγραφούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και οι προοπτικές, οι αδυναμίες και οι δυσκολίες, οι απειλές και οι συγκρούσεις για το ποτάμι, με το μάτι του ερασιτέχνη παρατηρητή και όχι του ειδικού επιστήμονα.

Οι καιρικές συνθήκες - καλοκαίρι - έχουν τις δυσκολίες τους· αλλά το ποτάμι μπορεί και  αποζημιώνει με τα μοναδικού κάλους τοπία, την οργιώδη βλάστηση, τις νεροχελώνες, τα πουλιά, τα ψάρια, τις λιβελούλες, που ακολουθούσαν σε όλη τη διαδρομή…

Η Αργοναυτική εκστρατεία

     Αργοναυτική εκστρατεία: Μια αποσιωπημένη ελληνική Ιστορία...

[Πηγή: Χρονοτοπία 10.09.2014]

Οι Αργοναύτες έφθασαν έως στην Κίνα, όπου ήταν η Κολχίδα!

[Γράφει o Γιώργος Λεκάκης] 

Διάβασα το βιβλίο του Αγγ. Ψιμόπουλου «Μυστική Αποστολή - Χρυσόμαλλον Δέρας». Μια επιστημονική έρευνα επάνω στον (αποσιωπημένο; αγνοημένο;) μύθο των Αργοναυτικών, τον οποίο απομυθοποιεί και αποκαλύπτει τα - κατά τον συγγραφέα - πραγματικά ιστορικά γεγονότα, που περιγράφονται στα αρχαία έπη αυτά. Στο βιβλίο παρέχονται στοιχεία για τον τρόπο δημιουργίας των ελληνικών μύθων, την αλληγορία αυτών και για την μέθοδο, με την οποία μπορεί να γίνει κατανοητό το νόημά τους. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά: Η Αργοναυτική Εκστρατεία υπήρξε - κατά τον συγγραφέα - ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός που έγινε περί το 1510 π.Χ. Το ιερατείο, κατόπιν προσεκτικής μελέτης, έδωσε την εντολή πραγματοποιήσεώς της, στους απόγονους του Μινύα, από τις θυγατέρες του, (τις Μινύες). Έπρεπε να ευρεθεί ναυτική οδός μεταφοράς των πανάκριβων μπαχαρικών της Άπω Ανατολής προς την Μεσόγειο και ν' ανοίξει ο κατά ξηρά εμπορικός δρόμος, που οδηγεί στην Ανατολή, επίνειον του οποίου ήταν η περιοχή της (νυν) Γεωργίας στον Εύξεινο Πόντο. Έπρεπε, επίσης, να πάρουν από την Κίνα σπόρους μεταξοσκώληκα με σκοπό να τον καλλιεργήσουν στην Ελλάδα και να παράγουν μέταξα.[1]

Παγωτατζής στην Ελευσίνα

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΤΟ 1940

[Παλιά Ελλάδα]

Φωτο: Bernand Flament

Επιμέλεια - Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Σιούλας Καραΐσκος

Ο τελευταίος Τσέλιγκας, στο Δίκαστρο

Σιούλας  Καραΐσκος  

                         (Αθανάσιος Π. Καραΐσκος)                                                                                                      

                                                         του Λεωνίδα Ιωάννου Καρφή

                                                                             Aντιστρατήγου ε.α.

H Στρούγκα του Σιούλα Καραΐσκου, στην κορυφή, στις Κούνιες

Πιστός συνεχιστής της κτηνοτροφίας, της πρώτης και αρχαιότερης ενασχόλησης του ανθρώπου.  Ο πατέρας του και όλοι οι προγονοί του ήταν ξακουστοί κτηνοτρόφοι. Τους διαδέχτηκε επάξια στη μακρά κληρονομική διαδοχή και τάξη. Ακολούθησε το κτηνοτροφικό επάγγελμα και διακρίθηκε περισσότερο από κάθε άλλο κτηνοτρόφο τoυ χωριού, ίσως και όλης της περιοχής Τυμφρηστού.

      Ο Σιούλας Καραΐσκος γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1894 στη Ζημιανή. Στο σχολείο πήγε μόνο στις πρώτες τάξεις και δάσκαλός του ήταν ο παπα-Γρηγόρης Παπαδημητρίου. Οι υπόλοιπες τάξεις του σχολείου δεν ήταν απαραίτητες. Οι κτηνοτροφικές εμπειρίες της πατρικής του οικογένειας κρίθηκαν προτιμότερες από τις γνώσεις του σχολείου. Αυτές, τις διδάχτηκε απ’  τους γονείς του  και έγινε άριστος  κτηνοτρόφος

      Απ’ τα πρώτα κιόλας χρόνια, το κοπάδι του ξεχώρισε,  πρώτευσε,   στο  χωριό και σ’ όλη την περιοχή. Υπερείχε για τις γαλάριες πρατίνες,  τα επιλεγμένα κριάρια, τα βαρύτονα κουδούνια και τα κολοβά, τα άγρυπνα, τσοπανόσκυλα. Τις πρατίνες τις διάλεγε απ’ τη γέννα. Τα αχαμνά αρνιά  δεν είχαν μέλλον, πωλούνταν. Τα κριάρια τα ήθελε περήφανα, μαχητικά, ορμητικά. Τα κουδούνια τα αγόραζε από τα Σάλωνα και τα σκυλιά, τα άγρια, τα  επιθετικά,  τα έφερνε από τα Φάρσαλα. Όλα διαλεγμένα, ένα και ένα. Το σκάρτο δεν φτούραγε.

Το πήδημα του Κατσαντώνη και ο μπάρμπα Λάμπρος (Full movie!)

Η ελιά

Ελιά: ο ευλογημένος καρπός των Ελλήνων

από την αρχαιότητα

Tου Π. ΦΑΚΛΑΡΗ, Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας

Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας Π. Φάκλαρης παραθέτει σειρά στοιχείων που μαρτυρούν την παρουσία του ελαιόδενδρου στον ελλαδικό χώρο από τη Νεολιθική ακόμη εποχή και αποδεικνύουν την κυρίαρχη σημασία που είχαν για τους Έλληνες το ελαιόλαδο, η βρώσιμη ελιά, το ξύλο, ακόμη και τα φύλλα του δένδρου.

Η εξέταση των αρχαιολογικών στοιχείων που αφορούν τη χρήση και τη σημασία της ελιάς στην αρχαιότητα επιβεβαιώνει ότι αυτή αποτελούσε ένα από τα χρησιμότερα και πιο αγαπητά δέντρα των Ελλήνων, λόγω της ιερότητός της, της οικονομικής σημασίας της και των ποικίλων χρήσεων των προϊόντων της στην καθημερινή και στη θρησκευτική ζωή.

Παλαιότερα είχε υποστηριχθεί εσφαλμένα ότι η καλλιέργειά της μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη. Νεότερα στοιχεία που προέκυψαν από ανάλυση γύρης μαρτυρούν την παρουσία της στον ελλαδικό χώρο από τη νεολιθική εποχή. Συστηματική καλλιέργειά της πιστοποιήθηκε και στη μυκηναϊκή περίοδο σε διάφορα σημεία της Ελλάδας. Αλλά και οι πινακίδες της Γραμμικής Β' από τα αρχεία των ανακτόρων Κνωσού, Πύλου και Μυκηνών μαρτυρούν την οικονομική σημασία της κατά τον 14^ο και τον 13^ο αι. π.Χ. Στην Κνωσό και στις Αρχάνες βρέθηκαν μέσα σε αγγεία κουκούτσια από ελιές, ενώ στη Ζάκρο βρέθηκαν ολόκληρες ελιές με τη σάρκα τους, που χρονολογούνται περί το 1450 π.Χ. Επίσης κουκούτσια ελιάς βρέθηκαν σε τάφους της Μεσαράς, ενώ σε άλλα σημεία της Κρήτης βρέθηκαν ελαιοπιεστήρια υστερομυκηναϊκής ΙΙ και ΙΙΙ περιόδου (1450-1200 π.Χ.). Ελιές απεικονίζονται και σε έργα τέχνης της εποχής αυτής. Μια τοιχογραφία του ανακτόρου της Κνωσού του 16ου αι. π.Χ. αποτελεί θαυμάσια απεικόνιση ελαιώνα, ενώ τα χρυσά ποτήρια από τον μυκηναϊκό τάφο του Βαφειού Λακωνίας (16ος αι. π.Χ.) κοσμούνται με παράσταση ελαιοδένδρων.