Άδειες γάμου Λυγαριάς

Άδειες γάμου και γάμοι που αφορούν τη Λυγαριάς Λαμίας

από το 1834 έως το 1962

[του Γιώργου Καλλιώρα]

Α.α.1 . Λαμία 27 Ιανουαρίου 1834. Προς τον αιδεσιμότατο παπά-Γεώργιο Δούβαρη τον ψάλλοντα εις το χωριό Τσουμπαλάτες ίνα στεφανώσει τον Γεώργιο Αντωνίου εκ του αυτού χωρίου με την Γαρέφω Νικολάου εκ του χωριού Μπεκί αμφότερους εις πρώτον γάμο .Προεξετάζων αυτούς ίνα μην κολλιόνται κατά τους θείους και ιερούς κανόνες της εκκλησίας .

α.α17. Λαμία 21 Φεβρουάριου 1834. Εδόθη άδεια προς τον παπά Αναστάσιο ψάλλοντα εις Ελευθεροχώριον δια να στεφανώσει τον Γεώργιο Σταύρου εκ Τζουπαλάτες με την Αργιρούλα Κοτζόλην εξ Ελευθεροχωρίου εις γ΄ γάμο.

A.α.47. Λαμία 20 Απριλίου 1834 Εδόθη άδεια προς τον παπά Γεώργιο Δούβαρη δια να στεφανώσει τον Γεώργιο Μήτρου βλαχοποιμένα με την Αικατερίνη Κατσούλη εις α΄ γάμο.

Α.α.46 Λαμία 20 Απριλίου 1834 Εδόθη άδεια προς τον εφημερεύοντα ιερέα εις Λιανοκλάδι δια να στεφανώσει τον Ευθύμιο Ιωάννου , βλαχοποιμένα με την Παρασκευή Γεωργίου Λιάγκα εις πρώτον γάμο.

Λίμνη Αχελώου & Γρανίτσα

Εκδρομή στη Λίμνη Αχελώου και Γρανίτσα Ευρυτανίας το 1998

Νίκος Δ. Παπαδιονυσίου

Η γέφυρα της Επισκοπής-Αχελώου, από τη θέση «Τσαγκαράλωνα» (υψ.1050) 

έξω από τα Φιδάκια Ευρυτανίας

Ιστορώ εδώ την πρώτη μας εκδρομή στη Γρανίτσα που έγινε Πρωτομαγιά του 1998 με τη συμμετοχή της Δέσποινας και των φίλων μας Παύλου και Κέλης.

Λέω τη πρώτη γιατί την ίδια πραγματοποίησα άλλες 3- 4 φορές με άλλους φίλους και διαφορετικές συνθήκες με την ασφαλτόστρωση των δρόμων.

Ξεκινήσαμε 08:00 από το Παλιό Φάληρο. Γύρο στις 13:30 φτάσαμε στο Καρπενήσι μετά μικρή στάση στα Καμένα Βούρλα για τους πραγματικά υπέροχους λουκουμάδες  σε συγκεκριμένο μαγαζί και πέρασμα – προσκύνημα  στο Κάψη. Διανυκτέρευση.

Ξεκινήσαμε από Καρπενήσι την άλλη ημέρα στις 08:00.

Καρπενήσι, δρόμος προς Αγρίνιο μέχρι την Ανατολική Φραγκίστα μέσω Καλεσμένου, μια καταπράσινη διαδρομή, γεμάτη νερά.

θανάσις διάκος

-1-

Το νησί Αχίλλειον της Ιρλανδίας

Γιατί το μεγαλύτερο νησί της Ιρλανδίας 

καλείται… Αχίλλειον;

(Γράφει ο συγγραφέας κ. Γιώργος Λεκάκης, www.lekakis.com)

 

Το Αχίλλειον (ιρλ. Achill) είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά στα ανοικτά των δυτικών ακτών της Ιρλανδίας και το βορειο-δυτικότερο σημείο της Ιρλανδίας!

Το νησί κατοικήθηκε τουλάχιστον από το τέλος της Νεολιθικής εποχής (γύρω στο 4.000 π.Χ.), όταν είχε έναν πληθυσμό 500-1.000 ανθρώπων! Τότε το νησί θα ήταν, ως επί το πλείστον, δάσος μέχρις ότου οι νεολιθικοί άνθρωποι άρχισαν να το καλλιεργούν. Οι οικισμοί του αυξήθηκαν κατά την διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου, όταν και έγινε διασπορά μικρών φρουρίων γύρω από την ακτή, για την άμυνα του νησιού, που δείχνουν την πολεμοχαρή φύση εκείνων των καιρών.

Στο νησί ευρέθησαν και μεγαλιθικοί τάφοι και οχυρά ιδίως στο όρος Slievemore, κατά μήκος του Ατλαντικού.

Το Αχίλλειο ήταν έδαφος της αρχαίας Umhall, στα σύνορα County Galway-Mayo. Κληρονομικοί οπλαρχηγοί της Umhall ήταν οι O'Malleys (από το 814 μ.Χ., που απέκρουσαν με επιτυχία μια επίθεση των Βίκινγκς στην ακτή Clew).

Η Ιρλανδία ήταν γνωστή αρχαία μινωική αποικία, όταν και ελέγετο Ιέρνη. Την προσέγγισε κατά την οδύσσειά του και ο Οδυσσέας, όπου έθαψε και έναν σύντροφό του. Το πρόσφημα «Ο΄» που έχουν μπροστά τα ιρλανδικά ονόματα, είναι τίτλος τιμής, που έφεραν όσοι ήσαν ελληνικής καταγωγής (από το αρσενικό άρθρο «ο»). Οι δε Malleys ίσως ήταν οι Μαλλιείς Κρήτες. Ίσως όμως και οι Μαλιείς της Φθιώτιδος. Και τότε ο Αχιλλεύς βρίσκει την θέση του στο νησί…

Γάμος στον Τυμφρηστό

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΟΝ ΤΥΜΦΡΗΣΤΟ  (1978)

Οι οργανοπαίχτες από αριστερά: Ευθυμίου Θανάσης, Τυμφρηστιώτης-βιολί, Συλεούνης Τάκης, Κατσαβριάς Νώντας, από Πτελέα, κλαρίνο, Θεοδοσόπουλος Νίκος, Αγιωργίτης, ακορντεόν και Ριτσώνης Βαγγέλλης, Αγιωργίτης, κιθάρα.

Πηγή φωτο: Ευθυμίου Θανάσης

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Επιστολή καρατομηθέντος ληστού

"Μύθοι και ιστορίες του Παρνασσού"

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ 

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Παναγιώτη Γ. Δημάκη «ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ» με πρόλογο της καθηγήτριας του Δημοκρίτειου Παν. Θράκης κα. Παν. Τζιβάρα και επιμέλεια του N. K. Τασιόπουλου Προέδρου Συνδέσμου Λογοτεχνών Βοιωτίας.
Πληροφορίες στο τηλέφωνο: 210 9013964

Εκδήλωση Εφέδρων Αξιωματικών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών Ανατολικής Αττικής σας προσκαλεί την Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015 και ώρα 18.30΄, στην εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει στο Δημαρχείο Παπάγου – Χολαργού (αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη», Περικλέους, 55, Χολαργός), στην οποία θα μιλήσουν οι :

Σάββας Καλεντερίδης, Εκδότης και αρθρογράφος της εφημερίδας ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με θέμα: « Οι γεωπολιτικές εξελίξεις σε Συρία – Τουρκία και οι επιπτώσεις σε Κύπρο – Ελλάδα »

Χρήστος Τσιαχρής, Νομικός - Συγγραφέας, με θέμα: « Μιναρέδες οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη »

Θα ακολουθήσει συζήτηση

       Ο Πρόεδρος                                                     Ο Γεν.Γραμματέας

Θεόδωρος Μπριάνης                                            Γεώργιος Μιχαήλ

Σημείωση: Ο Χρήστος Τσιαχρής  κατάγεται από τον Άγιο Γεώργιο Φθιώτιδας

Ληστεία Βουλευτού Φθιώτιδος το 1846

ΛΗΣΤΕΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΤΟ 1846

Γράφει ο Παν. Γεωρ. Δημάκης

Υπεύθυνος Ιστορικού Αρχείου Δήμου Αμφικλείας-Ελατείας

Γνωστού όντος, ότι η εγκληματικότητα και παραβατική συμπεριφορά αυξάνεται, με γεωμετρική πρόοδο, όταν υπάρχει κοινωνική αδικία, μεταβάλλει τους όρους της οικονομίας, όταν υπάρχει αίσθημα κοινωνικής απαξίωσης των κατεστημένων και δημιουργείται μία νέα συνθήκη διαβίωσης στα κοινωνικά στρώματα, που δεν αποδέχονται ή αργούν να τη συνειδητοποιήσουν. Πράγματι σήμερα, το αίσθημα ασφαλείας βρίσκεται σε πολύ χαμηλό επίπεδο, αφού οι κλοπές, οι ληστείες, οι διαρρήξεις είναι καθημερινό φαινόμενο, που τείνει να διαχυθεί από τις Πόλεις μέχρι τους μικρότερους Οικισμούς, με αποτέλεσμα κυρίως οι αδύνατοι υπερήλικες, οι μοναχικοί, οι γυναίκες, να έχουν απώλεσει ήδη το αίσθημα ασφαλείας, που με τόσο κόπο είχε κατακτηθεί. Όταν οι παλαιότερα οι πόρτες ήταν ανοιχτές, ουδείς προέβλεπε ότι αργότερα θα χρειάζονταν τόσο πολύπλοκα μέσα παθητικής αμύνης, πόρτες και κλειδαριές ασφαλείας, σιδερένια κάγκελλα, συναγερμούς κλπ. Το φαινόμενο αυτό είναι σύνθετο και έχει προκύψει από την απρονοησία των υπευθύνων που επέτρεψαν την αλόγιστη είσοδο στη χώρα μας κάθε λογής ανθρώπων, που και αν δεν είχαν τα ίδια κοινωνικά κριτήρια, η έλλειψη εργασίας τους οδηγεί ασφαλώς, στην παραβατική συμπεριφορά. Αφορμή του σημειώματος αυτού είναι η συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων της 26^ης Ιανουαρίου του 1846, όπου καταγγέλεται ότι "... η πρωτεύουσα της χειρίστου από τινος ευρίσκεται κατάστασιν, διότι και ληστείας κατά την Πειραϊκή οδός και μίαν ώραν μακράν των Αθηνών λήστευση του βουλευτού* Φθιώτιδας και ο οβελισμός και ωμός θάνατος χωρικού...". Αυτά περιγράφονται στα πρακτικά μαζί με τις καταχρηστικές ενέργειες  στρατιωτών στην Χασιά¹, στα χωριά, ακόμη και κλοπή από αστυνομικούς κλητήρες κλπ. Όταν το σύστημα πάσχει ακόμα και οι θεσμικοί φύλακες παρασύρονται από το αίσθημα της ατιμωρησίας.

 Οι άμαξες εκτελούσαν τα δρομολόγια Αθηνών-Πειραιώς από τον παλαιό καρόδρομο, που αναφέρουν πολλοί περιηγητές. Ο δρόμος αυτός που διέσχιζε την πεδιάδα, περνώντας μέσα από στενωπούς, ρεμματιές έδινε την ευκαιρία στους καραδοκούντες ληστές, που αυτή την εποχή καταδυνάστευαν την ύπαιθρο της Αττικής, να ληστεύουν τους επιβάτες και να λεηλατούν τα εμπορεύματα.

Ανδριάντας Αχιλλέα

Αγιογραφική τέχνη

 Αγιογραφική Τέχνη

 [Η πορεία της στο χωροχρόνο] 

Η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι η πρώτη εικόνα, με την έννοια της αναπαραστάσεως, έγινε από τον ίδιο τον Κύριο και μάλιστα αχειροποίητη. Η ιστορία της εικόνας αυτής με λίγα λόγια έχει ως εξής: Ο Aύγαρος, βασιλιάς στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, υπέφερε από λέπρα. Έγραψε, λοιπόν στον Κύριο επιστολή, με την οποία τον παρακαλούσε να έρθει στην Έδεσσα για να τον θεραπεύσει. Την επιστολή έφερε στην Παλαιστίνη ο υπηρέτης του Ανανίας. Αυτός προσπάθησε και να ζωγραφίσει τον Κύριο, χωρίς όμως να το κατορθώσει. Ο Κύριος που αντιλήφθηκε την προσπάθεια του Ανανία, ζήτησε νερό για να νιφτεί και σκούπισε το πρόσωπό Του με ένα μανδήλιο. Η θεία μορφή του Κυρίου αποτυπώθηκε θαυματουργικά. Αυτό είναι γνωστό ως το Άγιο Μανδήλιο.
Ο Αύγαρος ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την θεραπεία του, που έγινε με την χάρη της εικόνας και ολοκληρώθηκε αργότερα με το βάπτισμά του, ύψωσε την εικόνα του Αγίου Μανδηλίου προ της πύλης της πόλεως, αφού έγραψε στη σανίδα τη φράση «Χριστέ ο Θεός, ο εις σε ελπίζων ουκ αποτυγχάνει ποτέ». Η αχειροποίητος εικόνα του Κυρίου, μετά από αρκετούς αιώνες στην Έδεσσα, μεταφέρθηκε το 994 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, επί αυτοκρατορίας Ρωμανού του Λεκαπηνού.

Αγροτολέσχη Αγίου Γεωργίου

ΑΓΡΟΤΟΛΕΣΧΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Το Αμερικανικό Κολέγιο Αθηνών  ανέλαβε την υιοθεσία ανέγερσης της Αγροτολέσχης και  ανασυγκρότησης των κατοίκων του Αγίου Γεωργίου και του Νεοχωρακίου από τη λαίλαπα του πολέμου, ύστερα από ενέργειες του Κων/νου Κίτσου,  ανεψιού του παιδίατρου Παναγιώτη Κίτσου και του Αλέκου Θεοδοσόπουλου.

Το πρώτο μέλημα ήταν να αποστείλει πλούσια βοήθεια στους κατοίκους που περιελάμβανε: ρουχισμό, γεωργικά εργαλεία και οικιακά σκεύη, προερχόμενα από φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Το 1952, ύστερα από μεσολάβηση του τότε συνταγματάρχη χωροφυλακής Χρήστου Γ. Κίτσου, διατέθηκαν στρατιωτικά οχήματα «τζέημς» και με συνοδό το Σωκράτη Κ. Κίτσο μετέφεραν τη βοήθεια στο Νεοχωράκι και τη μοίρασαν στους κατοίκους, βοηθώντας τους  με αυτόν τον τρόπο να στεριώσουν τα ρημαγμένα νοικοκυριά τους. Το παραπάνω φωτογραφικό στιγμιότυπο προέρχεται από τη διανομή της βοήθειας. Διακρίνεται ο ρουχισμός, τα κλινοσκεπάσματα, τα εργαλεία και τα κιβώτια με τη βοήθεια.

Σε πρώτο πλάνο η χαρακτηριστική μορφή του μουστακοφόρου Λάμπρου Λυτάκη με την παραδοσιακή πατατούκα και τη μαύρη σκούφια, κρατώντας τα φτυάρια και συνομιλώντας με τις εθελόντριες του κολεγίου. Στο βάθος ξεχωρίζει ο χωμάτινος δρόμος (14-2-1952).

Πηγή φωτό: Σωκράτης Δρόσος

Η βελανιδιά του Ξηρομέρου

Η βελανιδιά του Ξηρομέρου

(της Παρασκευής Μπούρου)

Στο ένδοξο γένος των φυλλοβόλων Δρυών ανήκει και η Βελανιδιά. Είναι η δρυς με τα πολύτιμα κύπελλα των καρπών της. Οι καρποί των λοιπών δρυών που βρίσκονται σε άλλες χώρες μόνο για τροφή χοίρων είναι χρήσι­μοι. Γι’ αυτό τους αγριόχοιρους τους αναζητούν οι κυνηγοί στα μεγάλα δάση των δρυών. Κάποτε όμως οι φτωχές νοικοκυρές των χωριών μας νόθευαν τον καφέ με το ψημένο αυτό βελανίδι (αντί για ρεβίθι και κριθάρι), μιας και δεν έβγαζαν πέρα με τον πανάκριβο βραζιλιάνικο καρπό.

Στην αρχαία όμως εποχή φαίνεται έτρωγαν βελανίδια αρκετοί  Έλληνες... φτωχολάζαροι. «Πολλοί εν Αρκαδίη βαλανοφάγοι άνδρες έασι...» λέγει ο Ηρόδοτος και «Βαλάνοις Αρκάδες δεί­πνος έχον» επιβεβαιώνει ο Αιλιανός, για να επι­κυρωθεί πάλι του Ηρόδοτου η μαρτυρία «πενία Έλλησιν αεί σύντροφος». Αλλά και παροιμία σχε­τική είχαν σε χρήση οι μακρινοί μας πρόγονοι όπως, «άλλων δρυν βαλάνιζε» ταυτόσημη της δι­κής μας παροιμίας «άλλη πόρτα χτύπα».

Το επιστημονικό της όνομα είναι Δρυς η αιγίλωψ. Στη χώρα μας απαντάται στην Αιτωλοακαρνανία, Ήπειρο, Στερεά Ελλάδα, Θεσπρωτία, Αρκαδία, Αττική, Κέρκυρα, Τήνο, Νάξο, Κέα, Μυ­τιλήνη. Είναι δηλαδή θερμόβιο φυλλοβόλο δέντρο που ευδοκιμεί στα μικρά υψόμετρα και ως 600 μ. πάνω από τη θάλασσα.

Στο χωριό μας, πριν πολλά χρόνια, απαντού­σαν χιλιάδες δέντρα βελανιδιάς σε όλη την εμβέ­λεια του. Ως και τοποθεσία υπάρχει προς το ποτά­μι που ονομάζεται «Βελανιδιά» και αριθμούσε πά­νω από 500 δέντρα. Τώρα εκεί δεν βλέπεις παρά μόνο 5-10 δέντρα διάσπαρτα, σε απόσταση πολλών δεκάδων μέτρων μέχρι τις Δύο Εκκλησίες.