Εκδήλωση 6 Αυγούστου 2023: Γυμνάσιο-Λύκειο Αγίου Γεωργίου -" Ένα σχολείο ... Μια ιστορία 50 χρόνων"

 

Ο Αύγουστος των Μπλόκων της Κοκκινιάς...

Ο Αύγουστος των Μπλόκων Κοκκινιάς, Δουργουτίου, Καλλιθέας. Η Ευθυμία, το Τσατσωλό, ο Νικόλας κι ο Παύλος

Νίκος Δ. Παπαδιονυσίου

Κουκουλοφόρος δείχνει στους Γερμανούς συμπατριώτη του. Πίνακας Μιχάλη Νικολινάκου, ηθοποιού, ζωγράφου, σκηνοθέτη, συγγραφέα, αυτόπτη του Μπλόκου

Στο Μπλόκο της Κοκκινιάς της 17^ης Αυγούστου 1944, ημέρας γενεθλίων μου, μήνες πριν φύγουν οι ναζί από την Ελλάδα, βασικό ρόλο είχαν  «κουκουλοφόροι», με στόχο τη δολοφονία αριστερών. Η Νέα Κοκκινιά (Νίκαια) κι η Παλιά, κολλητές του Καραβά Πειραιά, όπου μεγάλωσα, αποκλείστηκαν από ελαφρά- μεσαία άρματα μάχης, στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις (ταγματασφαλίτες).

Διατάχθηκαν όλοι οι άνδρες άνω των 15 μέχρι 55 να μαζευτούν στη πλατεία της Οσίας Ξένης που απέχει ένα περίπου χιλιόμετρο από την τότε γειτονιά μου (τέρμα Βαλαωρίτου, καμίνια Πούτου, Ρέμα, αρχή οδού Οσίας Ξένης, Ι.Ν Οσίας Ξένης, πλατεία Οσίας Ξένης), με απειλή άμεσης εκτέλεσης επί τόπου όσων κρυφτούν. Ο απολογισμός σε Έλληνες νεκρούς ήταν:

73 εκτελεσθέντες στη Μάντρα.

25 σε μάχες ανδρών της ΕΠΟΝ με Γερμανούς και συνοδοιπόρους.

50 εκτελεσθέντες από τους Γερμανούς για αντίποινα.

Μετά την πιο πάνω εξέλιξη οι Γερμανοί συνέλαβαν 6000 περίπου άνδρες και τους έκλεισαν στο Χαϊδάρι. Πολλοί απ’ αυτούς στάλθηκαν στη Γερμανία, για υποχρεωτική εργασία και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Απαλλάχθηκε ο σιδηροδρομικός πατέρας μου Δημήτρης (Μήτσος), όταν την ώρα που οι κουκουλοφόροι έδειχναν στους Γερμανούς ποιους να εκτελέσουν, ανακοίνωσαν: «Οι σιδηροδρομικοί να φύγουν, να πάνε στις δουλειές τους». Χρειάζονταν σιδηροδρομικούς για τις μεταφορές τους.

"Ο Τυμφρηστός που αγαπήσαμε (Το δικό μας χωριό) του συγγραφέα Περικλή Κ. Φύκα

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

«Ο ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ (Το δικό μας χωριό)

[Του συγγραφέα Περικλή Κ. Φύκα]

«Στον τόπο αυτόν δεν ζουν ποτέ οι στενόκαρδοι

Μήτε της πολιτείας οι ψόφιοι ευνούχοι

Κορμοστασιά η ζωή τους παίρνει απ’ τον έλατο

Κι ο νους τους αστραπές απ’ το Βελούχι»

 

Τον ιδιαίτερο και πανέμορφο αυτόν τόπο του Τυμφρηστού Φθιώτιδας και τους περήφανους Τυμφρηστιώτες καταγράφει και εξυμνεί στο πρόσφατο πολυσέλιδο πνευματικό του δημιούργημα και νιόβγαλτο βλασταράκι ο αγαπητός Περικλής Φύκας με το χαρισματικό τίτλο: «Ο ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ (Το δικό μας χωριό)».

Πρόκειται για το γενέθλιο τόπο του πατέρα του που και ο ίδιος ο συγγραφέας επισκεπτόταν με λαχτάρα συχνά στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και ανελλιπώς τα καλοκαίρια, επειδή ασφυκτιούσε στο περιβάλλον της  πόλης που ζούσε μόνιμα.

Το παρόν πόνημα αποτελεί μελίρρυτο τεκμηριωμένο συμπύκνωμα της πολύχρονης και πολύμοχθης ιστοριοδιφικής ιχνηλάτησης του συγγραφέα με τα του ιδιαίτερου τόπου του, τον Τυμφρηστό, που όλοι αγαπήσαμε.

Από τη στιγμή που έφθασε στα χέρια μου, μελετώντας το, νιώθω απρόσμενη χαρά και ικανοποίηση μιας και από τα γυμνασιακά μου χρόνια γνώρισα αξιόλογους συνομήλικους Τυμφρηστιώτες και αργότερα από το μετερίζι του μαχόμενου εκπαιδευτικού έσπειρα κάποιους σπόρους γνώσης στο μαθητόκοσμο του χωριού που, εκ του αποτελέσματος, θαρρώ άνθισαν και κάρπισαν. Επίσης, είχα την ευκαιρία να καλογνωρίσω τους ανυπότακτους κατοίκους του χωριού, συμμετέχοντας σε ποικίλες εκφάνσεις της κοινωνικής τους ζωής.

Ανάμεσα στους κατοίκους του Τυμφρηστού περίοπτη και κυρίαρχη θέση κατέχουν οι Ασπροποταμίτες, αδούλωτη ράτσα, που εγκαταστάθηκαν στην ορεινή Δυτική Φθιώτιδα προεπαναστατικά μετερχόμενοι τον αρματολικό, κυρίως, βίο. Στα επαναστατικά χρόνια, κατά την δεύτερη πολιορκία του Μεσολλογίου, με αρχηγούς τους Στρατηγούς Νικόλαο Στουρνάρη και Χριστόδουλο Χατζηπέτρο, κατέφυγαν στα χωριά της Δυτικής Φθιώτιδας, όπου και εγκαταστάθηκαν μόνιμα.

Να, λοιπόν, γιατί ο Τυμφρηστός και οι Τυμφρηστιώτες κατέχουν επάξια ζηλευτή θέση στο Πάνθεον της τοπικής ιστορίας.

"Ο Άγιος Νικόλαος Πάππας" του συγγραφέα Σταύρου Μπλούκα

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

«Εκκλησία ο Άγιος Νικόλαος Πάππας (1778-2023)»

του συγγραφέα Σταύρου Μπλούκα

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε θα περάσουν

κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»

Έχοντας κατά νου τα παραπάνω λόγια του ποιητή ο φίλτατος Σταύρος Μπλούκας έπραξε το χρέος του προς τη γενέτειρά του Πάππα Φθιώτιδας.

Η αδιάληπτη αξιοσύνη του Σταύρου στα πολιτιστικά, περιβαλλοντικά, συνδικαλιστικά και γενικά κοινωνικά δρώμενα του τόπου μας λογίζεται απροσμέτρητη και δυσθεώρητη. Με οτιδήποτε καταπιάνεται τελεσφορεί σε αξιοζήλευτο βαθμό.

Η φιλοπατρία του για τον ιδιαίτερο τόπο του, η εργατικότητά του, η αγάπη για την ιστοριολαογραφία κάρπισαν έργα συγγραφικά από παλιά, όπως:

1.      «Πάππα-ονοματολόγιο (1810-1989)» - 1985

2.    «Το Υγειονομικό συνδικαλιστικό κίνημα» (κοινό έργο) – 1989

3.    «Τα τοπωνύμια της Πάππας» - 1992

4.    «Το Δημοτικό Σχολείο Πάππας (1898-1986) – 2021 και

 "Εκκλησία ο Άγιος Νικόλαος Πάππας (1778-2023)"  το τωρινό και ίσως το ωριμότερο πνευματικό του δημιούργημα.

Με αυτό του το πόνημα επιχειρεί να προβάλλει το εκκλησιαστικό μεταβυζαντινό μνημείο του Αγίου Νικολάου Πάππας καθώς και να προσελκύσει το ενδιαφέρον χωριανών και φίλων ώστε να προστατευτεί, να αξιοποιηθεί και να προβληθεί.

Ο ναός του Αγίου Νικολάου εμφάνιζε από παλιά μοναστηριακά απλά χαρακτηριστικά ώστε να μην προκαλεί το φθόνο των Οθωμανών κατακτητών. Φαντάζει, δικαιολογημένα, ξεχωριστό θρησκευτικό μνημείο επειδή διατηρεί άθικτο τον αυθεντικό εξοπλισμό της εποχής του 18^ου αιώνα που κτίστηκε, όπως στασίδια, προσκυνητάρια, τέμπλο και εικόνες, καθιστώντας τον έτσι σπάνιο μουσειακό έκθεμα.

Ο εν λόγω ναός αγκαλιά με το Δημοτικό Σχολείο αποτέλεσαν τους πνευματικούς φάρους για τους ευσεβείς κατοίκους της Πάππας.

Το πόνημα είναι πολυτελέστατο και περιλαμβάνει σπάνια εκκλησιαστικά έγγραφα, ντοκουμέντα, ενθυμήσεις και πλουσιότατο φωτογραφικό υλικό που το καταξιώνει στη συνείδηση των αναγνωστών.

Ο αγαπητός Σταύρος Μπλούκας τίμησε και με το παραπάνω το χωριό του και τους χωριανούς του. Παρέλαβε πλούτο προγονικό και εγκαταλείπει πνευματικό θησαυρό, ιερή παρακαταθήκη για τους επερχόμενους.

Θεάρεστο το έργο του!

Άξιος!

 

Με εκτίμηση

Τάκης Ευθυμίου

Η καταγωγή της Ελληνικής Γλώσσας

Η ΚΑΤΑΓΤΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ: ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΗΣ

Ομιλία του τ. προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών Αντωνίου Κουνάδη

Μια συγκλονιστική ομιλία για την ελληνική γλώσσα και την αυθεντική ελληνική γραφή της (αλφάβητο) που δεν προέρχεται από τους Φοίνικες και τους ανύπαρκτους «Ινδοευρωπαίους», θεωρία που ζητά να αφαιρεθεί από τα σχολικά βιβλία, έκανε στην Ακαδημία Αθηνών ο απερχόμενος πλέον Πρόεδρός της, Ακαδημαϊκός Αντώνιος Κουνάδης στις 14 Ιανουαρίου 2019 μ.Χ...

κλείνοντας την εκεί ετήσια θητεία του.

Το παρακάτω κείμενο της ομιλίας του, πρωτοδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας “Εστία” σε ατόφια πολυτονική γραφή. Για την καλύτερη και ευκολότερη κατανόηση και μελέτη, το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ πρόσθεσε υπογραμμίσεις, τίτλους παραγράφων και οπτικό υλικό. Διαβάστε την. Αξίζει!

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ: ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΗΣ

Ομιλία τοῦ τ. προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἀντωνίου Κουνάδη, εκφωνήθηκε στην Ακαδημία Αθηνών στις 14 Ἰανουαρίου 2019 μ.Χ.

ΥΨΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΑΓΑΘΟ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

«Η προβληθείσα τόν 18ο αἰῶνα ἄποψη, ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἀνήκει στήν Ἰνδοευρωπαϊκή οἰκογένεια γλωσσῶν, καθώς καί ἡ ἄποψη ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι Φοινικοσημιτικῆς προελεύσεως ἀπετέλεσαν ἀντικείμενα συνεχιζομένων μέχρι σήμερα ἐντόνων συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Δύο θέματα, τά ὁποῖα δέν πρέπει νά ἀφήνουν ἀδιάφορο κανένα Ἕλληνα, ἀφοῦ τό ὑψίστης σημασίας ἀγαθό τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, προφορική καί γραπτή, ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ταυτότητα, τήν συνέχεια, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας.

Βεβαίως καί τοῦ ὁμιλοῦντος, λόγω τῆς μακρόχρονης ἐνασχόλησής μου μέ τήν Ἐκπαίδευση καί τήν συναφῆ ἀρθρογραφία μου, μέ τήν ὁποία ἐστηλίτευσα τίς ὀλέθριες νομοθετικές παρεμβάσεις στή γλῶσσα μας, μέ τόν ψευδεπίγραφο χαρακτηρισμό ὡς Ἐκπαιδευτικῶν Μεταρρυθμίσεων.

Δεδομένου ὅτι τά δύο αὐτά θέματα εἶναι διεπιστημονικοῦ χαρακτῆρα καί μάλιστα ἀντικείμενο πολλῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν, ἡ ἐν προκειμένω προσπάθειά μου εἶναι νά παρουσιάσω αὐθεντικές γνῶμες γλωσσολόγων, ἀρχαιολόγων, ἱστορικῶν, ἀνθρωπολόγων, παλαιοντολόγων, ὥστε νά χυθεῖ περισσότερο φῶς στά δύο αὐτά περίπλοκα καί σκοτεινά ἀκόμη θέματα, βάσει καί τῶν νεοτέρων εὑρημάτων καί τῶν ἐξελίξεων στήν ἀνθρώπινη ἀρχαιογενετική (αDNA) καί τήν πληθυσμιακή γενετική. Ἐξελίξεων, οἱ ὁποῖες ἀνέτρεψαν ἤ καί ἐπιβεβαίωσαν προγενέστερες ὑποθέσεις.

Η ποδιά της γιαγιάς

Η ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Θυμάστε την ποδιά της γιαγιάς;
Ο πρώτος σκοπός ήταν να προστατεύει τα ρούχα...
Αλλά ακόμα:
Υπηρέτησε ως γάντι για να αποσύρει το τηγάνι από τη φωτιά...
Υπηρέτησε ως μαντήλα για να στεγνώνει τα δάκρυα των παιδιών, αλλά και να καθαρίζει τα βρώμικα, από το παιχνίδι, πρόσωπά τους…
Στο κοτέτσι τη χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει τ' αυγά…
Επίσης τάιζε τα ζώα με διάφορες τροφές και αυτά έτρεχαν κοντά της...
Δεν ήταν ποτέ άδεια όταν πήγαινε στον κήπο, στη στάνη, έχει μέσα ψωμοτύρι και λίγες ελιές...
Όταν επισκέπτες ερχόταν ξαφνικά ήταν εκπληκτικό με πόση ταχύτητα η ποδιά αφορούσε τη σκόνη από παντού...
Η ποδιά ήταν το τέλειο μαξιλάρι για να στεγνώνει τα δάκρυα της...
Ήταν όμως και ο τέλειος παραμυθάς αφού πάνω εκεί είχε πει η γιαγιά, τα ωραιότερα παραμύθια...
Θα περάσουν πολλά χρόνια για να βρεθεί το αντικείμενο που θα αντικαταστήσει την ποδιά της γιαγιάς...

Αφιερωμένο στη μνήμη των γιαγιάδων μας!

 

Πηγή: «Το Παλιατζίδικο των Αναμνήσεων»

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου