Ιστορία Εκπαίδευσης στη Φθιώτιδα

Προσωπογραφία Ηλία Παπαγεωργίου

Ο  Λευκαδίτης Σ Τ Α Υ Ρ Α Ε Τ Ο Σ  τηγς ΡΟΥΜΕΛΗΣ Ξ Α Ν Α Ζ Ε Ι…

[Σελίδες απ’ τη ζωή του Ηλία Παπαγεωργίου]

Άγνωστες πτυχές της ζωής τού Λιάκου από αξιόπιστα στοιχεία συγγενικών του προσώπων

Ηλίας Παπαγεωργίου (Λιάκος)

Η προσωποποίηση της ρουμελιώτικης λεβεντοσύνης

Αυτόν τον καιρό που το κλίμα στην πατρίδα μας είναι εξαιρετικά δυσμενές, ίσως   περισσότερο για άτομα που δεν έχουν ούτε ρίζες, ούτε παρελθόν, ούτε ιδεολογία… φαινομενικά πλήττονται οι ηθικοί και δίκαιοι, αλλά ουσιαστικά ξεκινά η περίοδος που η δικαιοσύνη θα αποκατασταθεί. Τώρα είναι επίκαιρο, όσο ποτέ άλλοτε, να αναφερθούμε σε ορισμένες άγνωστες πτυχές της ζωής του Στραυραετού του δημοτικού μας τραγουδιού, του Ηλία Παπαγεωργίου, του δικού μας Λιάκου, για να κατανοήσουμε ορισμένες διαχρονικές αξίες του μάταιου κόσμου που ζούμε.

Ίδρυση Συλλόγου: "ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΥΡΟΣ"

ΙΔΡΥΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ 
ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ: «ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΥΡΟΣ

Πραγματοποιήθηκε  τη Δευτέρα, 24-9, στο παλαιό διδακτήριο του δημοτικού διαμερίσματος Σταυρού η 1η Γενική Συνέλευση και οι αρχαιρεσίες για την εκλογή Διοικητικού Συμβουλίου του νέο-ιδρυθέντος Συλλόγου μας.

Στη συνέλευση παρευρέθηκαν 80 περίπου άτομα από όλες τις  βαθμίδες της εκπαίδευσης εν ενεργεία και συνταξιούχοι, της τοπικής  αυτοδιοίκησης, και γενικά άνθρωποι από το χώρο των επιστημών και του πολιτισμού οι οποίοι έχουν ενασχόληση με την τοπική ιστορία, την ιστορία της εκπαίδευσης, την αρχαιολογική έρευνα, το θέατρο, καθώς και σημαντική συγγραφική δράση.

Στη συνέλευση συμμετείχαν  ως μέλη η βουλευτής Φθιώτιδας κ. Μακρή, ο αντιπεριφερειάρχης κ. Μπέτσιος, ο υποδιοικητής ΠΕΣΥΠ Στερεάς Ελλάδας & Θεσσαλίας κ. Κατσικονούρης, ο αντιδήμαρχος του δήμου Μακρακώμης κ. Κανέλλος, ο περιφερειακός Δ/ντής εκπαίδευσης ΠΕ & ΔΕ κ. Αργυρόπουλος, ο προϊστάμενος επιστημονικής καθοδήγησης κ. Αναγνώστου, ο Δ/ντής ΠΕ κ. Σιούτας, εν ενεργεία Σχολικοί Σύμβουλοι κ.κ. Δημόπουλος, Δεληγιάννη, Καραγεώργου, Λαπαντζή και Μπενιάτα, και πρώην στελέχη της εκπαίδευσης κ.κ. Μπλούνας, Μακρής, Κατσαρός, Κρούπη, Νάτσιος, Τσούμας, Βασιλείου, Ηλιόπουλος, οι αιρετοί εκπρόσωποι του κλάδου των εκπαιδευτικών κκ. Κλειτσάκης, Μητσόπουλος και Χριστόπουλος, εκπρόσωποι των συλλόγων εκπ/κών και εκπρόσωποι πολιτιστικών συλλόγων.

Ο μυλωνάς νερόμυλου Πτελέας

Ο τελευταίος μυλωνάς του νερόμυλου Πτελέας

Βράβευση Ελένης Γκούζια-Τσιαχρή

Βράβευση  της  βετεράνου  πρωταθλήτριας

Ελένης Γκούζια-Τσιαχρή από το Δήμο Λαμιέων (27-9-2012)

[Εξαιρετική τιμή για τη γενέτειρά της τον Άγιο Γεώργιο Φθ/δας]

Στιγμιότυπα από τη βράβευση

Η ΛΥΓΕΡΗ

Ο  Λευκαδίτης Σ Τ Α Υ Ρ Α Ε Τ Ο Σ  της ΡΟΥΜΕΛΗΣ Ξ Α Ν Α Ζ Ε Ι…

[Σελίδες απ’ τη ζωή του Ηλία Παπαγεωργίου]

Ο Λιάκος τραγουδάει τον "Αϊτό" στην ταινία "Η Λυγερή"

http://youtu.be/TinBm3hthMQ

Φωτογραφίες Ηλία Παπαγεωργίου

Ο  Λευκαδίτης Σ Τ Α Υ Ρ Α Ε Τ Ο Σ  της ΡΟΥΜΕΛΗΣ Ξ Α Ν Α Ζ Ε Ι…

[Σελίδες απ’ τη ζωή του Ηλία Παπαγεωργίου]

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την πορεία του Λιάκου στο χωροχρόνο

  

Η λεβέντικη ρουμελιώτικη προσωπογραφία 

του Ηλία Παπαγεωργίου

Το πολυαγαπημένο του χωριό  η Λευκάδα Φθιώτιδας και το λατρεμένο περιβολάκι του. Τη φωτογραφία τράβηξε ο Λιάκος με τα ίδια του τα χέρια. Στο βάθος το χιλιοτραγουδισμένο απ’ τον ίδιο Βελούχι.

Ο Σταυραετός ξαναζεί...

ΗΛΙΑΣ  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

[Ο Σταυραετός της Ρούμελης που τόλμησε…]

Συγκινητικό  βιογραφικό  του  τραγουδιστή  της 
λεβεντιάς και του ήθους από κοντινό του πρόσωπο

Γεννηθείς το 1933 στην Λευκάδα Φθιώτιδος την οποία λάτρευε και ποτέ δεν ξεχνούσε... έφηβος την εγκατέλειψε για οικονομικούς λόγους για να γίνει αστυφύλακας στην Αθήνα... ΛΟΚατζής γαρ, Λεβέντης και άφοβος.... το τραγούδι τον μάγευε, η φωνή του ένα δώρο Θεού, γεννημένος τενόρος, στη φύση του ερωτικός και συναισθηματικός, ακολούθησε το δρόμο αυτό... ταυτόχρονα δούλευε σε καθαριστήριο στο Βύρωνα όπου πολλοί ακόμα τον θυμούνται για την ανοιχτή του καρδιά και τη γενναιοδωρία του....

Στην Αθήνα πρωτόδε τη Μια και μοναδική γυναίκα της ζωής του... η Οικογένεια που δημιούργησε ήταν γι αυτόν το κέντρο της ζωής του… υπέροχος Πατέρας, υποδειγματικός σύζυγος, έχει γράψει πολλά κομμάτια για τα παιδιά του και την πανέμορφη γυναίκα του η οποία του στάθηκε βράχος όσο ελάχιστες θα μπορούσαν, όταν εκείνος αρρώστησε από την επάρατη νόσο την οποία πολέμησε σθεναρά... τραγουδούσε όντως άρρωστος βαριά αλλά αψηφούσε τον πόνο...

Ένα χρόνο στην εντατική, πράγμα ανήκουστο για άτομο με πλήρη μετάσταση... σε δημόσιο νοσοκομείο, τα οικονομικά πενιχρά διότι ο Σταυραετός δεν κυνηγούσε το χρήμα, απεναντίας στα πανηγύρια μοίραζε τη χαρτούρα και μέχρι τώρα θυμούνται πολλοί την εντονότατη φιλανθρωπία του... η σύζυγος αποφάσισε να μείνει στη φτώχεια μαζί με τα δυο παιδιά της, δίνοντας τα πάντα για να τον σώσει.... και εκείνος…   ένα μαύρο πασχαλιάτικο πρωινό, 29 Απρίλη 1985 πέθανε... δυο φορές… σαν γνήσιος Σταυραετός... γύρω στα μεσάνυχτα ξεψύχησε και στις 7.00 ξημερώματα άνοιξε πάλι τα μάτια του να αποχαιρετήσει τη γυναίκα του η οποία έδωσε τα πάντα για να τον σώσει, αλλά μάταια… βύθισε τον εαυτό της και τα δυο ανήλικα παιδιά της στη φτώχεια…

Στη φωτογραφία ο Ηλίας Παπαγεωργίου με τη σύζυγό του Εύα, η οποία επέλεξε μια ζωή καταδικασμένη  στη φτώχεια, αλλά με αξιομνημόνευτη  αξιοπρέπεια, αφού διέθεσε τα πάντα για να τον σώσει

Εκεί που οι ΑΗΤΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ, ο Λιάκος άνοιξε τα φτερά του και έδωσε μάθημα ζωής… η πίστη και η αγάπη είναι το παν σε ένα κόσμο μάταιο, όπου ποτέ δεν ξέρεις που και πότε παραμονεύει το κακό…

 

Πηγή: Μαρία Παπαγεωργίου

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου        

Ο χαμένος ζωικός κόσμος της Κωπαΐδας

Ο χαμένος ζωικός κόσμος της Κωπαΐδας

(του Τάκη Λάππα)

 

Το καλοκαίρι του 1886 τέλειωσε η αποξήρανση της λί­μνης Κωπαΐδας, που είχε αρχίσει πριν κάμποσα χρόνια. Κι αν δίνονταν στους αγρότες πάνω από διακόσες χιλιάδες στρέμματα καρπερή γη, με την αποξήρανση είχε χαθεί όλη η πανίδα που έτρεφε από χρόνια στα νερά και τα βαλτοτό­πια της η λίμνη αυτή.

Πριν όμως καταπιαστούμε με το χαμένο ζωικό της κόσμο, ας σταθούμε σ’ ένα τόσο παράξενο γεωφυσικό φαινόμενο, που κι αυτό τώρα πια αφανίστηκε. Πρόκειται για την περίφημη και ξεχασμένη πια «τύρφη», ο «ποάνθραξ» της Κωπαΐδας. Πριν απ’ την αποξήρανση, ήταν στο πιο πολύ μέρος της λίμνης ένα στρώμα που έφτανε σε βάθος από μισό ως τρία μέτρα. Όσο για το τι ήταν αυτή η «τύρφη», θα το δανειστώ από κάποιο δημοσίευμα:

«Είναι το εν υπαμοιβή χιλιάδων ετών εις τον πυθμένα της Κωπαΐδος σχηματισθέν εκ της σήψεως των καλαμώνων και άλλων πολυειδών φυτικών ουσιών στρώμα, το οποίον δια της συμπιέσεως και του βάρους του ύδατος υπέστη απανθράκωσιν, ατελεστέραν... Ήδη ότε η Κωπαΐς απεξηράνθη, δεν δύναται να αποδοθεί εις την καλλιέργειαν, αν δεν αφαιρεθούν τα επ’ αυτής δάση των καλαμώνων με τας βαθυτάτας, τας σκληράς και συμπαγείς ως βράχοι ρίζας αυτών. Και την εκχέρσωσιν ταύτην υποβοηθεί και συντελεί το πυρ. Τας ρίζας των καλα­μώνων πυρπολεί και μεταβάλλει εις σποδόν ο ποάνθραξ, εντός των κόλπων του οποίου εφύησαν».

"Η Θεωνίτσα" - Ηλίας Παπαγεωργίου

"Η Θεωνίτσα"

Τραγουδιστής:  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΗΛΙΑΣ
Κλαρίνο: ΣΙΜΟΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΗΣ

Απολιθώματα Όθρης & Οίτης

Τα Απολιθώματα της  Όθρης &  της Οίτης

& ο απολιθωμένος δράκοντας(όφις)

Οι σχηματισμοί των οροσειρών της Όθρης & Οίτης, που περικλείουν την κοιλάδα του Σπερχειού, ήταν αποτέλεσμα τρομερών γεωλογικών ανακατατάξεων του φλοιού της γης πριν από εκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με γεωλογικές διαπιστώσεις.

Έτσι, ο πυθμένας των θαλασσών ανυψώθηκε και σχηματίστηκαν αυτές οι οροσειρές. Οι θαλάσσιοι οργανισμοί ύστερα από τις αφόρητες πιέσεις που δέχθηκαν  μετατράπηκαν σε απολιθώματα, τα οποία συναντώνται άφθονα τόσο στην Όθρυ, όσο και στην Οίτη.

Τα απολιθώματα είναι είτε λείψανα (υπολείμματα) φυτικών ή ζωικών οργανισμών που έζησαν πριν από τη σημερινή γεωλογική εποχή και κλείσθηκαν σε στρώματα γης (ιζήματα), δηλαδή σε αποθέσεις, είτε ακόμη και ίχνη (ενδείξεις) ύπαρξης ζωής στο παρελθόν Τα απολιθώματα αποτελούν αντικείμενο της επιστήμης της παλαιοντολογίας.

Οι αρχαίοι απέδωσαν τη δημιουργία των απολιθωμάτων της Όθρης και Οίτης στην Τιτανομαχία που διαδραματίσθηκε στα βουνά αυτά, δεδομένου ότι μερικά απολιθώματα μοιάζουν με τεράστια ανθρώπινα μέλη.

«Ἂφησε θύματα ἡ μάχη τῶν θεῶν… Ἡ γῆ ταρακουνήθηκε συθέμελα, φωτιὰ ξεπήδησε καὶ κατέκαψε, ἒβρασε ὁ Ὠκεανὸς, ἀνυψώθηκε· καὶ τὰ βαριὰ βήματα τῶν θεῶν ἂφησαν σημάδια στὴν ἀφράτη γῆ…»

Ο Ομηρικός Αχιλλέας

Ο ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ

   Κοντάρι χαλκομύτικο στο  χεροπάλαμό του

   κρατεί, το βλέπουν οι εχθροί και στέκονται μακριά του,

   ωραίος που  ‘ναι στο σώμα του, ωραίος στο πρόσωπό του,

   πιότερο λάμπει η όψη του, παρά η αρματωσιά του.

   Χαίρε, Αχιλλέα! Η τρισεύγενη ψυχή σου φτερουγίζει

   με τις αχτίδες του ηλιού στην πατρική τη γη σου,

   δε βρίσκει πετροτάμπουρο, δε βλέπει μετερίζι,

   ασπίδα ήταν τα στήθια σου, ταμπούρι το κορμί σου.

                                   Ποίηση: Γιάννης Σαντάρμης

                             Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Εκστρατεία Ελλήνων στην Τροία

Η  πρώτη εκστρατεία των Ελλήνων

στην Τροία

[Του Λεωνίδα Ιωάννου Καρφή, Αντιστρατήγου ε.α.]

  

O Πάρις με το μήλο

Ο γάμος  και το  χρυσό μήλο

Στο γάμο του Πηλέα, βασιλιά της Φθίας, με την Νεράιδα θεά Θέτιδα, που έγινε στο Πήλιο, στο ανάκτορο του σοφού Χείρωνα, προσκλήθηκαν όλοι οι Θεοί, εκτός από τη Έριδα, τη θεά της φιλονικίας. Η Έριδα στενοχωρήθηκε για την μη πρόσκλησή της και αποφάσισε να εκδικηθεί. Την ώρα, που οι θεοί διασκέδαζαν, έριξε  στο τραπέζι του γάμου ένα χρυσό μήλο, που είχε τη επιγραφή «τη καλλίστη» ή «η καλή λαβέτω».

 Τρεις ήταν οι  κάλλιστες, οι ωραιότατες,  θεές, που διεκδικούσαν το χρυσό μήλο. Η Ήρα, η Θεά του γάμου, η Θεά Αθηνά, η Παλάδα  και η Θεά της ομορφιάς Αφροδίτη. Ο Δίας, πατήρ θεών τε και ανθρώπων, έπρεπε να επιλέξει την κάλλιστη από τις τρείς θεές και να της παραδώσει το χρυσό μήλο. Η επιλογή ήταν δύσκολη, γιατί και οι τρείς ήταν ωραιότατες και γιατί, αν προτιμούσε τη μια, θα δυσαρεστούνταν  οι άλλες θεές.

Οργανοπαίχτες Καρπενησιού

Παλιοί Οργανοπαίχτες στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου

Οργανοπαίκτες

Κλαρίνο: Γεώργιος Γκαβαλίνης (Σπερχειάδα), βιολί: Γεώργιος Καραμέρης (Αρχάνι), λαούτο: Αποστόλης Διανέλος ή «Λαβίδας», νταούλι: Γιάννης Γκαβαλίνης (Σπερχειάδα-Μπράλλος))

Πηγή: Αναστάσιος Ηλιόπουλος, καθηγητής μουσικός

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Γάμος στο Μεγάλο Χωριό 1940

(από το Λαογραφικό Μουσείο του Μ. Χωριού)

Οργανοπαίχτες:

1^η φλογέρα (νάϋ) Καραμέρης ;(πατέρας του βιολιτζή), 2^η φλογέρα: Θεμιστοκλής (Θυμάκης) Πανόπουλος ή «Κασσιαλός»;  βιολί: Γιώργος Καραμέρης ή «Γυφτοτάκης», νέος με φλογέρα: Γεώργιος Γκαβαλίνης (Σπερχειάδα)

Σημείωση: Αναφέρουμε μια διόρθωση που μας έστειλε κάποιος Αρχανιώτης για ενημέρωση.
Αν μου επιτρέπετε μια διόρθωση, αν βεβαίως και η δική μου πηγή ισχύει. Η  φωτο είναι του 1910 από γάμο στο Μεγάλο Χωριό. και δεν είναι με το βιολί ο Καραμέρης Γεώργιος (Γυφτοτάκης) αλλά άλλος άγνωστος.Δίπλα σε αυτόν που παίζει βιολί  είναι ο Θεμιστοκλής Καραμέρης, παπούς του Καραμέρη Γεωργίου που εικονίζεται στην πρώτη φωτογραφία(1935 περίπου) να παίζει βιολί.Δεν συνάγεται από τα μέχρι τώρα  στοιχεία ότι είναι απο το Αρχάνι.

Πηγή: Αναστάσιος Ηλιόπουλος, καθηγητής μουσικός

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Οι τερματοφύλακες του ΚΕΡΑΥΝΟΥ

Οι τερματοφύλακες του «ΚΕΡΑΥΝΟΥ» 

[Διαχρονική φωτογραφική παρουσίαση]

Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μας Αγίου Γεωργίου ευτύχισε, από ίδρυσή της, να προστατεύει τα δοκάρια της από ταλαντούχους ντόπιους τερματοφύλακες. Επιχειρούμε ένα μικρό  αφιέρωμα  στους περισσότερους και παλιότερους απ’ αυτούς με φωτογραφικό υλικό που συγκεντρώσαμε, με πολύ ψάξιμο είναι αλήθεια, για να ανασκαλεύουν τη μνήμη τους οι παλιότεροι φίλοι της ομάδας και να μαθαίνουν οι νεότεροι την ιστορία του.

Ο Βασίλης Προβόπουλος, δεύτερος από αριστερά, υπήρξε 

ο πρώτος τερματοφύλακας του «ΚΕΡΑΥΝΟΥ»

 

Ο Σωκράτης Γόνης από τους παλιότερους 

τερματοφύλακες του πέρα μαχαλά

 

Ο  Αλέκος Λαγός με τη στολή του τερματοφύλακα

Κλανιόλα

Κλανιόλα

[Ένα άγνωστο παλιό οικιακό  σκεύος]

Ακούγοντας τη λέξη κλανιόλα οι περισσότεροι, μηδιώντας, απορούν  τι άραγε να σημαίνει; Ας δώσουμε, όσο πιο  απλοϊκά γίνεται, την εξήγηση για να μαθαίνουν, κυρίως, οι νεότεροι. Η κλανιόλα ήταν οικιακό σκεύος (υφασμάτινο ή δερμάτινο ή ακόμα και ασημένιο ) της υψηλής κοινωνίας του περασμένου αιώνα, σε σχήμα βρακιού με ενσωματωμένο υφασμάτινο  σωλήνα που έβγαινε έξω από το υπνοδωμάτιο από μια τρύπα στον τοίχο, και χρησίμευε στο να διοχετεύει τη βρώμα της κλανιάς που έπεφτε κάτω από τα σκεπάσματα, λόγω της συχνής, τότε, οσπριοφαγίας, μακριά από το κρεβάτι. Υπήρχαν και μόνιμες κλανιόλες ενσωματωμένες σε πολυθρόνα για τους πιο ευκατάστατους, βέβαια.

Η κλανιόλα παλιά ήταν απαραίτητος εξοπλισμός στην προίκα της νύφης, κυρίως στη μεγαλόνησο Κύπρο.

Σε κατάλογο συλλογής Γλύξμπουργκ με νούμερο 324 περιγράφεται μια χειροποίητη ασημένια κλανιόλα του βασιλιά Γεωργίου του Β΄, κατασκευασμένη από τον οίκο Bochler του Αμβούργου το 1894. Η τιμή εκκίνησης σε δημοπρασία ήταν 75000 στερλίνες. Με τις υγείες μας!

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Σ' αυτές τις ράχες-Τραγούδι

Ο ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ ΞΑΝΑΖΕΙ
"Σ’ αυτές τις ράχες τις ψηλές"

[Τραγούδι:Ηλίας Παπαγεωργίου]

 

Πατήστε το σύνδεσμο:  http://youtu.be/NwxSfxypAH8

Η πιπινούζα στο Κωσταλέξι

Το καλαμπόκι, το λιοράβι

και η πιπινούζα στο Κωσταλέξι

(του Δημήτρη Κανατά)

Ο Δημήτρης Κανατάς ξεφλουδίζει καλαμπόκια

Στα δύσκολα χρόνια του ‘40, το καλα­μπόκι ήταν το μεγαλύτερο αγαθό και η κυ­ριότερη τροφή, κυρίως για τον κοσμάκη, τη φτωχολογιά, και χαρά σ’ αυτόν που θα κατάφερνε να εξασφαλίσει μια μεριά κα­λαμπόκι για τη φαμελιά του. Γι’ αυτό, ε­κείνο που ρωτούσαν οι άνθρωποι μεταξύ τους τότε ήταν: «το ‘βγαλες το ψωμάκι της χρονιάς;» Αυτό μετρούσε και τίποτε άλλο. Τα στάρια ήταν λίγα, τα είχαν οι μεγαλονοικοκυραίοι, ενώ η φτωχολογιά σπά­νια ζύμωνε σταρίσιο αλεύρι και μόνο για καμία λειτουργιά, δω και κει για τον παπά. Μέχρι που κάποιος φουκαράς παπάς, που είχε μεγάλη φαμελιά έφτασε να πει στο εκκλησίασμα: «Χωριανοί, φτιάξ' τε καμιά λειτουργιά και ας είναι και από μπομπότα, γιατί μαζεύτηκαν οι ψυχές να με φάνε!»

Έτσι το καλαμπόκι ήταν στις δόξες του και ό,τι χωραφάκια είχε ο κόσμος τα ‘βαζε καλαμπόκι, τη λεγόμενη κονιάρα¹, που ή­ταν γλύκισμα, όταν γινότανε τριψιάνα στο γάλα ή καμιά μπαμπανέτσα με κείνες τις δαχτυλιές από κάτω με τη γλίνα.

Η στρεμματική απόδοση ήταν πολύ λίγη και έφθανε περίπου τις εκατό οκάδες, για­τί σπερνόταν αραιά, στο μέτρο ή —όπως λέγανε— να χωράει να κοιμηθεί ανάμεσα ένα βόδι. Σκαλιζότανε σε κουμούλια, χωνό­τανε ειδικά στα άνυδρα, ενώ τώρα με τα υβρίδια μπορεί να φθάσει ένα και ενάμισι τόνο το στρέμμα, άσχετα αν δεν το τρώει ο άνθρωπος.