Ράχη Τυμφρηστού

Χειμωνιάτικο οδοιπορικό

στη Ράχη Τυμφρηστού

Πηγή: Lambros Hrisafogeorgos

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Ξυλογλύπτης Κώστας Θ. Μάρκου

Αυτοδίδακτος Λαϊκός Ξυλογλύπτης-Γκλιτσάς

Κώστας Θ. Μάρκου

Ευχαριστούμε θερμά τον εξαίρετο λαϊκό Ξυλογλύπτη Κώστα Θ. Μάρκου από το Δενδρό Κορινθίας, θερμό φίλο της Ρούμελης, για τα καλά του λόγια που έχει εκφράσει προς το ιστολόγιό μας Φθιωτικό Τυμφρηστό και τον συγχαίρουμε για την αξιέπαινη προσπάθειά του να διατηρήσει ατόφια την παραδοσιακή  λαϊκή ξυλογλυπτική τέχνη στον τόπο του.

Ασχολείται κυρίως με γκλίτσες και μπαστούνια περιπάτου.

Δεν χρησιμοποιεί τόρνο ή παντογράφο και όλα του τα έργα έχουν την υπογραφή του και το έτος κατασκευής.

Για γκλιτσάρια χρησιμοποιεί κυρίως σφεντάμι, οξιά, καρυδιά, δρυ, πουρνάρι και διάφορα άλλα ξύλα κατάλληλα για έπιπλα.

Τα μπαστούνια είναι από αγριλιά, πικραμυγδαλιά, κορομηλιά, βρυσό, μελιό, κρανιά, αγριοτριανταφυλλιά και είναι όλα δουλεμένα με φωτιά.

Η έκθεση κατά τους θερινούς μήνες είναι στο εργαστήριό του στο Δενδρό Κορινθίας  (Δ.Δ. Ξυλοκάστρου), και τους χειμερινούς μήνες στις Αχαρνές Αττικής.

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες  από τα έργα του στο γκλίτσες.gr

Τυμφρηστός

Τυμφρηστός - ένα βουνό με πρόσωπο

  «Μικρές Πατρίδες», Ηλίας Προβόπουλος

 

Είναι το ύψος που επιτρέπει του Τυμφρηστού (η χαμηλή κορυφή μάλιστα φαντάζει ως πρόσωπο ανθρώπου που ατενίζει το σύμπαν) να εποπτεύει όλον τον τόπο στην κεντρική Ελλάδα. Μόνο μια στιγμή δεν βλέπει, όταν τα σύννεφα αφήνουν το χειμώνα να κατέβει μέχρι τον Σπερχειό…

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Ηρακλής & Γκιλγαμές

Η ιστορία του Ηρακλή – το έπος του Γιλγαμές

& η συσχέτισή τους

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Ο πυρήνας της ιστορίας του ήρωα Ηρακλή που έδρασε και μέσα στην κοιλάδα του Σπερχειού, πιθανότατα είναι μια πρώιμη παραλλαγή του βαβυλωνιακού έπους του Γιλγαμές και φαίνεται να μεταπήδησε μέσω Φοινίκης στην Ελλάδα.

Ας δούμε την άμεση συσχέτιση αυτών των δύο ιστοριών που εμπλέκονται με απίστευτα μυθολογικά στοιχεία:

#  Ο Ενκιντού υπήρξε πιστός σύντροφος του Γιλγαμές, όπως ακριβώς και ο Ιόλαος του Ηρακλή.

# Η αιτία χαμού του Γιλγαμές στάθηκε ο έρωτάς του για τη θεά Ιστάρ και του Ηρακλή η Δηιάνειρα.

# Τόσο ο Γιλγαμές όσο και ο Ηρακλής είχαν θεϊκή καταγωγή.

# Και οι δύο επιτέθηκαν στον Κάτω Κόσμο.

# Πραγματοποίησαν ηρωικές πράξεις. Σκότωσαν λιοντάρια και νίκησαν θεϊκούς ταύρους.

# Ο Ηρακλής χρησιμοποίησε για πανιά στο πλοίο του τα ίδια του τα ρούχα για να καταπλεύσει προς τα νησιά των Εσπερίδων. Κάτι παρόμοιο έπραξε και ο Γιλγαμές.

# Και οι δύο ανακάλυψαν το μαγικό βότανο της Αθανασίας.

# Τέλος, τόσο ο Γιλγαμές όσο και ο Ηρακλής σχετίζονται με την τροχιά που διαγράφει ο Ήλιος γύρω από το Ζωδιακό Κύκλο.

Η μυθολογία και η ιστορία των λαών συχνά ταυτίζονται, επειδή οι  πράξεις των ηρώων  ακολουθούν την ίδια αέναη πορεία στο χωροχρόνο.

Πηγή: «Ελληνικοί μύθοι», Ρόμπερτ Γκρέιβς

Άγιος Γεώργιος Φθιώτιδας

Άγιος Γεώργιος Φθιώτιδας

Ένα γραφικότατο χωριό στους πρόποδες του Βελουχιού

Πηγή Βίντεο: Sightseer TucsonClub GR

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Το Βελούχι

 

Μπεκάτσα

Μ Π Ε Κ Α Τ Σ Α

    [Το  μακρυράμφικο πουλί]

Ποίηση: Σαντάρμης Γιάννης-Πεζός λόγος: Ευθυμίου Τάκης από το βιβλίο τους:

 «Φυτά-Πουλιά & Ζώα του τόπου μας – Μύθος  & Λαϊκή Παράδοση»

                                                       

                                                                   Η ΜΠΕΚΑΤΣΑ

                                     Τώρα που ’ναι πάγος, τώρα που ’ναι χιόνι,

                                     τώρα κι η μπεκάτσα νυχτοπερπατεί,

                         φορεσιά έχει βάλει, για να μην παγώνει

                         και σπαθί στη μύτη κοφτερό κρατεί.

                         Λες σαν άλλη χήνα, λες σαν άλλη πάπια,

                         τριγυρνά στο ρέμα, στην υγρή τη γη,

                         ψάχνει μες σε λάσπες, μες σε φύλλα σάπια,

                         για να βρει σκουλήκι, για να βρει φαγί.

                         Όμως πέφτει αγιάζι και δροσιά και πάχνη,

                         το νερό παγώνει, παύει να ρυακεί,

                         παύει κι η μπεκάτσα στα νερά να ψάχνει

                         κι είναι το ραμφί της καρφωμένο εκεί.

                         -Έβγα, ήλιε, έβγα και στην πλάση τράβα,

                         ν’ αναλιώσει ο πάγος πάνω απ’ τα νερά,

                         για να πάψει να ’ναι κι η μπεκάτσα σκλάβα

                         και να ξεδιπλώσει λεύτερα φτερά.

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της μπεκάτσας είναι η μακριά μύτη της, που μοιάζει με παλούκι (σκόλοπα), γι’ αυτό το επιστημονικό της όνομα είναι σκολόπαξ. Διακρίνεται ακόμα για τα δώδεκα φτερά που έχει στην ουρά και τα μεγάλα μάτια, πόδια δε, φτερά και ουρά είναι κοντά. Είναι πάρυδρο και σχιζόποδο πουλί, επειδή ζει στις όχθες των ποταμών και λιμνών και επειδή έχει τα δάχτυλα των ποδιών του χωρισμένα το ένα από τ’ άλλο. Μπροστά στον κίνδυνο, η μπεκάτσα πετάγεται αστραπιαία, όπως λέει και το παρακάτω λαϊκό τετράστιχο.

                      Της πέρδικας το πέταγμα, του τρυγονιού το νάζι

                      και της μπεκάτσας το πρα-πρα, μες στην καρδιά με σφάζει.

Ζωγραφική Χρήστου Καγκαρά

Λαϊκή ζωγραφική Χρήστου Καγκαρά

«Ρομιωσίνη!»

Πηγή: Ιστοσελίδα Σπύρου Καγκαρά

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Οι λαοί του Πηλέα-Αχιλλέα

Οι λαοί στο βασίλειο του Πηλέα-Αχιλλέα

Των: Αδάμη Θύμιου-Ευθυμίου Τάκη-Κανέλλου Βασίλη

Σύνοψη από την έρευνά τους: «Αναζητώντας ίχνη του

ομηρικού Αχιλλέα στην κοιλάδα του Σπερχειού»

Οι Μυρμηδόνες

Εμφανίζονται ως αρχαίο θεσσαλικό φύλο, που ζούσε στην Αχαΐα Φθιώτιδα, χωρίς να γνωρίζουμε γι’ αυτό πολλά στοιχεία ή αν ήταν αιολόφωνο. Η μόνη αναφορά που έχουμε γι’ αυτούς προέρχεται από τον Όμηρο, ο οποίος τους συνδέει στενά με τον Αχιλλέα και διευκρινίζει ότι ονομάζονταν Έλληνες και Αχαιοί (Β 683-685).

  Αυτή η τριπλή θεώρηση σημαίνει πολλά για την καταγωγή τους, γιατί τους συνδέει στενά με τους Έλληνες, συνεπώς και με την Ελλάδα (πόλη ή περιοχή), αλλά και με το φύλο των Αχαιών. Οι μύθοι τους σχετίζουν με τον Αιακό και την Αίγινα και την προέλευσή τους από τα μυρμήγκια. Αξιοπρόσεκτη είναι η αναφορά του Ησιόδου προς τον Αιακό, τον οποίο ονομάζει «ιππιοχάρμη», που σημαίνει «αυτός που μάχεται με τους ίππους». Η ιδιότητά του αυτή σχετίζεται στενά με τον Αχιλλέα και τους Μυρμηδόνες του, οι οποίοι στην Τροία διέθεταν πολλά και καλά άλογα. Επίσης ενδιαφέρουσα είναι και η εκτίμηση του Ησύχιου, ότι η λέξη Μυρμηδόνες προέρχεται από το «μύρμος» που σημαίνει φόβος.

Το Αίθριον

ΤΟ  « Α Ι Θ Ρ Ι Ο Ν »

[Του Μπάμπη Μώκου από το βιβλίο του: «Ναι, είναι …παυσίλυπα…»]

Ο Κώστας Ευθυμίου και η Κατερίνα

Υπήρξε στο δρόμο προς τα λουτρά Πλατυστόμου, αριστερά στη ρεμα­τιά ένας φανταστικός, πανέμορφος χώρος το «Αίθριον». Κτίσμα παλιό, μικρό, παραδοσιακό «κεραμιδάτο», ναός της ερασιτεχνικής παρεΐστικης μουσικής διασκέδασης για χρόνια.

Ανάμεσα σε πλατάνια αιωνόβια, σε χλωρίδα πανέμορφη, σε τρεχούμενα νερά, στη δροσιά και πάνω-πάνω σε ένα «πλάτωμα», η μικρή αυλή του «Αίθριου». Λίγα τραπεζάκια, μέσα στην πάστρα και στο βάθος μέσα στο μαγαζί, η μικρή του κουζινίτσα απ' όπου έβγαιναν «μυρωδιές» από τα θεσπέσια μεζεκλίκια, που ζάλιζαν το λάρυγγα και την ψυχή. Ντόπιο κρασί, κόσμος - κυρίως νέοι - οι περισσότεροι αυτοδίδακτοι ερασιτέχνες οργανοπαίχτες, αλλά και μεγαλύτεροι που «γουστάριζαν» ένα άλλο είδος τρα­γουδιού, που πουθενά αλλού, στην περιοχή δεν χο 'βρισκες. Σ' αυτόν τον υποβλητικό χώρο, σ' αυτό το θεσπέσιο περιβάλλον «δέθηκαν» για χρόνια καημοί, πόνοι, αγωνίες ανθρώπινες. Το «Αίθριον» δεν ήταν ...μαγαζί. Ήταν.. αγκαλιά, χώρος ταξιδιού, αναπόλησης, λύτρωσης. Στο «Αίθριον» δεν ένοιωθες ...πελάτης. Και άγνωστος να ήσουν, ένοιωθες μέλος... συντροφιάς. Μιας συντροφιάς ζεστής, ανεπανάληπτης. Ήταν το... χνώτο του διπλανού σου. που σου υπαγόρευε συμπεριφορά... συμβατότητας, παλιού γνώριμου με τους γύρω.

Η μορφή του Αχιλλέα

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΣΤΗΝ ΑΧΛΥ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ 
ΚΑΙ ΤΗΣ  ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Των: Αδάμη Θύμιου-Ευθυμίου Τάκη-Κανέλλου Βασίλη

Σύνοψη από την έρευνά τους: «Αναζητώντας ίχνη του

ομηρικού Αχιλλέα στην κοιλάδα του Σπερχειού»

   Η Προϊστορία, για κάθε λαό, έχει διαφορετική σημασία, επειδή ως όρος περιγράφει χρονικά ένα διάστημα του βίου του, που δε γνωρίζει ακόμα να χρησιμοποιεί τη γραφή ή που η χρήση της γραφής δεν μας παρέχει σήμερα επαρκείς πληροφορίες γι’ αυτή τη μακρινή εποχή. Άμεσες πηγές για την ελληνική προϊστορία είναι, κυρίως, τα υλικά τεκμήρια του παρελθόντος (ανασκαφικά ευρήματα πάσης φύσεως), ενώ στις έμμεσες πηγές ανήκουν: η μεταγενέστερη ελληνική γραμματεία (ποιητές, συγγραφείς), η ελληνική γλώσσα, στα πρώτα κείμενά της (πήλινες πινακίδες, Όμηρος) και η ελληνική μυθολογία.

   Στη δική μας έρευνα, κεντρικό σημείο αναφοράς είναι ο Αχιλλέας, ένα πρόσωπο της ελληνικής Προϊστορίας με μεγάλη παράδοση στο χώρο της μυθολογίας και της λογοτεχνίας. Το πρόσωπο του Αχιλλέα, ως ελληνική προϊστορική μορφή, κατά την άποψή μας διερευνάται σωστά μέσα από φιλολογικές πηγές, όταν μελετηθούν  κυρίως δύο δεδομένα:

1.Η ελληνική μυθολογία.

2.Ο Όμηρος.

   Ο μύθος (=λόγος) δεν πρέπει να συγχέεται με το παραμύθι. Ο μύθος βέβαια είναι κι αυτός κάτι το ευχάριστο ως αφήγηση που τέρπει και ψυχαγωγεί, παράλληλα όμως λειτουργεί πληροφοριακά και διδακτικά, προσφέροντας πάρα πολλά τόσο στην κοσμογνωσία όσο και στη θεογνωσία. Πάνω στο μύθο στηρίχθηκε η πρωτόγονη ποίηση, η τέχνη, η θρησκεία, η σοφία και η ηθική, αφού μέσα από αυτόν προβλήθηκε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία.

Η ροδιά

Η   Ρ Ο Δ Ι Α

[Το σύμβολο ζωής και θανάτου]

Ποιητικός λόγος: Γιάννης Σαντάρμης - Πεζός λόγος: Τάκης Ευθυμίου

από το βιβλίο τους: «Φυτά-Πουλιά & Ζώα του τόπου μας-

Μύθος & λαϊκή παράδοση»

 

Η  Ρ Ο Δ Ι Α

 Α, παιδιά

  στη ροδιά

κόκκινα τα ρόδια,

                                                                    από κει

   στο σακκί

              πλούσια θα ’μπουν σόδια.

        Στη γραμμή·

   πέτρες μη

       πάνω στα κλαδιά της,

ζηλευτό

    ρόδι αυτό,

             που βαστά ο κορφιάτης.

   Τι πολλά,

                                                                       τι καλά

                                                                 ρόδια γινωμένα

         πάνω στη γη

  για φαγί

     πέφτουνε κομμένα.

  Την καλή

   συμβουλή

        της γιαγιάς κρατάτε·

     στην ποδιά

     μη, παιδιά,

  μην το ρόδι σπάτε.

Με βαφή

θα βαφεί

κόκκινο το στόμα

κι η καλή

                                                                    πιο πολύ

η ποδίτσ’ ακόμα.

Η  ροδιά είναι δενδρύλλιο γνωστό στην Ελλάδα από την αρχαιότητα. Αναφέρεται από το Θεόφραστο ως ροϊά και ρόα από τον Διοσκουρίδη. Είναι ένα από το παλαιότερο γνωστό για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες φυτό. Οι Ασσύριοι και οι Αιγύπτιοι γνώριζαν την καλλιέργειά του. Ο Ιπποκράτης το αναφέρει ως γιατρικό και στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης μνημονεύεται το φυτό και οι καρποί του.

Απαντάται σποραδικά, με διάφορες παραλλαγές, σε κήπους ή σε φράχτες και είναι γνωστό επίσης ως ροϊδιά, ρογδιά. Το ύψος του κυμαίνεται από δυο έως πέντε μέτρα, οι βλαστοί του είναι αγκαθωτοί, τα φύλλα του αντίθετα, οδοντωτά και στιλπνά και τα άνθη του μεγάλα, πορτοκαλέρυθρα και εμφανίζονται στις αρχές του καλοκαιριού. Η ροδιά είναι πολύτιμη σα δένδρο καρποφόρο, καλλωπιστικό και φαρμακευτικό. Στη θεραπευτική χρησιμοποιείται κυρίως ο φλοιός της ρίζας σαν ταινιοκτόνο φάρμακο. Φαρμακευτικά θεωρούνται, επίσης, τα άνθη και οι φλοιοί των καρπών. Τα άνθη δεν πρέπει να είναι μαραμένα, για να διατηρούν τις τονωτικές και στυπτικές ιδιότητές τους.

Dancing

                                                                                                                                                                 

Dancing with the Stars

& η περιφρονητική άγνοια της γλώσσας μας

Ευθυμογράφημα του Συνεργάτη μας Φοίβου Ιωσήφ

Τι χορός, τι χάρμα οφθαλμών, και όταν βγαίνουν οι ντάμες με κείνα τα σχιστά, τι οφθαλμόλουτρο είναι αυτό! Να τρώει ο Πατέρας και της Μάνας να μην της δίνει, να την αφήνει νηστικιά.

Αφύσικα πράγματα και περιπετειώδη. Αλλά το αφύσικο δεν είναι μόνον τα κοντά φουστάνια και τα μεγάλα ανοίγματα των ποδιών μέχρι εξαρθρώσεως και μέχρι συγκοπής για τους μεγαλύτερους, το παρά φύσιν είναι και η τιτλοφορούμενη επίδειξη. Την λέμε στα Αγγλικά νομίζοντας ότι έτσι αυξάνουμε το μπόι μας και αναγνωριζόμαστε ως συμμετέχοντες στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι. Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά μπορεί να είναι και αλλιώς, να γελοιοποιούμαστε αναπαριστώντας τον εαυτό μας με λέξεις Ελληνικές μέσα από το βαθύ πηγάδι της άγνοιας που μας έχει τυλίξει σαν βόας που πάει να μας στραγγαλίσει. Εμείς όμως εκεί, dancing with the stars και τύφλα στα μάτια μας τα καστανά με τα βγαλμένα φρύδια. Dancing λοιπόν από την Αγγλική λέξη dance, αλλά δυστυχώς κυρία μου, χάσατε, φουλ του άσσου με ρηγάδες. Η αρχική και γνήσια λέξη είναι το Ελληνικότατο ρήμα δινεύω πού σημαίνει περιστρέφω, από όπου η περιδίνηση, η σκοτοδίνη. Την πρώτη λέξη την κατανοήσαμε, πάμε τώρα στη δεύτερη, the stars. Τι πιο ξεκάθαρο, τι πιο λαμπρό, είναι τα άστρα.