TREILER

Το παρόν Ιστολόγιο έχει σκοπό να περισώσει & να προβάλλει τη ρουμελιώτικη ιστοριολαογραφία -

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Το πιάτο με το σιτάρι

ΠΩΣ ΕΦΤΙΑΧΝΑΝ ΤΟ ΠΙΑΤΟ
ΜΕ ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ
του Νίκου Σωτηρόπουλου από το βιβλίο του:
«Λαογραφικά για το χωριό μου τον Ασβέστη
Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του
αγαπητού δημοσιογράφου Ηλία  Προβόπουλου
Στις  ονομαστικές  γιορτές  οι  νοικοκυρές  από  την  προηγούμενη  μέρα  ξεχώριζαν το καλύτερο σιτάρι, το διάλεγαν στο ταψί, το έπλεναν και το έβαζαν να βράσει. Μετά το βράσιμο το άπλω­ναν στο πλαστήρι και τ' άφηναν να κρυώσει. Πρόσεχαν κατά το βράσιμο να μην παραβράσει και σκάσει, αλλά να μείνει σπειρωτό.
    Με το σιτάρι αυτό γέμιζαν ένα πιάτο, το οποίο στόλιζαν με ζάχαρη, κουφέτα, σταφίδες, καρύ­δια και ρόδια. Το πιάτο αυτό η νοικοκυρά το πήγαινε στη εκκλησία και το τοποθετούσε στο πεζούλι του Ιερού κάτω από τις εικόνες του τέμπλου για να ευλογηθεί. Στο τέλος της απόλυ­σης το μοίραζε στο προαύλιο στους χωριανούς για τα «χρόνια πολλά» του προσώπου που γιόρταζε. Το στόλισμα του πιάτου ήταν θέμα ικανότητας και επιδεξιότητας της κάθε νοικοκυ­ράς.
    Ήταν γραφικότατο το θέαμα να βλέπει κανείς κάθε γιορτή αραδιασμένα τα στολισμένα πιάτα πάνω στα πεζούλια της Ωραίας Πύλης. Το πρόσφορο, το σιτάρι και το ποτήρι με το κρασί, δεν ήταν μονάχα ένδειξη αγάπης στο πρόσωπο που γιόρταζε, αλλά και απόδειξη βαθιάς πίστης στους αγίους και τις γιορτές τους.

1 σχόλιο:

Σωτήρης Γ. Αλεξόπουλος είπε...

Ένα ξεχασμένο πλέον έθιμο. Θυμάμαι στην εκκλησία του χωριού μου τα πιάτα έμπαιναν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Μπροστά στην εικόνα του Χριστού έμπαιναν τα πιάτα με το σιτάρι (κόλλυβα) των κεκοιμημένων.