Κοσσιατζής

Κ Ο Σ Σ Ι Α Τ Ζ Η Σ

Μια γεωργική ασχολία που παραμερίστηκε

 λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης

[του Τάκη Ευθυμίου]

Προτού εμφανιστούν οι χορτοκοπτικές μηχανές, οι χωριανοί μας έκοβαν τα χόρτα και το τριφύλλι από τα χωράφια τους με την κοσσιά. Όσοι ήταν ανήμποροι ή ηλικιωμένοι ή είχαν πολλά τριφύλλια στο Νεοχωράκι ανέθεταν την κοπή τους σε ντόπιους εποχιακούς μεροκαματιάρηδες εργάτες. Τέτοιοι υπήρχαν αρκετοί και αναζητούσαν πώς και πώς το μεροκάματο του μόχθου.

Ο κοσσιατζής για το κόψιμο των χόρτων χρησιμοποιούσε την κοσσιά, απ’ την οποία πήρε και την επαγγελματική προσωνυμία. Η κοσσιά είναι ένα καμπυλωτό, κοφτερό από το ένα μέρος και μυτερό στην άκρη, εργαλείο μήκους 50 εκατοστών περίπου. Εφαρμόζεται σε ξύλινο δίμετρο κοντάρι που φέρει ξύλινη ή σιδερένια λαβή στο μέσον της. 

Καλίγωμα αλόγου

Καλίγωμα αλόγου

Επαγγέλματα που ξεθώριασαν στην αχλύ του χρόνου

Κάπου στο βάθος του χρόνου ο πολυμήχανος χωριανός μας Πάνος Κουμαντάνος καλιγώνει με μαεστρία το άλογο του Αποστολόπουλου Γιώργου (Μαρκούλα) στη δημοσιά του πέρα μαχαλά.

Ο φωτογράφος του χωριού μας Μυλωνάς Κώστας αποθανάτισε και αυτή τη γραφική σκηνή για να μας θυμίζει την απλότητα και αμεσότητας στις ανθρώπινες σχέσεις εκείνης της εποχής.

Η φωτογραφία αλιεύτηκε από το αρχείο του καλιγωτή Πάνου Κουμαντάνου.

Τάκης Ευθυμίου

Ο μυλωνάς νερόμυλου Πτελέας

Ο τελευταίος μυλωνάς του νερόμυλου Πτελέας

Ο δραγάτης

Ο   Δ Ρ Α Γ Α Τ Η Σ

(του Γιάννη Σαντάρμη)

              Να ’μουν πρεδάρης στα σπαρτά, πρεδάρης στα περβόλια,

              μα πιο καλά ’ταν να ’μουνα δραγάτης μες στ’ αμπέλια

              σιμά κοντά τον Αύγουστο, τον τρυγητή το μήνα.

              Στην πιο περίτρανη κορφή, στο πιο μεγάλο δέντρο

              να στήσω το τσαρδάκι μου, να φκιάσω τη δραγάτα,

              από κλωνάρια αλυγαριάς κι από φυλλούρια φτέρας,

              να ξαγναντεύω από ψηλά, περίγυρα να βλέπω,

              να δραγατεύω ολημερίς απ’ την αυγή ως το βράδυ.

              Να ’χω σουρήχτρα να σουρώ, χουχότα να φωνάζω,

              μακριά μακριά ν’ ακούγομαι, ξαλάγρα ν’ αγροικιέμαι.

              - Όξω από τα γεράμπελα κι όξω απ’ τ’ αμπελοφύτια!

              Και κάπου-κάπου απ’ το τσαρδί κι απ’ την κρεββάτα απάνω

              να ρίχνω καμιά τουφεκιά, να ρίχνω κάνα αρμούτι,

              να σκιάζω τα παιδόπουλα, τ’ αλάνια να φοβίζω

              και τους αλαφροπάτηδες της νύχτας ν’ αποδιώχνω.