Θεραποσφόντυλα

 

Μια Λαϊκή Πρακτική Θεραπείας με Θεραποσφόντυλο

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Στις αγροτικές κοινωνίες της παλαιότερης Ελλάδας η γνώση για τη φροντίδα των ζώων και την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων δεν προερχόταν από επιστημονικά εγχειρίδια ούτε από οργανωμένη κτηνιατρική εκπαίδευση. Μεταδιδόταν κυρίως προφορικά, από γενιά σε γενιά, μέσα από εμπειρίες, παρατηρήσεις και πρακτικές που δοκιμάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Η λαϊκή σοφία, συχνά εμπλουτισμένη με στοιχεία μυθολογίας και πίστης στο υπερφυσικό, δημιουργούσε ένα ιδιαίτερο σύστημα γνώσης. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η χρήση του λεγόμενου θεραποσφόντυλου, ενός μικρού σφονδυλιού που αποδιδόταν σε θαυματουργές ιδιότητες.

Θα καταθέσω εδώ μια προσωπική εμπειρία από τα παιδικά μου χρόνια, η οποία χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου και αργότερα αποτέλεσε αφορμή για προβληματισμό και έρευνα.

Την εποχή εκείνη, στο σπίτι μας υπήρχε ένας μικρός στάβλος όπου διατηρούσαμε μια αγελάδα. Η φροντίδα των ζώων ήταν μέρος της καθημερινότητας της οικογένειας, καθώς αποτελούσαν πολύτιμη πηγή τροφής και εισοδήματος. Μια ημέρα συνέβη ένα περιστατικό που τότε με γέμισε ανησυχία αλλά και θαυμασμό.

Θέματα Τοπικής Ιστορίας Αγίου Γεωργίου - Νεοχωρακίου Φθιώτιδας

 

ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Επειδή η Τοπική Ιστορία γράφεται από τις λεπτομέρειες, ιδού μερικά θέματα από τα, υπό συγγραφή, πονήματά μου…

Τάκης Ευθυμίου

"Η τρανή αποκριά"

 

Η τρανή αποκριά

Λαογραφήματα του Γιώργου Ζούγρου, δασκάλου

«Εφτά βδομάδες έκανα, πουλί μ’ να σου μιλήσω,

γιατί ‘τανε σαρακοστή, να μη σε κριματίσω…» 

Η τελευταία Κυριακή της Τυροφάγου, λέγεται αλλιώς «τρανή αποκριά», και συνοδεύεται με πολλά έθιμα, που έχουν τις ρίζες τους πολύ βαθιά στο παρελθόν. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν γιορτές αφιερωμένες στο θεό Διόνυσο, το θεό της βλάστησης, του κρασιού, του γλεντιού και της ξεγνοιασιάς. Τότε κορυφώνονται τα γλέντια, οι χοροί, τα σκωπτικά τραγούδια με πειραχτική διάθεση, τα φαγοπότια και οι μασκαράτες.

Όταν βλέπω σήμερα τους ανθρώπους, να τρέχουν να ψωνίσουν γυαλιστερές και κυδώνια, γαρίδες και καλαμαράκια, λαγάνες και χαλβάδες, ο νους μου γυρίζει στο χωριό και στο πώς βιώναμε τότε στα παιδικά μας χρόνια την αποκριά, με μια απλότητα και με τα έθιμά μας που έσβησαν μέσα στην εξέλιξη! Πολλές συγγενικές οικογένειες έκαναν μαζί αποκριές, μοιράζονταν τα φαγητά τους, τις λαχανόπιτες και τις γαλατόπιτες και το γλέντι ήταν πιο μεγάλο. Εμείς πηγαίναμε μερικές φορές στη θεία μου, τη Θεούλα κι έρχονταν κι ο μπάρμπας ο Σπύρος που ήταν χωρατατζής και μας έβαζε να χορεύουμε «πώς το τρίβουν το πιπέρι!».

Το πατρικό μας σπίτι στο χωριό

 

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣΑΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ

Η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου

 

Η Παλιά Εκκλησία του χωριού Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας

[Του Τάκη Ευθυμίου]

 

Η φωτογραφία έχει κιτρινίσει από τον πανδαμάτορα χρόνο, μα ακόμη ανασαίνει. Στο βάθος, η πλαγιά του Κακόπλαγου σιωπηλή, μάρτυρας μιας εποχής που οι άνθρωποι πάλευαν με τη φτώχεια, μα είχαν ακόμη πίστη. Μπροστά της στέκει η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ταπεινή, μα ευλογημένη· το πρώτο καταφύγιο των ψυχών των Ζιωψιωτών που κατέβηκαν στα Ισιώματα γύρω στο 1906.

Με κόπο, εράνους και ιδρώτα, έστησαν αυτό το μικρό θαύμα της πέτρας και του ασβέστη. Ο εργολάβος Ιωάννης Δροσόπουλος, οι Γεωργανταίοι που δώρισαν το οικόπεδο, ο παπα-Γεώργης Παπανικολάου που λειτουργούσε από το 1910 ως το 1948, όλοι τους έγιναν ένα σώμα με το εκκλησάκι. Ένα σώμα που άντεξε πολέμους, κατοχές και φωτιές.

Βελούχι - Το βουνό των θρύλων και της λεβεντιάς

 

Βελούχι – Το Βουνό των Θρύλων και της Λεβεντιάς

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Αγέρωχο και περήφανο στέκει το Βελούχι, ο Τυμφρηστός, με την κορφή του να χάνεται μέσα στα σύννεφα, λες και συνομιλεί με τους θεούς. Δεν είναι τυχαίο που η μυθολογία το ’δεσε με τον ομώνυμο βασιλιά, γιο του θεοποιημένου Σπερχειού ποταμού. Άλλοι λένε πως το όνομά του το πήρε από το χρώμα της γης του — το χρώμα της τέφρας — κι άλλοι πάλι πως «Βελούχι» στα σλάβικα σημαίνει λευκό βουνό, γιατί τον περισσότερο χρόνο η κορφή του είναι σκεπασμένη με χιόνι. Ό,τι κι αν είναι, τούτο το βουνό κουβαλά στις πλαγιές του ιστορίες και θρύλους, αίμα και δόξα, παράδοση και τραγούδι.

Στις υπώρειες του, στη Βουλγάρα  κάποτε έγινε μάχη φοβερή, τότε που οι Βούλγαροι προσπάθησαν να ξεφύγουν ύστερα από τη σφαγή του Σπερχειού. Μα οι ντόπιοι δεν τους άφησαν να περάσουν κι ο τόπος γέμισε κόκαλα και δόξα ελληνική. Τη μνήμη εκείνης της μέρας τη μνημόνεψε κι ο Παλαμάς στη Φλογέρα του Βασιλιά, επειδή τα βουνά τούτα είδαν το μακελειό και το χάρηκαν, όπως χαίρεται η λεβεντιά τη λευτεριά της.

ΦΘΙΑ Ύμνος ομηρικός

 

ΦΘΙΑ - Ύμνοσ ομηρικόσ

Ἔνθα Φθίη κείται, πολυλήϊος καὶ εὔανδρος,
ἐν κόλπῳ γαίης Φθιώτιδος, ὑπ᾽ Ὄθρυν τε καὶ Οίτην αἰπύν,
μητρόπολις Μυρμιδόνων, ἀνδρῶν ἀσπίδι χαλκείῃ
τέρπονται πολέμοιο καὶ ἀλκῆς ἀκαμάτου.

Οὐ χρυσὸς ἐν Φθίῃ πολὺς οὐδ᾽ ἀργύρου θαῦμα,
ἀλλ᾽ ἀρετὴ καὶ κλέος παλαιῶν προγόνων ἔνεστιν.
Τείχεα δ᾽ οὐχ ὑψηλὰ καὶ οὐρανὸν ἀμφιβαίνοντα,
ἀλλὰ στερεὰ λίθοισι, μένοντα καὶ ἐν χαλεπῷ ἀνέμῳ·
ὥς τε καὶ ἄνδρες ἔασι, βραχίονες εὐρυμέτωποι,
σιγῇ μᾶλλον ἢ λόγῳ χαίροντες ἀγορήν.

Ἐν μέσῳ δ᾽ ἄρα οἶκος Πηλῆος ἥρωος ἔστη,
αὐλαὶ εὐρύχωροι, πατημέναι ποσσὶ γενεῶν,
ἔνθα ποτ᾽ Ἀχιλλεὺς, πόδας ὠκὺς ἀμύμων,
παῖς ἔτι νήπιος ὢν δόρυ σκιρτῶν ἐδιδάσκετο,
καὶ Θέτις ἀργυρόπεζα, θεὰ ἁλιγενεία,
νύκτας ἀμφιπολεύουσα μινύριζε γόον αἰνόν,
μοῖραν ὀδυρομένη, τὴν οὐδ᾽ ἀθάνατοι λύουσιν.