ΤΟ « ΗΘΟΣ» - «Η
ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ»!...
[Του
Μπάμπη Μώκου]
Πηγή φωτο: http://www.facemusic.gr/2015/05/blog-post_30.html
Στην
αρχαιότητα σπουδαίοι-επιφανείς φιλόσοφοι εμβαθύνουν στην αισθητική και ψυχολογία
της μουσικής και διαμορφώνουν την θεωρία του «ήθους» ή
«ηθική θεωρία» της μουσικής που πραγματεύεται την
επίδραση της μουσικής στο «είναι», στη συναισθηματική σφαίρα του ανθρώπου. Όπου
σύμφωνα με τη θεωρία του «ήθους» της μουσικής, σε κάθε κίνηση ρυθμική η μελωδική υπάρχει
μια ανάλογη συναισθηματική αντίδραση, με την έννοια ότι η
μουσική μπορεί να επιδράσει θετικά στον άνθρωπο παροτρύνοντάς τον σε ενέργεια
της βούλησής του ή αρνητικά, αποτρέποντας τον από μια ενέργεια, είτε, τέλος, αδρανοποιώντας
– απονεκρώνοντας αυτή καθ’ εαυτή την βούλησή του.
Μαζί με
τα μαθηματικά και την αστρονομία ο Πλάτωνας λογίζει τη
μουσική ως πλήρη επιστήμη, υποστηρίζει την ηθική της αξία και πραγματεύεται με
λεπτομέρειες τη σημασία της για την εκπαίδευση
των νέων. (Πολιτικά Αριστοτέλους Η΄, 1339Α-1342Β, V,3-VII,11). Ο ίδιος διατείνεται
πως η μουσική οδηγεί στην νόηση, τη διάνοια, την
πνευματική καλλιέργεια και τη γνώση και ως επιστήμη πραγματεύεται τα
των «αρμονικών» σχέσεων του σύμπαντος, θεωρώντας τη μουσική ως
«στοχασμού αιτίαν»!
Ο
Στράβων στα «Γεωγραφικά» επισημαίνει: «Αι των Ελλήνων πόλεις πρώτιστα και
μάλιστα δια της μουσικής τους νέους παιδεύουσιν».
Ο
Αριστοτέλης αναλύει « εμβαθυντικά» τις απόψεις του για
την σημασία, την έννοια, την σπουδαιότητα της μουσικής και τον βασικό σκοπό για
τον οποίο πρέπει να διδάσκεταιστους νέους: («Τινός δει χάριν μετέχειν αυτής»), α)
«Παιδιάς ένεκα και …αναπαύσεως» (για ευχαρίστηση, ψυχαγωγία και χαλάρωση).
β)«Προς αρχήν τι τείνειν την μουσικήν και το ήθος ποιόν
τι ποιείν» (για να μπορεί να ασκήσει ευεργετική επίδραση στη
διαμόρφωση του χαρακτήρα). γ) «Προς διαγωγήν και …φρόνησιν» (γιατί μπορεί να
συμβάλλει στην αισθητική απόλαυση και καλλιέργεια).