Η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου

 

Η Παλιά Εκκλησία του χωριού Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας

[Του Τάκη Ευθυμίου]

 

Η φωτογραφία έχει κιτρινίσει από τον πανδαμάτορα χρόνο, μα ακόμη ανασαίνει. Στο βάθος, η πλαγιά του Κακόπλαγου σιωπηλή, μάρτυρας μιας εποχής που οι άνθρωποι πάλευαν με τη φτώχεια, μα είχαν ακόμη πίστη. Μπροστά της στέκει η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ταπεινή, μα ευλογημένη· το πρώτο καταφύγιο των ψυχών των Ζιωψιωτών που κατέβηκαν στα Ισιώματα γύρω στο 1906.

Με κόπο, εράνους και ιδρώτα, έστησαν αυτό το μικρό θαύμα της πέτρας και του ασβέστη. Ο εργολάβος Ιωάννης Δροσόπουλος, οι Γεωργανταίοι που δώρισαν το οικόπεδο, ο παπα-Γεώργης Παπανικολάου που λειτουργούσε από το 1910 ως το 1948, όλοι τους έγιναν ένα σώμα με το εκκλησάκι. Ένα σώμα που άντεξε πολέμους, κατοχές και φωτιές.

Είναι γύρω στο 1950. Το χωριό ακόμη καπνίζει από τη λαίλαπα των Γερμανών και τον εμφύλιο σπαραγμό, μα η ζωή ψάχνει τρόπο να ξαναριζώσει. Μπροστά στην εκκλησία, παιδιά ξυπόλυτα, τα μάτια τους γεμάτα απορία και φως. Η δασκάλα, η κυρία Ελένη Καραγκούνη, στέκει στο κέντρο, ήρεμη και δυνατή, σύμβολο γνώσης και ελπίδας. Πλάι της στρατιωτικοί – άνθρωποι κουρασμένοι, που κουβαλούν στις στολές τους τη σκόνη των μαχών και στα μάτια τους μια παράξενη τρυφερότητα. Ήρθαν να στηρίξουν, να θυμίσουν πως το κράτος δεν είχε ξεχάσει αυτούς τους απόμακρους ανθρώπους.

Το καμπαναριό, πρόχειρο, τέσσερις ξύλινες κολόνες και μια καμπάνα που, κάθε φορά που χτυπούσε, έσπαζε τη σιωπή του βουνού και έδινε κουράγιο. Εκεί, στις πλαγιές του Τυμφρηστού, οι ήχοι της πίστης αντηχούσαν πιο δυνατά.

Η φωτογραφία αυτή δεν είναι απλώς μια ανάμνηση· είναι μια μαρτυρία.
Μαρτυρία ανθρώπων που, μέσα στην ανέχεια, κράτησαν την αξιοπρέπειά τους. Που έστησαν σχολεία, εκκλησίες, οικογένειες, με τα χέρια τους πληγωμένα από τη δουλειά και την πέτρα.

Κι όταν αργότερα, το 1951, οι κάτοικοι του Αγίου Γεωργίου και του Νεοχωρακίου ξεπέρασαν τους εννιακόσιους, η μικρή εκκλησία δεν τους χωρούσε πια. Μα όπως τότε, έτσι και τώρα, με πίστη και ενότητα, ύψωσαν στο ίδιο σημείο μια καινούρια – πετρόχτιστη, περικαλλή, άξια του ονόματος του πολιούχου Αγίου τους.

Η παλιά όμως, η ταπεινή εκκλησία της φωτογραφίας, έμεινε χαραγμένη στη μνήμη των πρώτων κατοίκων σαν ρίζα, επειδή εκεί μέσα χτυπούσε η πρώτη καρδιά του χωριού — εκεί όπου ο χρόνος σταμάτησε για λίγο, για να αφήσει χώρο στη μνήμη και στη συγκίνηση…