Άγιος Βησσαρίωνας ο Αγαθωνίτης

                        Άγιος Βησσαρίωνας ο Αγαθωνίτης

Πατέρα Βησσαρίωνα, σε απ’ την πρώτη σου άχνα,

ο έρωτας ο θεϊκός σου έτρωγε τα σπλάχνα,

πέταξες, σαν φιλέρημο τρυγόνι, κι ηύρες σπίτι

                                       στην ελατόσκεπ’ Οίτη.

 

–      Πλάστη μου, σαν τα νάματα τα ιερά Σου ήπια,

του νου μου τα στοχάσματα κι αυτά τα καρδιοχτύπια,

είναι δικά Σου, η προσευχή σαν το λιβάνι ας βγαίνει,

                                       σ’  Εσένα ν’ ανεβαίνει.

 

Τ’ απλό το ράσο σου έτριψες, τ’ αγγελικό το σχήμα,

πότε στην άγια τράπεζα και πότε στ’ άγιο βήμα

κι άλλοτε, κάτω γέρνοντας τα δυο τα γόνατά σου,

                                       για τ’ άγια αιτήματά σου.

 

Από το λόγο του Χριστού, επέρασες στην πράξη

και σαν στην πρώτην εκκλησιά, με την αρχαία την τάξη,

βγήκες, τη σκήτη αφήνοντας, μες στο λαό μονάχος,

                                       πνευματικός, διδάχος.

"Προς την άγια σπηλιά" του Γ. Σαντάρμη

Προς την άγια σπηλιά

Τη νύχτ’ απόψε ακούγονται χαρούμενα τραγούδια

                    στους θείους τούς ουρανούς,

πύλες ιερές ανοίγουνε και βγαίνουν Αγγελούδια,

                    για τόπους μακρινούς.

 

Σε σκάλα ουρανοκρέμαστη, σ’ ανάγερη μια σκάλα,

                    άλλα φτεροκοπούν,

όλο χαρά ’ναι ανέκφραστη κι όλο ευφροσύνη κι άλλα

                    πάν’ τ’ άγγελμα να πουν.

 

– Χριστός γεννιέται, διαλαλούν, στον Κύριο αλληλούια,

                    στο Βρέφος ωσαννά,

ας το φωνάξουν οι λαοί με πλούσια πολυβούια,

                    ξανά ας το πουν, ξανά.

 

Τ’ ακούν’ έξω οι τσοπάνηδες,που βόσκουν τα κοπάδια,

                    και νεύουν στα σκυλιά,

απαρατάνε τις βοσκές, αφήνουν τα λιβάδια,

                    κινάν’ για τη σπηλιά.

 

– Ε, τσοπανόπουλο, γιατί εδώ έχεις απομείνει;

                    – Στα ζώα είμαι πιστός

προστάτης, τα ’χω κι έννοια μου για του καιρού τη δίνη.

                    – Φυλάγει τα ο Χριστός.

 

– Έλα κι εσύ, αθώο παιδί. Τ’ άστρο ψηλά δε βλέπεις

                    για όλους πως φωτά;

Είναι το άστρο το λαμπρό της επουράνιας σκέπης,

                    τ’ άστρο που περπατά.

 

Κι εσείς, σκυλιά των κοπαδιών, λουφάξ’τε απόψε κι ούτε

                    να σέρνετε λαλιά,

καθήστε στις λουφάχτρες σας και στήστε αυτί, ν’ ακούτε

                    τι φθάνει απ’ τη σπηλιά

Η θεία μεταμόρφωση

                     Η θεία μεταμόρφωση

                                          [Του Γιάννη Ανδ. Σαντάρμη]

 

Επάνω του Θαβώρ τα τόξα

έτσι δεν έλαμψαν ποτέ,

σαν τη θεϊκή Σου έδειξες δόξα

στους Αποστόλους Σου, Χριστέ.

 

Κάλεσες κι ήρθεν ο Ηλίας,

κάλεσες κι ήρθε ο Μωυσής,

ω, της αγάπης Σου της θείας

και της λατρείας της περισσής.

 

Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης,

παίρνουν μ’ Εσέ την ίδια οδό,

φθάνουν κι αυτοί εκεί που φθάνεις,

στην κορυφή φθάνουν εδώ.

 

Μέσα στης φύσης το βασίλειο

και στην πανέμορφη τη γη,

αστράφτεις πιο πολύ απ’ τον ήλιο,

λάμπεις σε θεία μαρμαρυγή.

 

Λάμπει και το ιμάτιό Σου,

λάμπει όλο άσπρο κι όλο φως,

νέφος αυτού, φως απ’ το φως Σου,

της λάμψης Σου κι αυτό αδερφός.

 

–   Αυτός ο Υιός ο αγαπητός μου,

φωνή απ’ το νέφος διαλαλεί.

Βλέπουν τον Κτίστη Εσέ του κόσμου

οι μαθητές μ’ άλλη στολή.

Ιούλιος ο μήνας των Αγίων θεραπόντων

ΙΟΥΛΙΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΡΑΠΟΝΤΩΝ

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Το ξωκλήσι του Αη-Λια στον Ασπρόκαμπο στην αρχική του μορφή

Ο Ιούλιος ανέκαθεν ήταν μήνας με υψηλές θερμοκρασίες και επειδή είναι ο κατ’ εξοχήν μήνας των κοπιαστικών γεωργικών εργασιών (θερισμός, αλωνισμός..) και επειδή παλιότερα  δεν υπήρχαν διαθέσιμα πολλά φάρμακα για τις καλοκαιρινές ασθένειες που κορυφώνονταν, οι πρόγονοί μας τιμούσαν αρκετούς αγίους που υπήρξαν ιατροί και θεράποντες διαφόρων ασθενειών για να αποκτήσουν την εύνοιά τους.

Έτσι και οι χωριανοί μας Αγιωργίτες, βαθιά θρησκευόμενοι, έχτισαν εκκλησίες για να τιμήσουν αυτούς τους αγίους. Σήμερα υπάρχουν: το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, του Αη Λια, όπου, σύμφωνα με το έθιμο προσφέρονται στους προσκυνητές ψητές σαρδέλες από τους Συλλόγους και το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στην πλατεία του χωριού που τοποθέτησε ο Σύλλογος Γυναικών και εορτάζεται με μεγαλοπρέπεια παράλληλα με τη γιορτή Πίτας…

Επιπλέον, τον Ιούλιο τιμάμε τους εξής Αγίους: Την πρώτη του μήνα γιορτάζουμε τους θεραπευτές Ευρυτάνες Αγίους Κοσμά και Δαμιανό, που ονομάστηκαν Ανάργυροι, επειδή δεν έπαιρναν χρήματα για αμοιβή των υπηρεσιών τους.

Στις 17 Ιουλίου είναι η γιορτή της Αγίας Μαρίνας, που θεωρείται προστάτιδα των σπαρτών κατά των βλαπτικών ζωυφίων.  

Η Θεία Κένωση

Η ΘΕΙΑ ΚΕΝΩΣΗ 

Πηγή φωτο: https://www.google.com/search?q

Σήμερα σκοπούς λέω χαρωπούς,

θείο δοξαστικό ο κάθε μου αίνος,

σαν ελιά, με αρετών καρπούς,

Κόρη ουρανοκοίταχτ’ η Παρθένος.

 

Ω, τον εαυτό Του απ’ τη θεϊκή

κένωσε ο Χριστός τρισάγια δόξα

και μ’ ανθρώπιν’ όψη, σαρκική,

έρχεται στη γη απ’ τα ουράνια τόξα.

 

Σήμερα η ψυχή μου αναρριγεί,

καρδιοχτύπια σήμερα έχει σπάνια,

κατεβαίνει ο Θεός στη γη

κι ανεβαίνει ο άνθρωπος στα ουράνια.

Θαυμαστά θρησκευτικά γεγονότα στην Καστανιά Ευρυτανίας το 1905

 

ΔΙΗΓΗΣΙΣ  ΘΑΥΜΑΣΤΩΝ  ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΑΦΟΡΩΝΤΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1905

 

Έρευνα από το Θεολόγο Ζαχαρία Ζηνέλη, τ. Διευθυντή Γυμνασίου, καταγομένου από το χωριό αυτό.

ΒΑΣΙΚΗ ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Ι. Δ. ΥΦΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΤΗΣ ΚΑΣΤΑΝΕΑΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΣΤΑΝΟΦΥΛΛΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ, ΑΘΗΝΑΙ 1966, σελ, 30-32.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ: Οι παραπομπές, τα επιπλέον σχόλια και οι φωτογραφίες – πλην της αρχικής που απλώς έγινε επεξεργασία της – προσετέθησαν από το Ζαχαρία Ζηνέλη

 

Ο Επιτάφιος και η Ανάσταση στον Όσιο Λουκά Βοιωτίας

 

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

Αναδημοσιεύουμε από τη σελίδα του αγαπητού Αντώνη Καπετάνιου το συγκλονιστικό ποίημα του Άγγελου Σικελιανού "Στ᾽ Όσιου Λουκά το μοναστήρι", που τις μέρες αυτές συγκινεί βαθύτατα τις καρδιές μας τόσο με τα Πάθη του Θεανθρώπου όσο και με τα πάθη των Ελλήνων στο πόλεμο...

 

Στ᾽ Όσιου Λουκά το μοναστήρι

 

Στ’ Όσιου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες

γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν

τον Eπιτάφιο να στολίσουν, κι όσες

μοιρολογήτρες ώσμε του Mεγάλου

Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν,

ποια να στοχάστη – έτσι γλυκά θρηνούσαν! –

πως, κάτου απ’ τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο

του πεθαμένου του Άδωνη ήταν σάρκα

που πόνεσε βαθιά;

*

Γιατί κι ο πόνος

στα ρόδα μέσα, κι ο Eπιτάφιος Θρήνος,

κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν

απ’ του ναού τη θύρα, αναφτερώναν

το νου τους στης Aνάστασης το θάμα,

και του Xριστού οι πληγές σαν ανεμώνες

τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια,

τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια

που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν!

 *

Aλλά το βράδυ το ίδιο του Σαββάτου,

την ώρα π’ απ’ την Άγια Πύλη το ένα

κερί επροσάναψε όλα τ’ άλλα ως κάτου,

κι απ’ τ’ Άγιο Bήμα σάμπως κύμα απλώθη

το φως ώσμε την ξώπορτα, όλοι κι όλες

ανατριχιάξαν π’ άκουσαν στη μέση

απ’ τα «Xριστός Aνέστη» μιαν αιφνίδια

φωνή να σκούξει: «Γιώργαινα, ο Bαγγέλης!»

*

Kαι να˙ ο λεβέντης του χωριού, ο Bαγγέλης,

των κοριτσιών το λάμπασμα, ο Bαγγέλης,

που τον λογιάζαν όλοι για χαμένο

στον πόλεμο˙ και στέκονταν ολόρτος

στης εκκλησιάς τη θύρα, με ποδάρι

ξύλινο, και δε διάβαινε τη θύρα

της εκκλησιάς, τι τον κοιτάζαν όλοι

με τα κεριά στο χέρι, τον κοιτάζαν,

το χορευτή που τράνταζε τ’ αλώνι

του Στειριού, μια στην όψη, μια στο πόδι,

που ως να το κάρφωσε ήταν στο κατώφλι

της θύρας, και δεν έμπαινε πιο μέσα!

*

Kαι τότε – μάρτυράς μου νάναι ο στίχος,

ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος –

απ’ το στασίδι πού ‘μουνα στημένος

ξαντίκρισα τη μάνα, απ’ το κεφάλι

πετώντας το μαντίλι, να χιμήξει

σκυφτή και ν’ αγκαλιάσει το ποδάρι,

το ξύλινο ποδάρι του στρατιώτη,

– έτσι όπως το είδα ο στίχος μου το γράφει,

ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος -,

και να σύρει απ’ τα βάθη της καρδιάς της

ένα σκούξιμο: «Mάτια μου… Bαγγέλη!»

*

Kι ακόμα, – μάρτυράς μου νά ‘ναι ο στίχος,

ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος -,

ξοπίσωθέ της, όσες μαζευτήκαν

από το βράδυ της Mεγάλης Πέμπτης,

νανουριστά, θαμπά για να θρηνήσουν

τον πεθαμένον Άδωνη, κρυμμένο

μες στα λουλούδια, τώρα να ξεσπάσουν

μαζί την αξεθύμαστη του τρόμου

κραυγή που, ως στο στασίδι μου κρατιόμουν,

ένας πέπλος μου σκέπασε τα μάτια!..

 

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου 

Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών στον Άγιο Γεώργιο

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ κ. ΣΥΜΕΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΦΕΒΡ. 2021

 

Με όχημα την αγάπη και με μήνυμα ενότητας ανοιχτωσιάς και μιας μεγάλης αγκαλιάς προς όλους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών, ξεπερνώντας τις δυσκολίες που έφερε η σφοδρή χιονόπτωση «Μήδεια», πραγματοποίησε μία ιστορική ποιμαντική περιοδεία, εν μέσω πανδημίας, στον ορεινό όγκο της Δυτικής Φθιώτιδος εν μέσω μεγάλης χιονόπτωσης. 

          Ξεκινώντας νωρίς τα ξημερώματα στις 14 Φεβρ. 2021 από το χιονισμένο Επισκοπείο της Λαμίας ο κ. Συμεών κατάφερε να φτάσει στις 07:30 πμ στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στο ομώνυμο χωριό του Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του Δήμου Μακρακώμης.

          Κατά την διάρκεια της διαδρομής του από τη Λαμία, ο Σεβασμιώτατος διέκοψε αρκετές φορές την διαδρομή του, για να ευλογήσει όλα τα συνεργεία της Πολιτικής Προστασίας και τους εργαζομένους σε αυτά, που έδιναν πραγματικά μάχη με τον χιονιά, ώστε να κρατηθεί ανοικτό το εθνικό οδικό δίκτυο. 

          Η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μεταδόθηκε μέσω τηλεοράσεως, δορυφόρου, ραδιοφώνου και διαδικτύου και έτσι τον χιονισμένο Αϊ – Γιώργη εθαύμασαν όχι μόνο οι κάτοικοι της Φθιώτιδος, αλλά ολόκληρης της οικουμένης.

           Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ανέλυσε την Ευαγγελική περικοπή της Χαναναίας.

Εικόνισμα Αγίων Αποστόλων στην Πατλιά

ΤΟ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΛΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Το νεότερο εικονιζόμενο, τρίτο κατά χρονολογική σειρά, είναι

αφιερωμένο και στη μνήμη προγόνων οικογένειας Ευθυμίου

Ας ξετυλίξουμε όμως το κουβάρι αυτής της ιστορίας από  την αρχή. Γενάρχης των Ευθυμαίων Αγίου Γεωργίου υπήρξε ο προπάππος μας Γεωργάκης Ευθυμίου (1863), μυλωθρός στο επάγγελμα, καταγόμενος από το Λιτόσελο. Μετοίκησε στη Ζιώψη και με τη σύζυγό του Βασιλική Γ. Ζάχου απέκτησαν τέσσερις γιους τον Παναγιώτη, το Δημήτριο, το Βασίλειο και τον Κων/νο που πέθανε στο στρατό από ευλογιά καθώς και δύο θυγατέρες την Αρετή και την Ευαγγελία. Από τη Ζιώψη μετοίκησαν στην Πατλιά ή Μπουφ, όπως επικρατούσε η συνήθεια τότε, δυτικά του Αγίου Γεωργίου  κοντά στο δρόμο προς Παλαιόκαστρο. Η τοποθεσία ήταν ένα μικρό οροπέδιο με πλούσιο πόσιμο νερό, κατάλληλο δηλαδή για κατοίκηση.

Εκεί, έχτισαν  τρεις ανεξάρτητες αγροικίες, όσα και τα αγόρια που δημιούργησαν δικές τους οικογένειες και παρέμειναν εκεί αρκετά χρόνια έχοντας αυτάρκεια σε αναγκαία προϊόντα, μέχρι να εγκατασταθούν μόνιμα πια στον αναπτυσσόμενο Άγιο Γεώργιο. Νότια των αγροικιών, κοντά στο σημερινό εικόνισμα, είχαν κατασκευάσει το πρώτο εικόνισμα αφιερωμένο στους Αγίους Αποστόλους.

Κατά τη διάνοιξη, όμως, του αμαξιτού δρόμου προς το Παλαιόκαστρο το εικόνισμα καταστράφηκε από τα μηχανήματα. Τότε, οι απόγονοι πατεράδες μας δημιούργησαν από σεβασμό  δεύτερο εικόνισμα νότια του δρόμου, το οποίο όμως και αυτό καταστράφηκε από τη φθορά του πανδαμάτορα χρόνου. Και φθάνουμε στο σημερινό εικονιζόμενο που κατασκευάσθηκε από κάποιους σημερινούς απογόνους Ευθυμαίους, με πρωτοβουλία του Γιάννη Β. Ευθυμίου. Για να θυμίζει την ιστορική πορεία αυτών των εικονισμάτων τοιχοκολλήθηκε επιγραφή με τη φράση: «Εις μνήμην των προγόνων οικογένειας Ευθυμίου».

Υπάρχει πρόβλεψη και πρόθεση απέναντι από το εικόνισμα, στη ρίζα βαθύσκιωτου πλάτανου, να δημιουργηθεί πέτρινη κρήνη με πεζούλια για τους περαστικούς. Ήδη προνοήσαμε και φέραμε σε αυτό το σημείο με σωληνώσεις το πόσιμο νερό που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας στις αγροικίες τους.

Η θρησκευτική ιστορική παράδοση πρέπει να συνεχίζεται από γενιά σε γενιά και να τιμάται με σεβασμό.

Για τους σημερινούς Ευθυμαίους

Τάκης Ευθυμίου

Ο Άγιος Ταρσίζιος

 Ο Άγιος Ταρσίζιος

     Στάχυα χρυσοβολούν ξανθά

και γέρνουν πια, καρπογονιά γεμάτα,

     κάποιοι τραβούν στο Γολγοθά,

στην άγια, πρωτοπόροι αυτοί, τη στράτα.

     Σαν να ’ναι μέλισσες, θαρρείς,

σκορπιούνται από ιερά τραγούδια βόμβοι,

     ψάλλουν αργά, ψάλλουν νωρίς,

κρυμμέν’ οι χριστιανοί στην κατακόμβη.

     Οι μέλισσες μέλι τρυγούν

και τρέφονται κι ευφραίνονται μ’ εκείνο,

     πότε σε ρόδο φτερουγούν,

πότε παίρνουν το μέλι από τον κρίνο.

     Μπρός στο Ποτήρι το ιερό,

στον ουρανό ο παπάς τα λόγια υψώνει,

     μ’  Αγγέλων γύρω Του χορό,

οίνο κι άρτ’ ο Χριστός μετουσιώνει.

     Ψάχνει ο ιερέας γύρω να δει

σε ποιόν θα πει τη σκέψη της βουλής του,

     αγγελοπρόσωπο παιδί,

μπρός γονατά στο λειτουργό του  Υψίστου.

     – Τι θες, παιδί, και γονατάς

κι υψώνεις στ’ αγιοπότηρο το χέρι;

     –  Άλλον για να ’βρεις μην κοιτάς,

στάσου σ’ εμέ, τον πόθο μου ο Θεός ξέρει.

     Κι είναι φορές, πολλές φορές,

που τα μεγάλα, τα θεϊκά, τα ωραία,

     διαλέγουνε μορφές μικρές,

παιδάκια ταπεινά, παιδάκια νέα.

     – Δώσ’ μου τα Δώρα τα ιερά.

– Νοητοί χοίροι, Ταρσίζιε, έξω και λύκοι.

     – Γι’ αυτά η ψυχή μου λαχταρά...

– Πάρε, τότε, την παρακαταθήκη.

     Σου δίνω θησαυρό, Χριστό,

στο δρόμο να μην έχεις έννοιαν άλλη.

     –  Ιερέ πατέρα, ευχαριστώ,

για μένανε είναι αυτό τιμή μεγάλη.

     Άλλες μέλισσες την Τροφή,

στην πρώτην εκκλησιά, μεταλαβαίνουν,

     στη φυλακή άλλοι αδερφοί

άγρυπνοι για το θείο το Δείπνο μένουν.

     Γεωργοί, εργάτες, αλιείς,

στης απιστίας το σκότος πια δε ζούνε,

     τον  Άρτο θέλουν της ζωής,

την Κοινωνιά την άγια αποζητούνε.

     – Γλυκοχαράζει έξω, το φως

ρίχνει τρεμουλιαστό καθέν’ αστέρι,

     θα ’ρθεί ο Ταρσίζιος ο αδερφός

και τη Μεταλαβιά θε να μας φέρει.

     Το δωδεκάχρονο παιδί,

στο στήθος θησαυρό ατίμητον έχει,

     στο δρόμ’ οδεύει με σπουδή,

στη φυλακή γοργά και κρύφια τρέχει.

     Λέει, τη φτωχή καλύπτρα τού

Δείπνου τού ιερού ουρανό με θάμπη

     και μες στον ουρανόν αυτού

Ήλιος ο  Ιησούς άδυτος λάμπει!