Αντίο στον Μπάμπη Τσέλο

ΣΤΕΡΝΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ στον ΜΠΑΜΠΗ ΤΣΕΛΟ

                                                 

 

«Δε με τρομάζει ο χρόνος καβαλάρης καλέ μου κι ανέ περνά

                          μόνο σαν παίρνει φίλους την καρδιά μου ραΐζει και με γερνά»

Όταν χάνεις ένα φίλο καρδιακό, έναν χαρισματικό παιδαγωγό, έναν καταξιωμένο καλλιτέχνη-λογοτέχνη, έναν υπέροχο άνθρωπο, το καμάρι όλων μας, απλά σιωπάς, επειδή η οδύνη – κεραυνός κι αστροπελέκι – συνθλίβει νου, ψυχή και καρδιά. Τα δυο χρόνια που με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια πάλεψε με την ανίατη ασθένειά του μας μύησε στα μονοπάτια της ανθρώπινης αρετής…

Καλό ταξίδι Μπάμπη, αγαπημένε μας φίλε, εκεί που δικαιωματικά ανήκεις, στον αστερισμό του Παραδείσου και της Αιωνιότητας!

Τάκης-Κούλα Ευθυμίου

Ο πραματευτής Σπύρος Γεωργαντάς

Ο ΚΑΛΟΣΥΝΑΤΟΣ ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ  

-Μορφές που δεν λησμονιούνται-

 

Ποιος από εμάς τους μαθητές Γυμνασίου Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας της δεκαετίας του ’60-70 δεν θυμάται τον καλοσυνάτο Σπύρο Κ. Γεωργαντά που με το τρίκυκλό του και την λευκή εμφάνισή του   μας πωλούσε το περιζήτητο σιάμαλι, κουλούρια και  άλλα ζαχαρωτά στο γήπεδο του Γυμνασίου στα διαλείμματα; Τα προϊόντα του τα διατυμπάνιζε μεγαλοστόμως. Τα αστεία του ήταν ατελείωτα.  Οι συνομήλικοί μου είχαμε άριστες φιλικές σχέσεις μαζί του. Πάντα τον θυμόμαστε και πάντα αναζητούσαμε μια φωτογραφία του με το περιβόητο τρίκυκλό του που κάπου-κάπου μας άφηνε να το καβαλήσουμε. Στη φωτογραφία, που προφανώς τράβηξε ο φωτογράφος του χωριού Κώστας Μυλωνάς, φαίνεται κάποιος μαθητής μεγάλης τάξης να το καβάλησε και ταυτόχρονα έκρυψε το πρόσωπό του με το σακάκι  για να μην τον ανακαλύψουν, επειδή τότε οι αποβολές πέφτανε σύννεφο για «ψύλλου πήδημα». Ευχαριστώ το γιο του Πάνο Γεωργαντά που μου την προμήθευσε.  Μορφές σαν του αγαπητού Σπύρου δεν λησμονούνται εύκολα!

Τάκης Ευθυμίου

Σπύρος Ματσούκας

Σπύρος Ματσούκας

& τα «βάσανα» του Ανδριάντα του Αθανασίου Διάκου   

(του Θεόκτιστου Λαϊνά)

«Πάω να διακονέψω για το Διάκο», Σπ. Ι. Ματσούκας (¹)

Ο Ματσούκας ανήκει στις λιγοστές εθνικές μορφές πού συνταίριασε πολυδύναμα τον ένθεο κόσμο του ποιητή με τη λάμψη του δημιουργού μεγάλων έργων. Η ποίηση κι η πράξη συνυπάρχουν αρμονικά στο Ρουμελιώτη εθναπόστολο και ποιητή. Αυτός που έρχεται σ’ επαφή με την ποίη­ση του και την εθνική προσφορά του θαυμάζει τη γενναία καρδιά και την ακατάβλητη φλόγα του πατριωτισμού, που κρύβουν τα παρθενικά δώματα της Φθιωτικής ψυχής του. Ο Σπ. Ι. Ματσούκας ο Ρουμελιώτης, είναι μια ευαίσθητη ελ­ληνική λυρική ψυχή που έκαμε τραγούδι τη ζωή του ολό­κληρη για την πατρίδα και τα οράματα της καρδίας του πράξεις γενναίες στα πεδία των μαχών. Ένας ποιητής της «λεβεντιάς και του πολέμου» και της καλοσύνης.

Στέλιος Δ. Υφαντής ξυλογλύπτης

Στέλιος Δ. Υφαντής (1875-1971)

Ο λαϊκός εκκλησιαστικός λεπτουργός & ιεροψάλτης

Ο παππούς μου

[Του Νίκου Δ. Παπαδιονυσίου, ΜΜΜ/ΕΜΠ ©]

Στο νεκροταφείου του χωριού μας στη Μεγάλη Κάψη της Δ. Φθιώτιδας, σ’ ένα ταπεινό τάφο, αναπαύεται ο παππούς μου Στέλιος Υφαντής.

Ελάχιστοι Μεγαλοκαψιώτες και μη έχουν πλέον απομείνει που να τον θυμούνται κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν το μέγεθος της προσφοράς του, όπως την αγνοούσαν και παλιότερα όταν κυκλοφορούσε ανάμεσά τους στο χωριό, σαν λαϊκού εκκλησιαστικού καλλιτέχνη- ξυλογλύπτη της Ρούμελης και ειδικά της Ευρυτανίας και Φθιώτιδας.

Η Μεγάλη Κάψη ήταν η δεύτερη πατρίδα του.

Ο πατέρας του Δημήτρης γεννήθηκε και έζησε τα χρόνια του πρώτου γάμου του με τη γυναίκα του Ελένη, όπως και του δεύτερου, από τα μέσα μέχρι και λίγο πριν το τέλος του 19^ου αιώνα στ' Άγραφα. Το επάγγελμά του ήταν τσαρουχάς.

Έζησαν εκεί που... βρέθηκαν, όπως οι πρόγονοί τους πριν και πάνω από χιλιάδες χρόνια σαν πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί αντί, παμπάλαια, σαν θεοσεβούμενοι παγανιστές..

Έκαναν δυο παιδιά, τον παππού Στυλιανό (Στέλιο) και την Αναστασία ή τους έμειναν δυο παιδιά. Τα χρόνια εκείνα για να μεγαλώσουν κάποιων δυο παιδιά θα πρέπει να είχαν γεννήσει τουλάχιστον τέσσερα…

Με το θάνατο του πατέρα του, έφηβος, ακολούθησε σαν παραγιός Ηπειρώτες «τεχνίτες» του ξύλου που πέρασαν απ’ το χωριό του, όπως μου είχε ο ίδιος πει, όταν παιδί ακόμα τον ρώτησα, «πώς έμαθε τη τέχνη του ξυλογλύπτη».

Δημ. Παπαδόπουλος(Τυμφρηστός)

ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΕΣ
Τυμφρηστός (Δημ. Παπαδόπουλος) 1870-1930

Γεννήθηκε στην Ανατολική Φραγκίστα Ευρυτανίας.

Είναι ο συγγραφέας του πολυδιαβασμένου μυθιστορήματος "Η Ωραία του Πέραν" !!!

Ξενιτεμένος στην Κωνσταντινούπολη, αγναντεύει με τη σκέψη του το αγαπημένο βουνό του το Βελούχι (Τυμφρηστό), απ' όπου δανείσθηκε και το προσωνύμιο και σαν ζωγράφος δημιουργεί τη σύνθεση:

                                       Βελούχι έχε γεια, Βελούχι ξακουσμένο
                                       που ‘χεις την κορφή στα σύγνεφα χωμένη,
                                       κι ‘σαι πάντοτε Βελούχι μ’ χιονισμένο
                                       και παράμορφο με όψη αγριεμένη…
                                       Αποχαιρετώ τα κρύα τα νερά σου,
                                       τ’ άσπρα σου χιόνια τις δροσερές βρυσούλες,
                                       τα κοπάδια σου, τα μαύρα σύγνεφά σου,
                                       ‘πεθύμησα τις όμορφες ραχούλες.
                                       Βελούχι, έχε γεια, Βελούχι παινεμένο,
                                       κι αν μακριά πετώ, πίσω η καρδιά μου μένει,
                                       μέσ’ στον τόπο σου τον αγριοπλασμένο
                                       αλυσόδετη κι αγριοσπαραγμένη!

Πηγή: Facebook Γεώργιος Τσούπας

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Χαρίλαος Μιχιώτης

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΜΗΧΙΩΤΗΣ (1914-2012)

[Μια σπουδαία παρατυμφρήστια προσωπικότητα]

Ο Χαρίλαος Μηχιώτης γεννήθηκε στο Νεοχώρι Φθιώτιδας (1914). Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός μετεκπαιδευθείς στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάσθηκε ως δημοσιογράφος (μέλος της τότε Ένωσης Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου) και ως μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Εθνικής Αντίστασης (1941-1944). Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, βραβευθείς με το Γρυπάρειο Έπαθλο Ποίησης (1976). Ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο "Κασταλία" και χρημάτισε Γεν. Γραμματέας της Πανελλήνιας Οργάνωσης Εκδοτών Βιβλιοπωλών. Πήρε μέρος στον πόλεμο 1940-41 και στην Εθνική Αντίσταση ως στέλεχος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (καπετάνιος συντάγματος). Υπέστη διωγμούς και δεινοπάθησε σε πολυετή εγκλεισμό σε στρατόπεδα εξορίστων. Απεβίωσε στις 19 Νοεμβρίου το 2012 σε ηλικία 99 ετών.

Πηγή φωτο: Σεραφείμ Μηχιώτης

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Βασίλης Κ. Πολίτης

Λίγες σκέψεις για το Νεχωρίτη συγγραφέα

και άνθρωπο Βασίλη Κ. Πολίτη

[του Τάκη Ευθυμίου]

Ο Βασίλης Κ. Πολίτης σέρνει το χορό σε πανηγύρι του χωριού του

Νεχωρίτες είχα την τύχη να γνωρίσω αρκετούς. Κάθε φορά που ανακαλύπτω και κάποιον καινούριο αισθάνομαι τυχερός επειδή οι Νεχωρίτες Υπάτης ανήκουν σε μια σπάνια ράτσα της φυλής μας, ανόθευτη και αδούλωτη στους εκάστοτε κατακτητές με αξιοζήλευτα προτερήματα.

Τελευταία γνώρισα τον πολυταξιδεμένο Βασίλη Κ. Πολίτη και προσωπικά αλλά κυρίως μέσα από τις συγγραφικές του απόπειρες και αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω τις σκέψεις που μου γεννήθηκαν.

Ο Βασίλης για ν’ αραδιάσει στο χαρτί όλες αυτές τις θύμησες με γλαφυρότητα λογοτέχνη και ακρίβεια ιστορικού, δίχως άλλο το θυμητικό του αποτελεί προίκα ακριβή που κληροδότησε κατευθείαν από τη μάνα του την Παναϊού.

Γράφει για την παιδική του ηλικία τότε που ενώ δεν είχε τίποτα, ταυτόχρονα τα είχε όλα! Κι ό,τι γράφει, το γράφει με της ψυχής το συναίσθημα και της καρδιάς το μελάνι!

Ο λεξιλογικός πλούτος της νεχωρίτικης ντοπιολαλιάς που απλόχερα παραθέτει, αποτελεί, δίχως άλλο, ανεκτίμητο θησαύρισμα.

Παντού το συναίσθημα ξεχειλίζει και σαν χείμαρρος σε συνεπαίρνει!

Ανάμεσα στον αφηγηματικό του λόγο παρεμβάλει αριστοτεχνικά προσωπικά κατασταλάγματα εμπειρίας, αποφθέγματα και αρχές που εμπεριέχουν ψήγματα σοφίας, όπως: «Η φτώχεια και η ανέχεια, όταν βρουν τις κατάλληλες ψυχές φέρνουν αυτό που όλα τα πλούτη δεν το φέρνουν. Φέρνουν την ευτυχία αν αυτό είναι κάτι χειροπιαστό» και «Η εκτίμηση προς το φαγητό είναι εκτίμηση του εαυτού σου».

Η συγκινησιακή φόρτιση, ξεφυλλίζοντας τις εξιστορήσεις του, είναι τόσο έντονη που αναγκαστικά μηχανεύεσαι κάποια δικαιολογία για να σταματήσεις προσωρινά για αποφόρτιση!

Γιάννης Γεωργαντζίνος

Γιάννης Γεωργαντζίνος

Ο επιστήμονας γιατρός, ο εξαίρετος άνθρωπος

και η πορεία του στο χωριό μας Άγιο Γεώργιο

[του Γιάννη Δ. Παπαχαραλάμπους, δασκάλου]

Στιγμιότυπο από βάπτιση της μικρότερης κόρης του γιατρού Γιάννη Γεωργαντζίνου 

(αριστερά από το νεοβάπτιστο). Κουμπάρος είναι  ο Ντίνος Θεοδοσόπουλος  1958.

Το χωριό μας Άγιος Γεώργιος Φθιώτιδας ευτύχησε να έχει για 17 ολόκληρα χρόνια (1954-1971) έναν εξαίρετο και μοναδικό  αγροτικό γιατρό, ο οποίος άφησε ανεξίτηλη την παρουσία του με το ανεπανάληπτο ήθος του και την επιστημονική κατάρτισή του.

Ο γιατρός Γεωργαντζίνος έμεινε μόνιμα στο χωριό μας κι εμείς τον θεωρούσαμε πέρα για πέρα δικό μας άνθρωπο, αλλά και πολύτιμο φίλο.

Ο Γεωργαντζίνος εκτός από την άρτια επιστημονική του συγκρότηση ήταν και άριστος ψυχολόγος. Είχε ένα μοναδικό τρόπο να γίνεται αμέσως οικείος με τον ασθενή. Του μετέδιδε αισιοδοξία, θάρρος και ελπίδα. Ο ασθενής του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, προσόν απαραίτητο για το γιατρό και τη θεραπεία του.

Σπάνια έπεφτε έξω στη διάγνωση της νόσου και αναλόγως της εκτίμησης της κατάστασης έδινε τη κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή στον ασθενή.

Νίκος Σιούτας

        Δάσκαλος και εκτός της αίθουσας,
      δάσκαλος ζωής! 

 Αφιέρωμα στον αγαπητό συνάδελφο και εκλεκτό φίλο Νίκο Σιούτα 

που με το έργο του τιμά τον διδασκαλικό κλάδο και την Φθιώτιδα

Νικόλας Σιούτας. Ένας αποφασιστικός δάσκαλος μπορεί να εμπνεύσει και αλλάξει κυριολεκτικά τον κόσμο τριγύρω του.

Στόχος του πριν από δύο χρόνια, όταν έγινε διευθυντής, ήταν να δημιουργήσει ένα σχολείο με όραμα και ανοιχτό στην κοινωνία. Οι προσπάθειές του δείχνουν να έχουν αποτέλεσμα. Το σχολείο είναι περιζήτητο και πολλοί γονείς επιδιώκουν να στείλουν σε αυτό τα παιδιά τους, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως κύτταρο ζωής για ολόκληρη τη γειτονιά. Ολα αυτά, διότι το σχολείο του ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.

Η εκδήλωση την οποία διοργάνωνε στο Άλσος Νέας Σμύρνης αποδεικνύει πόσο ανοιχτό στην κοινωνία είναι το σχολείο που διευθύνει. Στο Άλσος ήταν προγραμματισμένη η «Αστροβραδιά του 4ου»: οι μαθητές θα παρατηρούσαν τον έναστρο ουρανό με τηλεσκόπια με τη βοήθεια ερασιτεχνών αστρονόμων.

Ο Νικόλαος Σιούτας, δρ Ψυχολογίας, ειδικός παιδαγωγός και πρώην σχολικός σύμβουλος, γεννήθηκε στις Κομποτάδες Φθιώτιδας από γονείς αγρότες. Η αγάπη του για το παιδί, όπως λέει, τον οδήγησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Δίδαξε σε ορεινά μονοθέσια - διθέσια σχολεία του Νομού Βοιωτίας και έπειτα σε σχολεία της Αθήνας. 

Θεοδόσης Θεοδοσόπουλος

ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΑΙΩΝ

[του Τάκη Ευθυμίου]

Η οικογένεια του δάσκαλου Γεωργίου Θεοδοσόπουλου. Πίσω του με το πηλίκιο 
σε νεαρή ηλικία ο γιος του Αλέξανδρος Θεοδοσόπουλος (δημοσιογράφος)

Γενάρχης   της αρχαιότερης και εκλεκτής οικογένειας   των Θεοδοσοπουλαίων της Μητροπολιτικής Ζιώψης και κατόπιν του Αγίου Γεωργίου υπήρξε ο Θεοδόσιος Θεοδοσόπουλος, ο οποίος ήταν αρματολός της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια προπαρασκευής του απελευθερωτικού αγώνα 1810-1820 κατά των Τούρκων, οργανώθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Η έναρξη της επανάστασης του 1821 τον βρήκε οπλαρχηγό, με 100 περίπου παλικάρια, στην περιοχή Βάλτου Ξηρομερίου Αιτωλοακαρνανίας. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες της περιοχής καθώς επίσης και στην έξοδο του Μεσολογγίου.

Ξυλογλύπτης Μάρκου Κώστας

Ο ΛΑΪΚΟΣ ΞΥΛΟΓΛΥΠΤΗΣ–ΓΚΛΙΤΣΑΣ ΜΑΡΚΟΥ ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ

Ο ξυλογλύπτης Μάρκου Κώστας (αριστερά) με τον διαχειριστή του

«Φθιωτικού Τυμφρηστού» Τάκη Ευθυμίου στη Λαμία

Ο εκπληκτικός αυτοδίδακτος ξυλογλύπτης Μάρκου Κώστας επισκέφθηκε την πόλη της Λαμίας, όπου διατηρεί φιλίες και έτσι είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε και να τα πούμε από κοντά. Ο αγαπητός Κώστας, καταγόμενος από τα Δενδρά ορεινής Κορινθίας, διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα να σκαλίζει το ξύλο και να του δίνει ζωή με παραστάσεις παρμένες από την παράδοσή μας.

Παρακάτω δημοσιεύουμε μερικά έργα του. Για περισσότερες πληροφορίες στο: gklitses.gr

Ανέκδοτα του Σπύρου Ματσούκα

Ανέκδοτα του ποιητή

ΣΠΥΡΟΥ  ΜΑΤΣΟΥΚΑ

(του Τάκη Λάππα)

Ο εθνικός ποιητής Σπύρος Ματσούκας, καταγόμενος από την Υπάτη Φθιώτιδας, με την τόση πατριωτική του δράση έχει κι αρκετά χαριτωμένα ανέκδοτα που μερικά είναι και σε στίχους.

Σπούδαζε νομικά και με χίλια Βάσανα κατάφερε να πάρει το δί­πλωμα του, γιατί καμιά συμπάθεια δεν είχε στην επιστήμη του. Αυτός νοιαζόταν για την ποίηση! Τηλεγράφησε λοιπόν στη μητέρα του όταν πήρε το δίπλωμα της νομικής: «Ευαγγελικήν Ματσούκα Υπάτη. Κατήντησα... δικηγόρος!...».

Αλλά δεν επαγγελόταν τον δικηγόρο.

***

Κάποιος πατριώτης του εις την Υπάτη, του ζήτησε να αναλάβει το διαζύγιο του.

—Αδύνατο, φίλε μου, του λέει ο Ματσούκας, έχω νομικό κώ­λυμα!

—Γιατί;

—Γιατί έχω πάρει κι Εγώ διαζύγιο με τη... Δικαιοσύνη.

Αποφάσισε τότε επίσημα ν’ αποχαιρετήσει τη δικηγορική. Έκα­νε το πιο κάτω ποίημα και το έστειλε στη μάνα του:

«Και πήρα ένα δίπλωμα και τώβαλα στο ράφι

κι ούτε ελπίδα το κρατώ

η Μοίρα μου το γράφει.

Όποιος θελήσει να με δη αδέρφια δικηγόρο θα χάσει την υπόθεση πληρώνοντας και φόρο.

Κι απ’ όλ’ αυτά μ’ έκέρδισε

για δικηγόρο εκείνη

η Ελλάδα, η Πατρίδα μας

η σκλάβα Ρωμιοσύνη.

Κι είμαι, το λέγω, δυνατός, και με θαυμάζουν όλοι,

όσοι μ’ ακούνε να μιλώ

για Σμύρνη και για Πόλη.

***