Το καφενείο του Πάνου Κουμαντάνου

 ΧΩΡΙΑΝΑ ΚΙ ΑΛΑΡΓΙΝΑ

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΚΟΥΜΑΝΤΑΝΟΥ

[Του Τάκη Ευθυμίου]

Ο καφετζής Πάνος Κουμαντάνος καμαρώνει δίπλα στο ψυγείο «Μέλισσα» με παγοκολόνες που προμηθεύτηκε για τις ανάγκες του καφενείου του τη δεκαετία του 1950

Τ

ο καφενείο του βρισκόταν κι αυτό στην πέρα συνοικία του χωριού μας, απέναντι από το περίπτερο του Γιάννη Τσιμάρα. Ο Πάνος υπήρξε δραστήριος και προοδευτικός επιχειρηματίας. Στο καφενείο του λειτουργούσε ο ίδιος και κουρείο. Μάλιστα ήταν από τους πρώτους που προμηθεύτηκε ηλεκτρική κουρευτική μηχανή.

Στην αυλή του καφενείου υπήρχε κληματαριά κι αυτός ο χώρος χρησιμοποιούταν για πετάλωμα των αχθοφόρων τετράποδων ζώων, φυσικά από τον ίδιο.

Το καφενείο αυτό ήταν το τελευταίο που λειτουργούσε στην δυτική συνοικία μέχρι τη δεκαετία του 2000.

Δημοσιεύουμε δύο ακόμα φωτογραφίες που αναφέρονται σ’ αυτό το καφενείο, ελπίζοντας να ξυπνήσουμε θύμησες αλαργινές στους παλιότερους χωριανούς μας.

Μπροστά στη χιονισμένη αυλή του καφενείου του ο Πάνος Κουμαντάνος επιδίδεται σε χιονοπόλεμο με συγγενικές του γυναίκες

Ο καφετζής Πάνος Κουμαντάνος με τη σύζυγό του Αγγέλω ψήνουν καφέδες για τους πανηγυριώτες στους Αγίους Αποστόλους το 1970

 

Το καπηλειό του Πατρίκαλου

Το καπηλειό του Κώστα Πατρίκαλου

στον Άη Γιώργη Φθιώτιδας

[Από το βιβλίο του Μπάμπη Μώκου: «Ναι,  είναι  …παυσίλυπα…»]

Ο εικονιζόμενος Κώστας Πατρίκαλος διατηρούσε προπολεμικά Χάνι-Καπηλειό στη μεσαία συνοικία του Άη Γιώργη Φθιώτιδας, όπου εύρισκαν φιλόξενο καταφύγιο οι διαβάτες. Επίσης, ο ίδιος έκανε τον αγωγιάτη,  από το 1925, με άμαξα που την έσερναν τρία γεροδεμένα άλογα.

Ο γιος του Γιώργος Πατρίκαλος θυμάται ότι στο καπηλειό του τα βράδια μαζεύονταν συχνά-πυκνά οι φίλοι του και διασκέδαζαν με την παρεΐστικη μουσική τους. Ο Κώστας έπαιζε ακορντεόν και ο Αλέξης Θεοδο-σόπουλος (Κομπογιάννης) φυσαρμόνικα. Οι πιο συνηθισμένοι της παρέας ήταν ο Σπύρος Παπανικολοάου, ο Κώστας Μηλιωρίτσας, ο Νίκος Μητσάκης και ο Βαγγέλης Δρόσος από το Νεοχωράκι.

Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός στο χωριό μου

Γενική άποψη του Αη-Γιώργη στη βορινή πλευρά της κοιλάδας του Σπερχειού, 

όπου το καλοκαίρι παραθερίζουν αρκετοί ξενιτεμένοι Αγιωργίτες

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

                           Το καλοκαίρι πέρασε, χωριό μου, γεια χαρά σου,

                           καλά και φέτο πόρεψα, καλά ζήσαμε αντάμα,

                           τώρα που σ’ αποχαιρετώ και φεύγω από κοντά σου,

                           με παίρνει ένα παράπονο, βουβό με πιάνει κλάμα.

                           Θαρρείς και χρόνους έχουμε πολλούς να ιδωθούμε,

                           σε βλέπω, σε ξαναθωρώ, δε λέω να σε χορτάσω.

                           Άιντε, καλές αντάμωσες, καλώς ν’ ανταμωθούμε,

                           ξενιτεμένο εγώ πουλί κι αλλού πάω να κουρνιάσω.

                 

Ποίηση: Γιάννης  Αν.  Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Το τραπέζωμα

Το τραπέζωμα

Θεοδοσοπουλαίοι και Τσιαχραίοι, αντάμα με τους καλεσμένους τους, 
τρωγοπίνουν σταυροπόδι στο πανηγύρι της Παναγίας των λόφων 
της Ζιώψης  (1960) 

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΩΜΑ

                  Ω! σήμερα της Παναγιάς, στις δεκαπέντε Αυγούστου,

                  πολλά χωριά γιορτάζουνε, πολλά γλεντοκοπάνε,

                  καθένας τούς προσκαλεστούς φιλεύει τους δικούς του

                  κι εμέ στη Ζιώψ’ οι βλάμηδες με τραπεζοκομάνε.

                  Μωρέ πίτες, μωρέ φαγιά στην τάβλα τη δική μου,

                  μωρέ παχιά χαμόγελα και λόγια κάθε ανάσας.

                  -Καλοί μου ντιβικέληδες, χρυσοί αδερφοποιτοί μου,

                  χορταίνω απ’ την αγάπη σας, παρά απ’ τα φαγητά σας.

Γλωσσάρι

ντιβικέλης, ο= γενναιόδωρος, ανοιχτοχέρης.

βλάμης, ο= αδελφός με αδελφοποίηση, αδελφοποιτός, μπράτιμος, καρντάσης.

Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Το ξωκλήσι της Παναγίας

Το ξωκλήσι της Παναγίας

 

Το ξωκλήσι της Παναγίας, σε παλιότερες εποχές, τότε που η προσέλευση των προσκυνητών στη χάρη της γινόταν με τα ταπεινά γαϊδουράκια και με την κουραστική πεζοπορία.

ΤΟ ΞΩΚΛΗΣΙ

                  Σκαρφαλωμένη η εκκλησιά μες στου βουνού το πλάι

                  κι η πρωινή η καμπάνα της μας προσκαλεί κοντά της,

                  αθώα τα καρδιοχτύπια μας κι οι λογισμοί μας πράοι,

                  της Παναγιάς οι λογισμοί, τα αισθήματα δικά της.

                  Ανηφορούμε στο βουνό κι η αύρα η πρωτοδρόμα

                  μας φέρνει λιβανίσματα και μας καλωσορίζει,

                  ένα κερί στην Παναγιά και μια δέηση ακόμα

                  από γλυκό αναγάλλιασμα τα σπλάχνα μας γεμίζει.

Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Κολύμπι στο ποτάμι

Κολύμπι στο ποτάμι

 

Με την παραπάνω φωτογραφία, ο Κώστας Θ. Μυλωνάς και ο Γιώργος Σπ. Θεοδοσόπουλος, μας μεταφέρουν στη δεκαετία του 1950, να γοητευθούμε απ’ τη δροσερή υδάτινη αγκαλιά του Σπερχειού ποταμού.

ΚΟΛΥΜΠΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

                  Στη λούζα μένει ο βάτραχος, μες στο βαρκό η χελώνα,

                  στην κάψα του καλοκαιριού και μες στο μεσημέρι

                  κι έχουν τον πλάτανο σκεπή και την ιτιά κορώνα.

                  Χαρά ’ς τον που δροσίζεται σε τέτοιο καντιονέρι.

                  Χαίρεται ο Κώστας στο βηρό, μέσα στο βυθόνι ο Γιώργος

                  και τον Ασπρόκαμπο ξεχνάν, των χωραφιών τη στέγνια,

                  κρατεί τ’ αλώνι τ’ άλογο, το θεριστή ο όργος

                  και τα παιδιά του Σπερχειού τα τρώει η δροσάτη έγνοια.

Γλωσσάρι

βαρκό, το= τόπος με σκεπασμένα νερά, υγρότοπος, βαρηκό.

βηρός, ο= κοίλωμα βαθύ του ποταμού, που δημιουργείται από στάση νερού, βυθόνι, βύθουλας, πούντος, βούρλιακας, ουβούρα, γκιόλι, βήραγκας, μπουλντούρα, σβάλα.

καντιονέρι, το= καθαρό νερό.

λούζα, η= μικρή κοιλάδα, βαθιά και στενή, που έχει υγρασία, βαθουλό χωράφι που κρατά νερά.

όργος, ο= λωρ’ιδα γης που παίρνει ο εργάτης στ’ αμπέλι ή στο σιταροχώραφο για να τη σκάψει ή να τη θερίσει, ορδίνι.

Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Το πότισμα του καλαμποκιού

Το πότισμα του καλαμποκιού

Καλαμποκιές σε ανάπτυξη στο Νεοχωράκι.

ΤΟ ΠΟΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΟΥ

                  Πιπίδιασε όλ’ η σπαρμουδιά, διψάει το καλαμπόκι

                  κι ο ποτιστής με το νερό την πύρα σβει της ζέστης

                  και κλείνει το κλειδί από δω, την κόφτρ’ ανοίγει από ’κει

                  κι η γη, που ξεδιψά, σουρά θαρρείς και σβηέται ασβέστης.

                  Να, οι φούντες κι οι καλαμποκιές στητές σαν ξυλορόκες

                  κι ακόμα δυο σκαλίσματα, ποτίσματα δυο χέρια

                  και θα ’μπουν νιοι και θα ’μπουν νιες να μάσουνε τις ρόκες

                  και για ξεφλούδο στην αυλή θα κάνουνε νυχτέρια.

Γλωσσάρι

κλειδί (στο χωράφι)= το μέρος του αυλακιού όπου κόβεται το νερό προς άλλη κατεύθυνση, δέση, κόφτρα, αμπολή, φράγμα, υδατοφράκτης.

πιπιδιάζω= διψώ υπερβολικά, σκάω από τη δίψα.

ξυλορόκα (γνεσίματος), η= ειδικό ξύλο με σταυρό στην κορυφή, που προσαρτάται το μαλλί με σκοπό τη νηματοποίησή του.

ρόκα, η= το καλαμπόκι.

                                                       Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

      Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Ξωκλήσι Αγίας Παρασκευής

Το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής

[Πισογύρισμα της μνήμης]

Ταπεινό προσκύνημα  στο παλιό πετρόχτιστο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής περιοχής Αγίου Γεωργίου – Νεοχωρακίου, κάπου στη δεκαετία του 1960, από τις αδερφές  Ντία και Βαγγελιώ Θεοδοσοπούλου. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον φωτογράφο Κωνσταντίνο Διαμαντόπουλο, σύζυγο της Βαγγελιώς Θεοδοσοπούλου.

Τάκης Ευθυμίου

Εγκαίνια Σφαγείων

Εγκαίνια Κοινοτικών Σφαγείων

στον Άγιο Γεώργιο Φθιώτιδας το 1970

Στιγμιότυπο από τελετή εγκαινίων των Δημοτικών Σφαγείων Αγίου Γεωργίου, αρχές δεκαετίας του 1970, με την παρουσία των σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, του διδακτικού προσωπικού και πλήθος κατοίκων του χωριού. Η οικοδόμηση των σφαγείων, που έλυνε ένα σοβαρό πρόβλημα προστασίας της υγείας των καταναλωτών κρέατος, έγινε με δωρεά της Παιδούπολης Λάρισας που είχε συνεργατική σχέση με την Αγροτολέσχη του χωριού μας.

Ανάμεσα στους μαθητές παρευρισκόμουν και ο ίδιος. Τέτοιες τελετές εκείνη την εποχή ήταν σπάνιες, συμμετείχε όλος ο κόσμος και έμειναν ανεξίτηλες χαραγμένες στη μνήμη μας.

Τάκης Ευθυμίου

Οι βρυσομάνες της Ζιώψης

ΟΙ ΒΡΥΣΟΜΑΝΕΣ ΤΗΣ ΖΙΩΨΗΣ

[Δροσοσταλάγματα]

               Καμάρια μου πεντάκρουνα, κουπάνες μου νερούσιες,

               έρχομαι με λαχταριστούς, σ’ εσάς χαρά γιομάτους,

               τ’ αφίρια σας τα ολόδροσα, οι ανάβρες σας οι πλούσιες,

               μου παίρνουνε τη δίψα μου, μου δίνουν τη δροσιά τους.

               Παίρνω νερό και νίβομαι, κορφοδροσολογιέμαι

               και στα πλατάνια κάθομαι, που ’ναι δικό σας θρέμα,

               με τη γλυκιά γαργάρα σας θαρρώ πως ακουρμιέμαι

               τον κότσυφα να τραγουδά στης ποταμιάς το ρέμα.

                                    Ποίηση: Σαντάρμης Αν. Γιάννης

                                    Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Όαση δροσιάς

Όαση δροσιάς

[Γραφικότητες που χάθηκαν]

Όαση δροσιάς, για το χωριό μας τον Άη Γιώργη, αποτελούσε το μικρό αυτοσχέδιο από πωρόλιθο σιντριβανάκι, που κατασκεύασε ο πολυτάλαντος παπα-Μήτσος Παπαχαραλάμπους με χορηγία του χωριανού μας δημοσιογράφου και προέδρου της ΕΣΗΕΑ  Αλέξανδρου Θεοδοσόπουλου, στην πλατεία που υπήρχε στο σημείο που σήμερα, δυστυχώς, ορθώθηκε το Δημαρχιακό κτίριο, εκτοπίζοντας οριστικά το ανοιχτό αυτό «παράθυρο» του χωριού μας προς το Σπερχειό και το καταπράσινο λόφο του Κακόπλαγου. Το αυτοσχέδιο αυτό σιντριβανάκι  είχε περίσσια χάρη και αφκιασίδωτη ομορφιά. Μάλιστα στην πισίνα του κολυμπούσαν και ψάρια του Σπερχειού.

Στα γυμνασιακά μας χρόνια είχαμε την ευκαιρία να το χαιρόμαστε ανέμελα με τις παρέες μας που συχνάζαμε τα βράδια.

Παλιά γραφική γωνιά του χωριού μας που στάθηκε αδύνατο ν’ αντισταθεί στη βιασύνη της σύγχρονης εξέλιξης. Ευτυχώς που μερικοί προνόησαν να την  αποθανατίσουν με το φωτογραφικό τους φακό για να παραμένει, τουλάχιστον, ως μια γλυκιά ανάμνηση, που όμως θα μελαγχολήσει αρκετούς ρομαντικούς !

Τάκης Ευθυμίου

Ο Προφήτης Ηλίας Ζιώψης

Ο Προφήτης Ηλίας Ζιώψης

Το πετρόχτιστο παλιό ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, κουρνιασμένο 

στο ακρινότερο σύρραχο του Ασπρόκαμπου Ζιώψης, συντροφιά 

με τις αιωνόβιες βελανιδιές

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

                  Θα πάρω το λιβαδωτό τραχόνι το βουνίσιο

                  και θα ’ρθω στ’ άσπρο σπίτι σου, Άγιε μου Λια Προφήτη,

                  εγώ στον κάμπο σεργιανώ, δεν πάω σε δρόμον ίσιο,

                  μα εσύ σε ράχες αρετής πετάς, σαν τον πετρίτη.

                  Θα ’ρθω ν’ ανάψω ένα κερί και θα σου πω δυο λόγια,

                  τα λόγια που ’λεγες εσύ και που η ψυχή σου αγάπα,

                  κι άφησε κάτι και σ’  εμέ, καθώς στα ουράνια ανώγια

                  να πας, άφησες πίσω σου στον Ελισσαίο την κάπα.

Γλωσσάρι

τραχόνι, το= ανώμαλος ορεινός δρόμος.

Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Το αλώνισμα

Το αλώνισμα

στις «Μανώλες» Αγίου Γεωργίου

 

Ο παραδοσιακός αλωνισμός με άλογο σε αλωνότοπο στις Μανώλες,

όπου κατοικούσε ο εικονιζόμενος, αριστερά, Γεροθανάσης Βασίλης.

  

ΤΟ ΑΛΩΝΙΣΜΑ

                  Αν έχει χάρη ο θερισμός, αν έχει χάρη ο θέρος,

                  το αλώνισμα έχει μια ομορφιά, π’ όμοιά της δεν είναι άλλη,

                  πάει μπρος στ’ αλώνι τ’ άλογο και στο ξοπίσω μέρος

                  με καμουτσίκι ο αλωνιστής σέρνει φωνή μεγάλη.

                  -Άι, άι πάρε τις γύρες σου, άπλωσε αγάλια-αγάλια.

                  Στριφογυρίζει τ’ άλογο στο στρίγερο τριγύρα,

                  τ’ αστάχυα καλοπάτητα ξεγδύνουν τα κεφάλια

                  και δείχνουν, του γεωργού χαρά, τη σιταροπλημμύρα.

Γλωσσάρι

άι, επίρρ.= πήγαινε, σύρε.

στρίγερος, ο= ο ξύλινος στύλος που είναι μπηγμένος στη μέση του αλωνιού, γύρω στον οποίο περιστρέφονται τα άλογα ή τα βόδια του αλωνίσματος (στροερός).

Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Ο ιερός τόπος

Ο ΙΕΡΟΣ ΤΟΠΟΣ
των  Αγίων Αποστόλων

Το ξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων, περιοχής Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας, που χτίστηκε στον ιερό χώρο του «Παλιοκλησιού», ύστερα από όραμα της ευσεβής γυναίκας Σωτήρως Κωστούλα, ανάμεσα στις βακούφικες βελανιδιές, οι οποίες, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των κατοίκων, ήταν ιερές αφού εκεί ούτε τα ζώα βοσκούσαν ούτε τα ξύλα καίγονταν.


                                               Ο ΙΕΡΟΣ ΤΟΠΟΣ

                  Εδώ εγώ δένω τ’ άλογο αυτό, σα φεύγω, λυέται,

                  θε να φυλάξω, για να ιδώ ποιος θα ’ρθει να το λύσει.

                  -Αυτό μονάχα βλέπεται, αυτό δε μολογιέται,

                  εδώ ’ναι τόπος ιερός, εδώ ’ναι Παλιοκλήσι.

                  Τ’ άλογο δένει ο Υφαντής και το ’στησε καρτέρι

                  και βλέπει στ’ άλογο μπροστά, καταμεσίς στη μέρα,

                  μια φλόγα βλέπει κόκκινη, σαν φλόγα από αγιοκέρι

                  σχοινοξεκομποθιάζεται και φεύγει τ’ άτι πέρα.

Γλωσσάρι

Υφαντής= είναι ο Γιάννης Β. Υφαντής, κάτοικος της περιοχής, ο οποίος το 1861 παρατήρησε ένα περίεργο φαινόμενο. Ενώ έδενε το άλογό του στις βελανιδιές του «Παλιοκλησιού» για να βοσκήσει, ύστερα από λίγο το έβρισκε λυμένο. Παραφύλαξε να δει ποιος το λύνει και προς μεγάλη του έκπληξη είδε, καταμεσήμερο, μια μικρή φλόγα σαν του κεριού να τρεμοσβήνει και να πλησιάζει το άλογο. Το ζώο τρομαγμένο, τράβαγε το σχοινί και αυτό λυνόταν. Τότε το άλογο έφευγε μακριά.

                                  Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Το συναπάντεμα

ΤΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΕΜΑ

 

Φιλικό συναπάντημα, στον παραδοσιακό καφενέ του

αείμνηστου Γιώργου Τσώνου, στη δεκαετία του 1970

                  Δεν ευωδιάζει του αγρού τ’ απάρθενο το κρίνο,

                  ούτε τόσο η γαριφαλιά, σαν τα λουλούδια ανοίγει,

                  όσο το συναπάντεμα μοσχοβολάει εκείνο,

                  σίντας βλάμης το βλάμη του, φίλος το φίλο σμίγει.

                  -Ριτσώνη, καλώς όρισες.

                                                               –Γεια σου, ωρέ Παπακώστα.

                  -Γεια και χαρά σου, Γεωργαντά, κι εσύ Τάσο μου Τόλια.

                  -Ετούτο το αντάμωμα η μοίρα μας το εχρώστα,

                  να πούμε για τα ντέρτια μας, για τη ζωή τη δόλια.

Γλωσσάρι

βλάμης, ο= αδελφοποιτός, μπράτιμος, μπουραζέρης, καρντάσης.

σίντας, επίρρ.= όταν, άμα.

Ποίηση: Γιάννης Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Ο χορός στο Νεοχωράκι

Ο ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΝΕΟΧΩΡΑΚΙ

Στιγμιότυπο από  πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου στο Νεοχωράκι
* * *

                Βλάμη μου, το μαντίλι σου εμένα δώσε μού το, 

                πρώτος να σύρω το χορό, μες στο Νεοχωράκι,

                ο Γυφτοστέργιος το βιολί, Ριτσώνης το λαούτο

                κι έχω σήμερα μέσα μου χορευτικό μεράκι.

                Και το κλαρίν’ ο κλαριτζής στα δυο να το τσακίσει,

                να  ’ρθει κοντά να μου βαρεί με το κομμάτι το ’να,

                βαρύ τον θέλω το σκοπό κι αργός ν’ αχολογήσει,

                θα πάω στον τόπο το χορό, κωλοκαλιά και γόνα.

Γλωσσάρι

Γυφτοστέριος= είναι ο βιολιτζής Κώστας Αλεξίου, καταγόμενος από την Ευρυτανία, που συμμετείχε σε όλα τα αγιωργίτικα πανηγύρια και γλέντια.

Ποίηση: Σαντάρμης Γιάννης

Φωτο-Επιμέλεια: Τάκης Ευθυμίου

Ο Αη-Γιώργης ο Προστάτης

Ο Αη Γιώργης ο Προστάτης

Η   λιτάνευση της εικόνας του πολιούχου μας Αη-Γιώργη

Ο ΑΗ-ΓΙΩΡΓΗΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ

                  Αη-Γιώργη, έβγ’ απ’ το σπίτι σου κι από την εκκλησιά σου,

                  εσύ ’σαι του Χριστού αϊτός μ’ ολόχρυσες φτερούγες,

                  τα σπίτια στα Ισιώματα και σπίτια ’ναι δικά σου,

                  έβγα σ’ όλες τις γειτονιές και σ’ όλες του τις ρούγες.

                  Κι όπως της πίστης τους εχθρούς με το σπαθί επολέμας

                  κι όπως με το κοντάρι σου του κόσμου ήσουν προστάτης,

                  άπλωσε τις φτερούγες σου σ’ εμάς και σκέπασέ μας,

                  όπως σκεπάζει στα φτερά η κλώσα τα πουλιά της.

Γλωσσάρι

Ισιώματα, τα= η τοποθεσία όπου χτίστηκε το χωριό ο Αη-Γιώργης.

ρούγα, η= δρόμος, γειτονιά.

Ποίηση: Γιάννης Αν. Σαντάρμης

Φωτο-Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου