Ο κινηματογράφος του χωριού

Ο κινηματογράφος του χωριού

Του Γιάννη Παπαχαραλάμπους-δασκάλου από το βιβλίο του

           «Άη Γιώργης Φθιώτιδας - Ένα χωριό και χίλιες αναμνήσεις»

Ο κινηματογραφιστής Ηλίας Μυλωνάς

Η δεκαετία του '60, η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, είναι και η χρυσή εποχή για τον κινηματογράφο του χωριού και ειδικά για το δικό μας χωριό, τον πανέμορφο Αϊ Γιώργη μας.

Δυο προοδευτικοί συγχωριανοί μας, δυο αδέρφια, ο Κώστας και ο Ηλίας Μυλωνάς έκαναν το άλμα, αγόρασαν μια φορητή κινηματογραφική μηχανή και έστησαν τον πρώτο κινηματογράφο στο χωριό μας και όχι μόνο. Ήταν ο πρώτος κινηματογράφος στον ορεινό όγκο της Δυτικής Φθιώτιδας απ' τη Μακρακώμη και προς Δυσμάς. Πρωτοφανές γεγονός για τα χωριά της Δυτικής Φθιώτιδας, γιατί κινηματογράφους είχαν μόνο οι πόλεις.

Την ημέρα της προβολής, το χωριό είχε γιορτή. Γενικός ξεσηκωμός! "Συν γυναιξί και τέκνοις" έτρεχαν οι άνθρωποι για να απολαύσουν τις ταινίες, οι οποίες
ήταν πάντα ελληνικές, κωμωδίες ή μελοδραματικές και πολλές φορές σ' αυτές τις ταινίες έπεφτε το δάκρυ κορόμηλο! Αγαπημένος ηθοποιός ο Ξανθόπουλος για τα δραματικά έργα, ο Κούρκουλος, οι Φωτόπουλος, Χατζηχρήστος, Αυλωνίτης, οι μεγάλοι κωμικοί που γέμιζαν την αίθουσα με ασυγκράτητα γέλια.

Οι πιτσιρικάδες στα μικρά χωριά, όταν άκουγαν τα τραγούδια απ' το μεγάφωνο του αυτοκινήτου, έτρεχαν στην πλατεία του χωριού φωνάζοντας "έρχεται, έρχεται..." και μόλις έφτανε το συνεργείο με την κινηματογραφική μηχανή, το περικύκλωναν, ρωτούσαν για το έργο, κοίταζαν το ταμπλώ με τις φωτογραφίες και περίμεναν ανυπόμονα την ώρα της προβολής. Πολλά μικρά, τα έβαζαν μέσα χωρίς εισιτήριο, άλλα έφερναν αυγά ή κάστανα, προπαντός στα ορεινά χωριά, αντί για εισιτήριο. Ο κινηματογράφος αυτός, προσέφερε πάρα πολλά στους κατοίκους των χωριών. Πολύ γέλιο, πολλή χαρά, αλλά και πολλά διδάγματα για τη ζωή των ανθρώπων. Ποιος δε θυμάται το έργο "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο" με τις συμβουλές του Κατράκη στα δυο παιδιά του!

Γι' αυτό, αξίζουν συγχαρητήρια στον Κώστα και Ηλία Μυλωνά για το μεγάλο κοινωνικό έργο που προσέφεραν στους κατοίκους των χωριών και φυσικά με το
αζημίωτο. Όμως, όταν αρχίζει κάτι, κάποτε τελειώνει. Είναι φυσικός νόμος αυτό. Έτσι και για τον κινηματογράφο του χωριού, ήρθε, ύστερα από πολλά χρόνια, το τέλος του.

Τη χαριστική βολή την έδωσε η εμφάνιση της τηλεόρασης.

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

"Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων"

«Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων»

[Σκηνές από την υπέροχη λαογραφική ταινία του Δήμου Αβδελιώδη]

Η ιστορία λαμβάνει χώρα στο Θολοποτάμι της Χίου το 1960. Μετά το θάνατο του αγροφύλακα του χωριού, το τοπικό συμβούλιο ζητά από τον αγρονόμο το διορισμό αντικαταστάτη. Κανείς αγροφύλακας, όμως, δε δέχεται τη θέση, λόγω της κακής φήμης του χωριού και του πρόσφατου θανάτου του προηγούμενου αγροφύλακα, ο οποίος συνέβη μάλιστα εν ώρα υπηρεσίας. Τελικά η κοινότητα επανέρχεται, προσφέροντας ένα πρόσθετο οικονομικό κίνητρο για τον αγροφύλακα που θα παρέβλεπε τα παραπάνω και θα δεχόταν τη θέση. Μετά την εξέλιξη αυτή αρχίζει να εκδηλώνεται το ενδιαφέρον των αγροφυλάκων και η θέση δεν αργεί να πληρωθεί. Γρήγορα όμως ο αγρονόμος θα αναγκαστεί να αποσύρει τον αγροφύλακα, αφού αδυνατεί να φέρει εις πέρας την αποστολή του και το ίδιο θα συμβεί και για τους τρεις διαδόχους του. Καθένας από τους τέσσερις αγροφύλακες αντιστοιχεί σε μία εποχή του χρόνου, η οποία ταυτίζεται και με τη χρονική περίοδο την οποία υπηρετεί στο χωριό.

«Χίος»

"Ο Ψύλλος"

«Ο Ψύλλος»

[Μια λαογραφική ταινία του Δημήτρη Σπύρου]

Με αφορμή το θέμα του ιστολογίου μας: «Το κούμπωμα του κούκου» ανεβάζουμε την σπουδαία ταινία «Ψύλλος» του  σκηνοθέτη Δημήτρη Σπύρου που μας θύμισε με σχόλιό του ο «Ορεσίβιος», επειδή υπάρχει μια σκηνή όπου η Ζακυνθηνιά δίνει στον μικρό πρωταγωνιστή λίγο ψωμί και του λέει: «Να ρουμπώσεις τον κούκο».  
 

Η υπόθεση της ταινίας: «Ψύλλος» είναι ο τίτλος μια χειρόγραφης εφημεριδούλας, που εκδίδει και συντάσσει ένας δωδεκάχρονος μαθητής, σ’ ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Ολυμπίας, ο Ηλίας Σεϊτανίδης. «Ψύλλος» είναι όμως κι ο ίδιος ο μικρός Ηλίας, γιατί είναι τόσο πολύ ταυτισμένος με την εφημερίδα του, ώστε κανείς πια να μην τον φωνάζει με το πραγματικό του όνομα. Κι όπως γράφει ο ίδιος σ’ ένα φύλλο της εφημερίδας του, «ο Ψύλλος είναι ένα όνειρο, τα ταξίδια που θέλω να κάνω, είναι το σπάσιμο των συνόρων του μικρού χωριού μου, είναι τα φτερά που με βοηθούν να πετάξω μακριά...». Μια διεισδυτική ματιά στην ελληνική επαρχία στα τέλη της δεκαετίας του ‘60. Πολυβραβευμένη ταινία σε παγκόσμιο επίπεδο, και πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του σκηνοθέτη Δημήτρη Σπύρου.

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου